เมื่อคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ เขารู้สึกว่าพวกคนบ้านเกิดเดียวกัน ที่มาจากเกาะซิซิลี ที่อยู่ตรงหน้าพวกนี้ มีหน้าตาน่ารังเกียจขึ้นมาทันที
เขากำหมัดแน่น ลังเลอยู่นาน จึงหยิบไมโครโฟนขึ้นมาพูดอย่างเย็นชา “ทุกท่าน ฉันหวังว่ามีเรื่องหนึ่ง ที่ทุกคนควรเห็นพ้องต้องกัน นั่นก็คือ ถ้าไม่มีฉัน ทุกคนคงไม่สามารถได้เงินค่าชดเชยเยอะขนาดนี้ ใช่ไหม!”
ทันใดนั้น ทุกคนพากันหยุดลง แล้วเงยหน้ามองเจ้าพ่อเฒ่า ไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไร
แต่คนที่ความรู้สึกไว พอรู้อะไรบ้างแล้ว พูดกระซิบกระซาบด้านล่างว่า “ให้ตายเถอะ ไอ้แก่นี่คงไม่ได้จะเอาผลประโยชน์ใช่ไหม!”
มีคนพูดเสริมด้วยเสียงเบาทันที “ไอ้แก่เลวนี่ คนในครอบครัวตายหมดแล้ว จะเอาผลประโยชน์ไปทำไม เงินพวกนี้แลกมาด้วยชีวิตของลูกฉัน ฉันไม่ให้เขาสักแดงเดียวหรอก!”
มีคนพูดอย่างเห็นใจว่า “เฮ้อ เจ้าพ่อเฒ่าก็น่าสงสารจริงๆ ถ้าเงินนี้เข้าบัญชี ฉันยอมให้ห้าร้อยดอลลาร์ เพื่อช่วยเหลือเขา”
“ห้าร้อย” มีคนพูดอย่างเยาะเย้ย “ฟรานซี่ เธอขี้งกไปหน่อยไหม ถึงช่วยเหลือแค่ห้าร้อยดอลลาร์ ถ้าเป็นฉันคงให้หนึ่งพันแล้ว! ฉันว่า ถ้าเราทุกคนได้เงินค่าชดเชยมาแล้ว ทุกคนให้เจ้าพ่อเฒ่าหนึ่งพันดอลลาร์ ถ้าเป็นอย่างนี้ เจ้าพ่อเฒ่าจะได้เงินประมาณแปดแสนกว่าดอลลาร์เลยนะ เพียงพอที่จะให้เขาเลี้ยงดูตัวเองยามแก่เฒ่า”
“หนึ่งพันเหรอ!” คนที่แสดงท่าทีว่าจะไม่ให้สักแดงเดียวก่อนหน้านี้ พูดอย่างเย็นชา “ถ้าพูดแบบนี้ เขาแค่ขยับปาก ก็ทำเงินได้แปดแสนกว่าดอลลาร์! มีสิทธิ์อะไร ชีวิตลูกชายฉัน เอากลับมาได้แค่ห้าล้านดอลลาร์เท่านั้น!”
ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันไม่หยุด เจ้าพ่อเฒ่ากัดฟันโพล่งออกมาว่า “ทุกคนไม่พูดอะไร งั้นฉันคิดว่าทุกคนตกลงแล้ว ในเมื่อฉันช่วยให้ทุกคนได้เงินชดเชยเยอะขนาดนี้ อย่างน้อยทุกคนต้องเอา 10 เปอร์เซ็นต์ จากเงินชดเชย เป็นค่าตอบแทนของฉัน! ทุกคนก็รู้ ถึงทุกคนไปหาทนายเพื่อขึ้นศาล เปอร์เซ็นต์ที่ทนายเก็บ ก็ไม่น้อยกว่า 30 เปอร์เซ็นต์”
คำพูดนี้ ทำให้มีเสียงสาปแช่งดังขึ้น
จากนั้น เจ้าพ่อเฒ่าพยายามกลับไปนั่งบนรถเข็นด้วยตัวเอง กำลังจะเข็นรถเข็นออกจากโบสถ์ด้วยตัวเอง
วัยรุ่นคนหนึ่งกระโดดออกมา พูดอย่างโมโหว่า “ไรอัน นายไปได้ แต่ทิ้งมือถือนายไว้!”
“ใช่!” คนอื่นพากันพูดเสริม “นายไสหัวไปได้ แต่ต้องทิ้งมือถือเอาไว้!”
ใครๆ ก็รู้ว่า เจ้าพ่อเฒ่าใช้มือถือติดต่อผู้มีอิทธิพล อีเมลที่ผู้มีอิทธิพลส่งมาก็อยู่ในมือถือเขา อีกทั้งเงินชดเชยที่คนในครอบครัวอย่างพวกเขาต้องการ ต้องทำตามความต้องการของผู้มีอิทธิพล ต้องรวบรวมรายชื่อก่อน จากนั้นอัดวิดีโอ ยืนยันตัวตนของตัวเองกับสมาชิกที่หายตัวไป จากนั้นค่อยให้บัญชีธนาคารของตัวเอง และรอรับเงิน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...