หากสถานการณ์ตอนนี้ของหลี่เสี่ยวเฟิน เป็นเรื่องเร่งด่วนสุดแสนจริงๆ เกรงว่ามันจะล่าช้าไม่ได้
หากว่านพั่วจวินส่งคนจากตะวันออกกลางไปยังแวนคูเวอร์ แคนาดา ระยะทางของเที่ยวบินเพียงอย่างเดียวจะเกิน 10,000 กิโลเมตร
เขาไม่มีเครื่องบินคองคอร์ด เร็วสุดก็ต้องใช้เวลามากกว่าสิบชั่วโมงกว่าถึงจะไปถึงที่นั่น
เมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าหลี่เสี่ยวเฟินมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ในช่วงเวลาสิบชั่วโมงนี้ ก็ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้เลย
ดังนั้น ตอนนี้คนที่ใกล้กับหลี่เสี่ยวเฟินที่สุด ก็คือตัวเขาเอง
ยังไงซะ ถ้าเขาบินจากที่นี่ จะไปถึงแวนคูเวอร์ได้ภายในเวลามากกว่า4 ชั่วโมง และหากสามารถเช่าWoou G650 ได้ ก็จะไปถึงที่นั่นภายในสามชั่วโมง
ดังนั้น เย่เฉินจึงตัดสินใจไปแวนคูเวอร์ด้วยตนเองทันที!
เขาก็กังวลว่า หากคนที่ส่งข้อความ กำลังล่อเสือออกจากถ้ำ งั้นภรรยาของเขาเซียวชูหรัน อยู่ในสหรัฐอเมริกาเพียงลำพังก็จะอันตรายมากแน่ๆ
แต่ว่า เมื่อคิดว่าคนที่ส่งข้อความนั้นอยู่รอบตัวหลี่เสี่ยวเฟิน ความเป็นไปได้ที่เป้าหมายของอีกฝ่ายคือเซียวชูหรันนั้น แม้จะพูดไม่ได้ว่าไม่มีโอกาส แต่ก็น้อยมาก
แต่เพื่อความระมัดระวัง เย่เฉินก็ต้องพูดกับว่านพั่วจวินว่า:"พั่วจวิน คุณจัดนักรบหญิงสองสามคนจากสำนักว่านหลง มาที่สหรัฐอเมริกาทันที และฝั่งของคุณห่างจากชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกาเพียง 6,000 กิโลเมตร ยังไงคืนนี้ก็ต้องถึง พอมาถึง ก็ช่วยฉันแอบปกป้องเซียวชูหรันภรรยาของฉัน"
ว่านพั่วจวินพูดขึ้นทันทีว่า:"ไม่มีปัญหาคุณเย่ ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้!"
พูดจบ เขาถามอีกครั้งว่า:"คุณเย่ คุณจะไปที่นั่นด้วยตัวเองเหรอครับคุณเย่?"
"ใช่"เย่เฉินพูด:"คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับแคนาดา ฉันจะแก้ปัญหาเอง"
"นั่นสิ……"เซียวชูหรันถอนหายใจและพูดว่า:"พวกเราไปหาพวกเธอกันก่อนดีไหม?"
เย่เฉินพูดว่า:"Master classจะเริ่มอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นอย่ากังวลไปเลย ผมวางแผนที่จะไปที่นั่นด้วยตัวเอง เดี๋ยวผมจะพาคุณกลับไปที่โรงแรม หลังจากที่คุณกลับไปโรงแรม พยายามอย่าออกไปจนกว่าจะถึงเช้าวันมะรืนนี้"
เซียวชูหรันถามอย่างประหม่า:"ที่รัก คุณไปเองได้เหรอ? เราหาวิธีแจ้งตำรวจกันเถอะ!"
เย่เฉินส่ายหัวและพูดว่า:"ผมไปที่นั่นด้วยตัวเองดีกว่า คุณไม่ต้องเป็นห่วงผม คุณยังไม่รู้หรือว่าผมเก่งแค่ไหน? คนธรรมดาส่วนใหญ่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม"
เมื่อพูดอย่างนั้น เย่เฉินก็พูดอีกครั้ง:"นอกจากนี้ ผมคิดว่าเสี่ยวเฟินคงจะประสบปัญหาใหญ่ใด ๆ อย่างมากก็เป็นเพียงคนโกงที่เก็บค่าคุ้มครองหรืออะไรทำนองนั้น"
เซียวชูหรันพูดด้วยสีหน้ากังวล:"ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่วางใจ ที่คุณไปคนเดียว งั้นฉันจะไปกับคุณด้วย!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...