ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3925

เมื่อกัวเหล่ยได้รับข้อความ ก็แอบมองดู แล้วก็แอบพยักหน้าให้กับ อังเดร

ทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นพวกเดียวกัน ให้ความสำคัญแก่เงินอย่างหนัก จะปล่อยให้ผู้หญิงสองคนนี้เอาเงินสี่หมื่นดอลลาร์แคนาดาออกไปจากคาสิโนได้ยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น ในนั้นยังมีเงินสองหมื่นดอลลาร์แคนาดาของ อังเดร อีกด้วย อย่างนั้นก็ยิ่งห้ามให้พวกเธอเอากลับไปแม้แต่แดงเดียว

เวลานี้ คนแจกไพ่ก็เดินเข้ามา อังเดรจุดซิการ์ตัวหนึ่ง หลังจากพ่นควันออกมาแล้ว ก็หันไปถามเย่เฉินว่า “คุณเย่ครับ คืนนี้กะจะเล่นอะไรครับ?”

เย่เฉินนึกคิด แล้วพูดว่า “เล่นไพ่เทกซัสแล้วกัน อันนั้นเร็วที่สุด”

อังเดร หัวเราะออกมา แล้วตอบตกลงอย่างง่ายดายว่า “ดี！งั้นก็เล่นไพ่เทกซัสกัน！”

จากนั้นเขาก็พูดกับคนแจกไพ่ที่อยู่ตรงกลางว่า “แจกไพ่เลย！”

กัวเหล่ยรีบพูดกับทั้งสองคนว่า “เจ้านายครับ คุณเย่ครับ พวกคุณเล่นกันให้สนุก ผมออกไปแล้วนะครับ ต้องการอะไรสามารถสั่งมาได้ตลอดเลยนะครับ”

พูดจบ กัวเหล่ยก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง ด้านในเหลือเพียงเย่เฉิน อังเดร รวมทั้งคนแจกไพ่และสาวกระต่ายสองคน

ครั้งนี้ เย่เฉินไม่ได้ทำการทำอะไรทางจิตวิทยากับคนแจกไพ่เลย

เขาคิดจะแพ้เงินสองล้านนี้ให้หมดก่อน จากนั้นก็รวดแพ้เรือลำนั้นที่เพิ่งซื้อมาเข้าไปด้วย

ในเกมการพนันที่ไม่ยุติธรรมนี้ ดวงโชคของเย่เฉินและอังเดรนั้นเอียงไปเพียงข้างเดียวจนหมด

กัวเหล่ยพยักหน้าอย่างพอใจ คิดว่า “คืนนี้เจ้าแซ่เย่แพ้มาก่อนสองล้าน จากนั้นถ้าหากหลี่เสี่ยวเฟินสามารถถูกเลือกไปงานประมูล ไม่แน่อาจจะได้มาอีกล้านสองล้าน ถ้าเป็นเช่นนั้น มาถึงมือฉัน อย่างน้อยก็สามสี่แสน ถึงตอนนั้นฉันเองแม่งก็สามารถเปลี่ยนรถโรลส์รอยซ์มาขับได้บ้างแล้ว！”

เมื่อนึกถึงนี่ บนใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มตื่นเต้นดีใจขึ้นมา พึมพำกับตัวเองว่า “แม่งว่ากันแล้วคนเราต้องมีโชคลาภถึงจะรวย ม้าต้องมีหญ้ากินถึงจะอ้วน คำพูดนี้แม่งมีหลักเหตุผลจริงๆเลย！ถ้าไม่ทำให้ครอบครัวของคลอเดียตาย ชาติไหนฉันถึงจะได้มีชีวิตมาจนถึงจุดนี้? ถ้าหลังจากนี้อีกหลายปีฉันสามารถเก็บเกี่ยวอำนาจของตัวเองได้บ้าง จากนั้นก็หาโอกาสกำจัดไอ้เลวอังเดรทิ้งซะ！”

ขณะที่กำลังดีใจอยู่ จู่ๆเขาก็ได้ยินอังเดรที่อยู่ด้านในตะโกนเสียงดังว่า “คุณเย่ครับ ชิปของคุณแพ้จนหมดแล้ว แล้วยังจะเอาอะไรมาเล่นกับผมต่ออีกละครับ?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กัวเหล่ยอดพูดไม่ได้ว่า “เหี้ย แพ้เร็วขนาดนี้เชียว?！”

พูดแล้ว เขาก็ผลักประตูเข้าไปในห้อง แล้วสอบถามอย่างห่วงใยว่า “เจ้านายครับ คุณเย่ครับ พวกคุณเป็นอะไรครับ?”