ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3910
อีกด้านหนึ่ง
เย่เฉินใช้บัญชีดอลลาร์สหรัฐฯของตัวเอง ถอนเงินสดออกมาสามแสนดอลลาร์แคนาดาอย่างง่ายดาย ที่ธนาคารใกล้ไชน่าทาวน์
ในคืนนี้ เขาวางแผนที่จะไปสถานที่ของกัวเหล่ย และเสียเงินสามแสนนี้ทั้งหมด
หลังจากนั้น เขาก็กลับไปที่ร้านสะดวกซื้อ และหลังจากนั้นไม่นาน ป้าหลี่ก็ถือถุงผ้าไม่ทอในวิดีโอของเมื่อวาน ผลักประตูแล้วเดินเข้ามา
หลี่เสี่ยวเฟินรีบดึงเย่เฉินเข้าไปหาเธอ และพูดอย่างตื่นเต้นมากว่า “ป้าลี่ ดูซิว่าใครมา!”
ป้าหลี่เงยหน้าขึ้น และเห็นว่าเป็นเย่เฉิน ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันที และเวลาผ่านไปสักครู่ถึงตอบสนองกลับมาได้!
ตอนแรก ป้าหลี่มีความสุขมาก เธอกำลังจะถามเย่เฉินว่าทำไมเขาถึงมาเร็วขนาดนี้ แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปากของเธอ เธอก็ตระหนักว่าตัวตนของเธอและเย่เฉิน ไม่เหมือนกับที่เคยเป็นแล้ว ดังนั้น เธอจึงรีบเร่งควบคุมอารมณ์ และพูดด้วยความเคารพว่า “คุณชาย ทำไมท่านถึงมาเร็วขนาดนี้”
เย่เฉินตกตะลึงเล็กน้อย และรีบพูดว่า “ป้าหลี่ ทำไมคุณถึงสุภาพกับผมนักล่ะ.......”
ป้าหลี่พูดอย่างจริงจังว่า “คุณเป็นคุณชาย ฉันคือคนรับ.......”
เย่เฉินไม่รอให้เธอพูดคำว่าคนรับใช้ออกมา และก็กล่าวในทันทีว่า “ป้าหลี่ คุณเป็นเลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เด็ก ในสายตาของผม คุณก็คือแม่ของลูกๆ ในกลุ่มของเรา ไม่ว่าตัวตนของผมจะเป็นอย่างไร ก็ไม่สามารถปิดกั้นความสัมพันธ์ที่สำคัญที่สุดนี้ได้ ดังนั้นอยู่ต่อหน้าคุณ ผมไม่ใช่คุณชายอะไร ผมจะเป็นลูกของคุณตลอดไป!”
ป้าหลี่ก็รู้สึกยุ่งเหยิงในทันใด
ดังนั้น ตอนนี้ที่เธอเห็นเย่เฉินอีกครั้ง จึงไม่เหมือนกับการได้เห็นเย่เฉินในวิดีโอ เมื่อเธอเห็นเย่เฉินยืนอยู่ต่อหน้าต่อตาเธอจริงๆ เธอก็ยังคงมีความรู้สึกเคารพและขอบคุณที่มากกว่า
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเย่เฉินไม่มีเสแสร้งเป็นคุณชายแม้แต่น้อย และยังคงให้ความเคารพในตัวเองเช่นเคย เธอจึงรู้สึกยุ่งเหยิงเป็นพิเศษอยู่ในใจ
ในขณะนี้เอง หลี่เสี่ยวเฟินพูดอย่างน่าสงสารกับป้าหลี่ว่า “ป้าหลี่ ถ้าคุณยังสุภาพและทำเหมือนเป็นคนนอกกับพี่เย่เฉินขนาดนี้ในอนาคตแล้วก็.... งั้นฉันก็ไม่สามารถเรียกเขาว่าพี่เย่เฉินได้แล้ว ต้องเปลี่ยนเป็นเรียกเขาว่าคุณชายแล้ว....... แต่ในสายตาของฉัน เขาก็คือพีเย่เฉินที่เติบโตมากับฉัน และรักฉันเหมือนพี่ชายแท้ๆ ......”
เมื่อป้าหลี่ได้ยินคำพูดนี้ เธอรู้สึกท่วมท้น รีบเช็ดน้ำตาที่ไหลออกจากหางตาของเธออย่างรวดเร็ว และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “โอ๊ย ฉันแก่จนสับสนไปแล้ว.....”
หลังจากพูดเสร็จ เขาก็มองไปที่เย่เฉินอย่างรวดเร็วด้วยแววตาที่เบิกบาน และพูดอย่างมีความสุขว่า “เย่เฉิน คุณป้าดีใจมาก ที่คุณมาแคนาดา คุณน่าจะไม่ได้ลิ้มลองฝีมือของป้าเป็นเวลานานแล้วใช่ไหม? เย็นนี้ป้าหลี่จะทำอาหารมื้อใหญ่ให้คุณอยู่ที่บ้าน!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...