ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3988
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ เขารู้สึกว่าพวกคนบ้านเกิดเดียวกัน ที่มาจากเกาะซิซิลี ที่อยู่ตรงหน้าพวกนี้ มีหน้าตาน่ารังเกียจขึ้นมาทันที
เขากำหมัดแน่น ลังเลอยู่นาน จึงหยิบไมโครโฟนขึ้นมาพูดอย่างเย็นชา “ทุกท่าน ฉันหวังว่ามีเรื่องหนึ่ง ที่ทุกคนควรเห็นพ้องต้องกัน นั่นก็คือ ถ้าไม่มีฉัน ทุกคนคงไม่สามารถได้เงินค่าชดเชยเยอะขนาดนี้ ใช่ไหม!”
ทันใดนั้น ทุกคนพากันหยุดลง แล้วเงยหน้ามองเจ้าพ่อเฒ่า ไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไร
แต่คนที่ความรู้สึกไว พอรู้อะไรบ้างแล้ว พูดกระซิบกระซาบด้านล่างว่า “ให้ตายเถอะ ไอ้แก่นี่คงไม่ได้จะเอาผลประโยชน์ใช่ไหม!”
มีคนพูดเสริมด้วยเสียงเบาทันที “ไอ้แก่เลวนี่ คนในครอบครัวตายหมดแล้ว จะเอาผลประโยชน์ไปทำไม เงินพวกนี้แลกมาด้วยชีวิตของลูกฉัน ฉันไม่ให้เขาสักแดงเดียวหรอก!”
มีคนพูดอย่างเห็นใจว่า “เฮ้อ เจ้าพ่อเฒ่าก็น่าสงสารจริงๆ ถ้าเงินนี้เข้าบัญชี ฉันยอมให้ห้าร้อยดอลลาร์ เพื่อช่วยเหลือเขา”
“ห้าร้อย” มีคนพูดอย่างเยาะเย้ย “ฟรานซี่ เธอขี้งกไปหน่อยไหม ถึงช่วยเหลือแค่ห้าร้อยดอลลาร์ ถ้าเป็นฉันคงให้หนึ่งพันแล้ว! ฉันว่า ถ้าเราทุกคนได้เงินค่าชดเชยมาแล้ว ทุกคนให้เจ้าพ่อเฒ่าหนึ่งพันดอลลาร์ ถ้าเป็นอย่างนี้ เจ้าพ่อเฒ่าจะได้เงินประมาณแปดแสนกว่าดอลลาร์เลยนะ เพียงพอที่จะให้เขาเลี้ยงดูตัวเองยามแก่เฒ่า”
“หนึ่งพันเหรอ!” คนที่แสดงท่าทีว่าจะไม่ให้สักแดงเดียวก่อนหน้านี้ พูดอย่างเย็นชา “ถ้าพูดแบบนี้ เขาแค่ขยับปาก ก็ทำเงินได้แปดแสนกว่าดอลลาร์! มีสิทธิ์อะไร ชีวิตลูกชายฉัน เอากลับมาได้แค่ห้าล้านดอลลาร์เท่านั้น!”
ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันไม่หยุด เจ้าพ่อเฒ่ากัดฟันโพล่งออกมาว่า “ทุกคนไม่พูดอะไร งั้นฉันคิดว่าทุกคนตกลงแล้ว ในเมื่อฉันช่วยให้ทุกคนได้เงินชดเชยเยอะขนาดนี้ อย่างน้อยทุกคนต้องเอา 10 เปอร์เซ็นต์ จากเงินชดเชย เป็นค่าตอบแทนของฉัน! ทุกคนก็รู้ ถึงทุกคนไปหาทนายเพื่อขึ้นศาล เปอร์เซ็นต์ที่ทนายเก็บ ก็ไม่น้อยกว่า 30 เปอร์เซ็นต์”
คำพูดนี้ ทำให้มีเสียงสาปแช่งดังขึ้น
จากนั้น เจ้าพ่อเฒ่าพยายามกลับไปนั่งบนรถเข็นด้วยตัวเอง กำลังจะเข็นรถเข็นออกจากโบสถ์ด้วยตัวเอง
วัยรุ่นคนหนึ่งกระโดดออกมา พูดอย่างโมโหว่า “ไรอัน นายไปได้ แต่ทิ้งมือถือนายไว้!”
“ใช่!” คนอื่นพากันพูดเสริม “นายไสหัวไปได้ แต่ต้องทิ้งมือถือเอาไว้!”
ใครๆ ก็รู้ว่า เจ้าพ่อเฒ่าใช้มือถือติดต่อผู้มีอิทธิพล อีเมลที่ผู้มีอิทธิพลส่งมาก็อยู่ในมือถือเขา อีกทั้งเงินชดเชยที่คนในครอบครัวอย่างพวกเขาต้องการ ต้องทำตามความต้องการของผู้มีอิทธิพล ต้องรวบรวมรายชื่อก่อน จากนั้นอัดวิดีโอ ยืนยันตัวตนของตัวเองกับสมาชิกที่หายตัวไป จากนั้นค่อยให้บัญชีธนาคารของตัวเอง และรอรับเงิน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...