ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3926
สีหน้าของอังเดรไม่มีท่าทางชื่นชมและเคารพต่อเย่เฉินอย่างเมื่อกี้แล้ว แต่เปลี่ยนเป็นสีหน้าดุร้ายอย่างไม่ปิดบัง พูดเสียงเย็นชาว่า “คุณเย่ท่านนี้แพ้ชิปทั้งหมดจนหมดแล้ว ถ้าหากว่าเขาไม่มีเงินมาเล่นแล้วละก็ เกมพนันคืนนี้ก็จะจบลงก่อนเวลาแล้วละ！”
สีหน้าของเย่เฉินในตอนนี้เองก็ไม่ได้นิ่งสงบอย่างเมื่อกี้อีกแล้ว เหมือนกับว่าแพ้เงินสองล้านจนหมดเร็วขนาดนี้ก็ทำให้เขารู้สึกทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน
ตามมาด้วย เย่เฉินถามเขา “นายให้เลขบัญชีกับฉันมา ฉันสั่งให้คนโอนเงินเดี๋ยวนี้ แลกชิปอีกสองล้าน！”
อังเดรยิ้มเยาะ “คุณเย่ครับ คุณเคยเห็นคาสิโนใต้ดินที่ไหนกล้าใช้บัญชีธนาคารรับเงินบ้างครับ? รายได้เข้ามากขนาดนี้ สำนักงานภาษีแห่งชาติของแคนาดาต้องมาเก็บภาษีกับผมแน่นอน！ดังนั้นที่นี่ของพวกเรารับแค่เงินสดครับ！”
เย่เฉินได้ยินอย่างนี้ก็ลังเลสักพัก แล้วก็พูดคำพูดที่ผีพนันส่วนมากทุกคนมักจะพูดเสมอในตอนที่หมดตัว “ให้ฉันยืมเงินสดหน่อยได้มั้ย? หรือไม่ก็ให้ฉันยืมชิปเลยก็ได้?”
“ยืม?” อังเดรถามอย่างมีความสนใจว่า “ไม่ทราบว่าคุณคิดอยากจะยืมเท่าไหร่ครับ?”
เย่เฉินยื่นออกมาสองนิ้ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความโมโหเล็กน้อยว่า “ฉันจะยืมสองล้าน！”
“สองล้าน?！” อังเดรหัวเราะเยาะอย่างดูถูก พูดว่า “คุณเย่ครับ ผมเจอกับคุณครั้งแรก คุณก็จะมายืมเงินกับผมแล้ว และเอ่ยปากมาก็สองล้านเลย มันจะเกินไปหน่อยมั้ยครับ? เงินยืมให้กับคุณแล้ว คุณสามารถได้กำไรมาก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าหากคุณเองก็แพ้เงินที่ยืมผมไปด้วย แล้วคุณจะเอาอะไรมาคืนผมครับ?”
พูดแล้ว อังเดรก็มองเย่เฉิน พูดยิ้มๆว่า “คุณเย่ คุณเองก็อย่าหาว่าผมคนนี้แล้งน้ำใจไร้เหตุผลเลย พวกเราที่ทำธุรกิจ ทุกอย่างล้วนต้องทำตามกฎ ในเมื่อคุณอยากจะยืมเงินที่ผม อย่างนั้นก็ต้องให้การรับประกันที่คุ้มค่ามากพอ ให้ผมเชื่อมั่นว่าคุณสามารถคืนให้ผมได้ทั้งต้นและดอก ผมถึงจะสามารถให้คุณยืมได้！”
เย่เฉินกัดฟัน พูดอย่างโมโหว่า “นายแม่งคิดว่าฉันไม่มีเงิน? ก็แค่สองล้านเท่านั้น ในสายตาของฉันแม้แต่อากาศยังนับไม่ได้เลย！”
แก๊งของเขา มักจะใช้ทางทะเลในการขนส่งยาเสพติดเข้ามาหรือไม่ก็เอาส่งออกไปนอกแคนาดา
แต่เนื่องจากกำลังทรัพย์ไม่มากพอ พวกเขาจึงไม่มีเรือขนส่งเป็นของตัวเอง ที่ผ่านมา ล้วนต้องยืมเรือขนส่งของคนอื่นเสมอ
เนื่องจากใช้ทำด้านยาเสพติด ทุกครั้งที่ใช้เรือของคนอื่น ต้นทุนก็มักจะสูงมากเสมอ แม้กระทั่งมากถึงขั้น 30% ขึ้นไป
อังเดรเองก็เคยฝันอยากจะมีเรือขนส่งเป็นของตัวเองสักลำ แต่ราคาอย่างถูกก็ขึ้นถึงหลักสิบล้านเหรียญสหรัฐ ทำให้เขารู้สึกใกล้เกินเอื้อมจริงๆ
แต่ไม่คิดเลยว่า เย่เฉินจะเอามามอบให้ด้วยตัวเอง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...