ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 383
บทที่383
หงห้าขับรถ ทุกโคบายา ชิอิจิโร่ที่เต็มไปด้วยความดีใจ ไปยังสนามบิน
ตอนนี้ในใจของโคบายา ชิอิจิโร่ดีใจมากๆ แม้ว่าตระกูลจะจ่ายหนัก ให้เย่เฉินไปหนึ่งหมื่นล้าน แต่อัมพาตของพ่อเขาหายขาด! นอกจากนี้บริษัทผลิตยาโคบายายังได้ใบสั่งยาวิเศษ
ด้วยใบสั่งยานี้ บริษัทผลิตโคบายาจะสามารถมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วได้ในไม่ช้า
เมื่อเขากลายเป็นประธานบริษัทร่วมหุ้นของบริษัทผลิตยาโคบายา แบบนั้นเขาก็จะสามารถไปถึงจุดสุดยอดในชีวิตได้จริงๆแล้ว!
ดังนั้น ตอนนี้เขาแทบอยากจะมีปีกงอกออกมา บินกลับโตเกียวทันที เพื่อรับรางวัลของพ่อ และการเคารพของตระกูล
และในขณะนี้ ในกรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่น โคบายา ชิมาซาโอะที่ได้รับการฟื้นฟูสุขภาพในที่สุด กำลังสัมผัสกับความงดงามของวัยหนุ่มสาวด้วยความตื่นเต้น
สภาพร่างกายของเขา ดีขึ้นจนน่าเหลือเชื่อมาก จนทำให้เขาแทบรอไม่ไหวที่จะหาเด็กสาวสองคนมา เพื่อสัมผัสกับความสดชื่นที่หายไปนาน
ระหว่างทางออกจากสนามบิน โคบายา ชิมาซาโอะอยากขับรถไปเอง
เขามีสิ่งที่ชื่นชอบในชีวิตสองสิ่ง หนึ่งคือผู้หญิง และอีกสิ่งหนึ่งคือรถยนต์
สำหรับเขาทั้งสองอย่างนี้สามารถทำให้เขามีความรู้สึกควบคุมได้ดี
ตอนนี้ผู้หญิงคงจะหาไม่ได้ง่ายๆ แล้วเพิ่งดีขึ้นก็ไปหาสาว มันอาจจะไม่ดีต่อชื่อเสียงของตัวเอง และที่สำคัญลูกชายคนรองยังอยู่
แต่ว่า ขับรถคงจะได้แหละ?
โคบายา ชิจิโร่ไม่กล้าขัดการตัดสินใจของพ่อแน่นอน อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาก็เป็นผู้ถูกกระทำ ถ้ารอพี่ใหญ่กลับมา งั้นเขาก็จะกลายเป็นฮีโร่ของตระกูลโคบายา เขาจะเป็นผู้ถูกกระทำมากขึ้น ดังนั้น เขาต้องเกลี้ยกล่อมพ่อของเขาให้ดีในเวลานี้
โคบายา ชิมาซาโอะพูดไม่ออก เขาจึงส่งเสียงครวญครางให้หนักกว่าเดิม ในตอนนี้เขารู้สึกว่าหายใจลำบากแล้วและเขากำลังจะขาดอากาศหายใจแทบจะในทันที!
เมื่อโคบายา ชิจิโร่มองไปที่พ่อ เขาก็ตกใจทันที!
ใบหน้าของพ่อมีสีดำและสีม่วง เส้นเลือดที่คอ และหน้าผากของเขาก็เผยขึ้น และเส้นเลือดแต่ละเส้นดูน่ากลัวมาก!
โคบายาชิจิโร่ตื่นตระหนก และพูดออกมาว่า:"พ่อ! พ่อเป็นอะไรไป!"
โคบายา ชิมาซาโอะสึกว่ามีมือใหญ่คู่หนึ่งติดอยู่ที่คอของเขา เขามองไปที่โคบายา ชิจิโร่ด้วยความเจ็บปวดอย่างมาก และพูดด้วยกำลังทั้งหมดของเขา "นี่ ... ยานี้มีพิษ ... "
หลังจากพูดเสร็จ ร่างกายก็ปล่อยพลังทั้งหมดไปทันที เอียงศีรษะ มีฟองขาวอ้วกออกมาและเสียชีวิตในทันที…...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...