ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 397
บทที่397
เย่เฉินฟังที่เว่ยเลี่ยงพูดจบ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเว่ยเลี่ยงเหมือนกับตนเองเล็กน้อย
กาลครั้งหนึ่ง เขายังเป็นเด็กกำพร้า และเป็นขยะ ที่ถูกคนอื่นรังแก
เมื่อถังซื่อไห่เจอตัวเอง และให้ตี้เหากรุ๊ปกับแบล็คการ์ดนับหมื่นให้เขา ก็นำไปสู่จุดเปลี่ยนในชีวิตอย่างแท้จริง
ต่อมา ตัวเองได้รับตำราเก้าเสวียนเทียนโดยบังเอิญ และอํานาจขึ้นมาอย่างรวดเร็วภายในระยะเวลาอันสั้น
และครั้งหนึ่ง เมื่อตนถูกทุกคนปฏิเสธ ตนเองก็รอโอกาสโอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนเห็น และโอกาสที่จะตบทุกคนที่ดูถูกตัวเอง!
ดังนั้น เขาสามารถเข้าใจความรู้สึกของเว่ยเลี่ยงได้เป็นอย่างดี
เด็กที่ถูกดุว่าเป็นลูกนอกสมรสตั้งแต่เด็ก แม่ของเขาเสียชีวิต และไปที่บ้านของพ่อผู้ให้กำเนิด และได้รับความทรมาน ยิ่งกว่านั้นหลังจากผ่านไปยี่สิบปี ระดับความอดทนในใจของเขาก็สูงกว่าตัวตนเดิมของเขาด้วยซ้ำ
เมื่อนึกแบบนี้ เย่เฉินได้ตัดสินใจที่จะช่วยเขา ช่วยให้เขาสามารถควบคุมตระกูลเว่ยทั้งหมดได้
พอดีเลย พี่ชายตัวแสบของเขาเป็นศัตรูของตน และโสมหิมะอายุพันปีของเขาก็เป็นสิ่งที่ตรต้องการอย่างเร่งด่วน
เย่เฉินจึงพูดว่า:"เว่ยเลี่ยง ในเมื่อนายอยากแก้แค้นมาก ผมจะช่วยนาย"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เว่ยเลี่ยงก็คุกเข่าลงบนพื้นด้วยความตื่นเต้น ก้มหัวลงกับพื้น และพูดเสียงดัง:"ขอบคุณอาจารย์เย่ สำหรับความช่วยเหลือที่เอื้อเฟื้อ เว่ยเลี่ยงจะไม่มีวันลืม!"
ในเวลานี้ ในห้องนั่งเล่นของวิลล่าของตระกูลเว่ย ทุกคนรวมตัวอยู่ในนี้ สีหน้าของพวกเขาก็กังวลอย่างมาก
เส้นตายที่เซียวอี้เชียนให้นั้น ใกล้เข้ามาแล้ว ทุกคนต่างออกไป แต่ไม่มีใครพบวิธีแก้ปัญหาของเซียวอี้เชียนเลย
สีหน้าของเซียวอี้เชียนก็หม่นหมองมากเช่นกัน ในเวลานี้เขายังคงหยอดน้ำเกลืออยู่ ยาปฏิชีวนะสามารถชะลอความเร็วในการเน่าเปื่อยของเขาได้ แต่เขาก็ยังไม่สามารถหยุดให้เน่าเปื่อยได้ ในตอนนี้ความเจ็บปวดของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ และสถานการณ์ แย่ลงเรื่อย ๆ
เซียวอี้เชียนเห็นวตระกูลเว่ยออกไปทีละคน และกลับมาทีละคนทุกคน ก็แทบจะกลับมากันหมดแล้ว เขาจึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนด้วยความโกรธ:"อะไรนะ? พวกนายยังเจ้ายังหาวิธีรักษาผมไม่ได้อีกเหรอ?! "
ทุกคนมองหน้ากันและกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจและตื่นตระหนก
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...