เย่เฉินส่ายหัวแล้วพูดว่า:"ถ้าคุณมากับผม ไม่เพียงแต่ช่วยอะไรไม่ได้เลย แต่ถ้ามีปัญหาใดๆ จริงๆ เกรงว่าจะสร้างปัญหาให้กับผม ถ้าให้ผมคนเดียวปกป้องพวกคุณทุกคน ผมอาจจะรับมือไม่ไหว ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือให้คุณรอผมในโรงแรม แล้วผมจะมาหาคุณทันทีที่จัดการเสร็จ!"
เมื่อพูดอย่างนั้น เย่เฉินก็พูดอย่างหนักแน่นว่า:"เรื่องนี้คุยกันแล้วนะ เมื่อกี้ผมซื้อตั๋วออกเดินทางในหนึ่งชั่วโมงแล้ว ผมจะพาคุณกลับไปที่โรงแรมก่อน แล้วค่อยไปสนามบิน!"
เมื่อเห็นว่าเย่เฉินได้ตัดสินใจแล้ว เซียวชูหรันก็รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะโน้มน้าวเขา ดังนั้นจึงพูดอย่างเชื่อฟังว่า:"ก็ได้ งั้นคุณระวังตัวด้วยล่ะ!"
เย่เฉินพยักหน้า ลุกขึ้นแล้วพูดว่า:"ที่รัก เราห่อกลับกันเถอะ ขอโทษที่ต้องให้คุณกลับไปกินที่โรงแรมก่อน"
เซียวชูหรันรีบพูดว่า:"คุณไม่ต้องห่วงฉัน ไปสนามบินเถอะ ฉันจะนั่งแท็กซี่กลับเองได้!"
"ไม่!"เย่เฉินส่ายหัวและพูดว่า:"ผมไม่วางใจถ้าคุณกลับไปเอง ผมจะส่งคุณกลับไปที่ห้องพักโรงแรม หลังจากกลับไป คุณห้ามออกไปไหรอีก"
เมื่อเห็นเย่เฉินยืนกรานเซียวชูหรันได้แต่พยักหน้า
เย่เฉินให้พนักงานเสิร์ฟห่อของที่ยังไม่ได้ถูกแตะต้อง จากนั้นส่งเซียวชูหรันกลับโรงแรม ด้วยรถ Audi A6 รุ่นท่องเที่ยวที่เช่ามา
เพื่อความระมัดระวัง เย่เฉินส่งเซียวชูหรันกลับไปที่ห้อง และสั่งเธอว่า:"ที่รัก ล็อคประตูข้างในด้วย ถ้าไม่จำเป็นอย่าออกไปไหน"
"โอเค"เซียวชูหรันตอบตกลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นจับมือเย่เฉิน และอ้อนวอน:"ที่รัก คุณต้องระวังให้มากๆ นะ ถ้าคุณเจอเรื่องที่ไม่สามารถแก้ไขได้ อย่าฝืนเด็ดขาด และโทรแจ้งตำรวจทันที ขอความช่วยเหลือจากสถานทูต!"
เย่เฉินพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม:"ไม่ต้องห่วง ที่รัก ทุกอย่างจะเรียบร้อย ถ้ามันเป็นสัญญาณเตือนที่ผิดพลาด ผมไปเวียนสักรอบ แล้วกลับมา"
"อืม……"เซียวชูหรันออกแรงบีบมือเย่เฉินและสั่งว่า:"ระวังตัวด้วย!"
"โอเค!"
หลังจากที่เห็นเซียวชูหรันปิดประตู เย่เฉินก็รีบไปที่สนามบิน
เพราะในความรู้ความเข้าใจในอดีตของเธอ เย่เฉินใช้ชีวิตอย่างลำบากมาโดยตลอด
ช่วงที่ออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไปทำงานตอนอายุ 18 ปี ทุกข์ทรมานมาก
หลังจากแต่งงานเข้าตระกูลเซียว ก็ถูกเยาะเย้ยอีก
ต่อมาเขาเอาทุกอย่างของตัวเองเพื่อรักษาป้าหลี่
แต่ว่า ตั้งแต่หลี่เสี่ยวเฟินมาแคนาดากับป้าหลี่ เธอได้ยินเกี่ยวกับตัวตนของเย่เฉิน จากป้าหลี่ทีละนิด และได้รู้ว่าเย่เฉินเป็นคุณชายของตระกูลเย่
ดังนั้น เมื่อเธอได้รับข้อความวีแชทนี้จากเย่เฉิน จึงไม่เกรงใจเย่เฉินเลย ไม่เพียงแต่ส่งที่อยู่ให้เย่เฉินเท่านั้น แต่ยังพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ขอบคุณค่ะพี่เย่เฉิน ฉันอยากกินเป็ดเค็มและเป็ดหัน ที่บรรจุในพลาสติกอย่างดี ที่เก็บไว้ได้นาน และไม่กลัวการขนส่งทางไกล!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...