ยิ่งไปกว่านั้น ปกติคนพวกนี้ทำเรื่องเลวทรามเป็นประจำ ดังนั้นพวกเขามีวิธีรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน โดยมีกลุ่มบอดี้การ์ดพร้อมอาวุธครบมือบนเรือ ตามหลักการคือลงมือเมื่อเจอเรื่อง ถ้าสู้ไม่ไหวก็หนี
แต่เพราะความสามารถของตัวเองแข็งแกร่ง เป็นเวลานานมากแล้ว ที่ไม่ได้เจออันตรายอะไร ทุกครั้งที่ออกทะเลไปรับคน ง่ายกว่าการออกเรือหาปลามาก เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ทุกคนจึงลืมกระบวนการที่ต้องตอบสนองต่อสถานการณ์ฉุกเฉิน
ดังนั้นเมื่อคืนจึงไม่มีใครส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือให้เฉียวเฟยหยุน
สำหรับเฉียวเฟยหยุน น้องชายตัวเองกับลูกน้องสิบกว่าคน ทั้งคนทั้งเรือเหมือนหายไปในอากาศ ไม่เจอร่องรอยอะไรเลย
ขณะนั้น ลูกน้องรีบพูดว่า “คุณชายอย่าเพิ่งร้อนใจ ผมส่งเรือยนต์ออกไปหกลำ เครื่องบินสี่ลำ ไปหายังตำแหน่งสุดท้ายที่เรือยอชต์หายไป คิดว่าผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงแล้ว ดังนั้นขอบเขตการค้นหาคือในรัศมีสิบไมล์ทะเล พื้นที่น่านน้ำใหญ่มาก จึงต้องใช้เวลาสักหน่อย ถ้าหาในเขตพื้นที่นี้ไม่เจอ ผมจะขยายขอบเขตการค้นหาเป็นยี่สิบไมล์ทะเล”
เฉียวเฟยหยุนกัดฟันแล้วพยักหน้า พูดอย่างเย็นชาว่า “ต้องปิดข่าวเรื่องนี้ให้มิด อย่าให้พ่อแม่ฉันรู้ เข้าใจไหม”
“ได้ครับคุณชาย ผมเข้าใจแล้วครับ!”
ขณะเดียวกันที่แวนคูเวอร์ แคนาดา
ครอบครัวอิตาลีส่วนหนึ่งในเมืองแห่งนี้ ล้วนตกอยู่ในความหวาดกลัวสุดขีด
เพราะพวกเธอพบว่า คนในครอบครัวหายตัวไปในค่ำคืนเดียว
บางครอบครัวสามีหายไป
บางครอบครัวลูกหายไป
บางครอบครัวสามีและลูกหายไป รวมไปถึงพี่น้องไม่กี่คนด้วย
แรกเริ่ม ทุกคนยังไม่รู้สึกตื่นตระหนกเท่าใดนัก เพราะพวกเขารู้ว่าคนในครอบครัวตัวเอง ทำอาชีพในทางไม่ดี พวกเขามักจะไม่กลับบ้าน จนทุกคนรู้สึกชินไปแล้ว
ข่าวที่ถูกส่งกลับมาเป็นอันดับแรก ควรเป็นบ่อนพนันที่เปิดถึงเช้า แต่กลับไม่มีผู้ชายแม้แต่คนเดียว
ในบ่อนพนันเหลือแค่พนักงานผู้หญิง และพนักงานผู้หญิงพวกนี้ล้วนสลบ คนเรียกหมอมา ฉีดยาบังคับให้พวกเธอฟื้นขึ้นมา จากนั้นผู้หญิงพวกนี้บอกว่า พวกเธอจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย
จากนั้น พวกเขาหาบ้านของสมาชิกส่วนหนึ่งในนั้นเจอ พบว่าสมาชิกพวกนี้ โดนลักพาตัว ขณะที่กำลังพักผ่อนในบ้าน
อีกทั้งคนในครอบครัวพวกเขา ล้วนโดนทำให้สลบ เหมือนกับพนักงานหญิงในผับ จำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลย
เรื่องกะทันหันเช่นนี้ จึงเรียกความตื่นกลัวได้เป็นอย่างมาก!
เพียงค่ำคืนเดียว คนที่หายไปคือผู้ใหญ่เพศชายกว่าแปดร้อยคน!
อีกทั้งยังเป็นสมาชิกมาเฟีย ที่มีพละกำลังในการต่อสู้อีกด้วย!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...