ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3932
ชายคนนั้นตกใจจนตัวสั่นอย่างรุนแรง เขาไม่สงสัยในคำพูดของว่านพั่วจวินเลยสักนิดเพราะเขาเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน เพียงแต่พวกมันล้วนถูกใช้โดยสายลับระดับท็อปเท่านั้น เขาไม่มีโอกาสได้สัมผัสพวกมันในเวลาปกติ
เมื่อเห็นว่าคนเหล่านี้มีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง และเป็นมืออาชีพอย่างมากเช่นกัน เขาจึงตระหนักว่าคนเหล่านี้ต้องมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา ดังนั้นการมียาประเภทนี้จึงเป็นเองธรรมดา
ในขณะที่เขากำลังหวาดกลัวถึงขีดสุด ว่านพั่วจวินก็แทงปลายเข็มเข้าไปในคอของเขาแล้ว
เข็มนี้บางและสั้นอย่างยิ่ง เล็กกว่าเข็มเจาะเลือดทั่วไปอยู่ไม่น้อย ภายใต้สถานการณ์ปกติ การถูกแทงด้วยเข็มแบบนี้ไม่เกิดความเจ็บปวดอะไรมานัก แต่เขากลับรู้สึกว่า หลังจากเข็มแทงเข้าไปแล้ว ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงประเภทหนึ่งก็ลุกลามขึ้นมาอย่างรวดเร็วจากปลายเข็มที่ปล่อยออกมา อีกทั้งความรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงก็ยังคงเพิ่มขึ้นไปไม่หยุด
ว่านพั่วจวินเอ่ยปาก "อาจมียาอยู่เล็กน้อยที่ปลายเข็ม ดังนั้นนายตอนนี้น่าจะรู้สึกได้หน่อยแล้ว อย่างไรก็ตามของเหลวที่ปลายเข็มก็แค่เป็นหนึ่งในพันของปริมาณยาทั้งหมด นายสามารถจินตนาการได้เลยว่า ถ้าฉันฉีดยาเข็มนี้เข้าไปในร่างกายนายแล้ว นายจะรู้สึกยังไง ฉันจะบอกให้ ทุกครั้งที่นายสูดลมหายใจเข้าไปนายก็จะรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีเศษแก้วแตกอยู่ในหลอดลมของนาย!”
ชายคนนั้นตะโกนด้วยความตกใจทันที "อย่านะ ได้โปรดนายอย่าได้...ฉันบอก... ฉันจะบอกทุกอย่าง!"
……
สิบนาทีต่อมา
รถอเนกประสงค์สีดำหลายคันหยุดที่ประตูบ้านป้าหลี่ คนชุดดำกว่าสิบคนลงมาจากรถและเข้าร่วมกับว่านพั่วจวิน จากนั้นพวกเขาก็นำสมาชิกแก๊งกลุ่มอิตาลีที่หมดสติมากกว่าสิบคนเข้าไปในรถหลายคัน
จากนั้น เด็กหญิงทั้งสองก็ถูกส่งไปขึ้นรถอเนกประสงค์คนหนึ่งที่อยู่ภายใต้การดูแลของว่านพั่วจวิน
จากนั้น รถอเนกประสงค์เหล่านี้พร้อมกับรถสี่คันก่อนหน้าที่แก๊งอิตาลีขับมาก็ได้ออกจากบ้านของป้าหลี่ไปพร้อมกันและมุ่งหน้าไปที่ท่าเรือ
ป้าหลี่ที่ยังคงสับสนถูกทิ้งไว้ในบ้านพักโดยมีทหารหญิงสามคนของห้องสำนักว่านหลงอยู่เป็นเพื่อนเธอ
อังเดรได้ยินก็สับสนอยู่บ้าง เขารู้สึกว่าคำพูดของเย่เฉินดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรในแวบแรก แต่หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีอะไรแปร่งๆอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง
นั่นเพราะในความเห็นของเขา เย่เฉินตอนนี้กลายเป็นปลาใหญ่บนเขียงของเขาไปแล้ว เขาสามารถลงมีดหั่นสับมันได้ทุกเมื่อ เขาได้เปรียบอย่างสิ้นเชิง
ดังนั้น เขาจึงคาดไม่ถึงเลยว่า ปลาตัวนั้นอาจกลับเป็นตัวเขาเองต่างหาก
จากนั้น ขบวนรถก็เคลื่อนตัวออกไปที่ท่าเรือเช่นกัน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...