ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3987
แอ๊บเล็ตถามอย่างเย็นชา “พิพอน เธอหมายความว่ายังไง เมื่อกี้ฉันเห็นเธอดีใจมาก ตอนนี้มาต่อว่าฉันแล้ว เพราะเธอลูกชายหายไปแค่คนเดียว เลยได้แค่ห้าล้านดอลลาร์ ขาดทุนมากสินะ! ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก เธอก็เอาลูกสาวอีกสองคนเข้าร่วมแก๊งให้เร็วกว่านี้สิ!”
“นาย......นาย......” พิพอนที่โดนจับได้ ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร ทำได้เพียงพูดอย่างโมโหว่า “ฉันจะให้พวกเธอสองคนเข้าร่วมแก๊งตั้งนานแล้ว แต่ตอนนั้นแก๊งมีกฎ ไม่ให้ผู้หญิงเข้าร่วมเรื่องแก๊ง ต้องโทษไอ้ดินอร์ซิโอ!”
ดินอร์ซิโอ เป็นพ่อของคลอเดีย
ไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่เคยโดนปกป้องมาตลอดอย่างเขา จะโดนคนในครอบครัวของสมาชิกแก๊งกล่าวโทษ ในเวลาแบบนี้
คนในครอบครัวที่อยู่ที่นี่ ต่างดวงตาแดงก่ำ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะตื่นเต้น
คนละห้าล้านดอลลาร์ เงินก้อนนี้ ไม่ว่าจะอยู่ในประเทศใดในโลก ล้วนเป็นทั้งชีวิตของคนส่วนใหญ่ ถึงกระทั่งที่เป็นเงินที่กี่ชาติก็หามาไม่ได้
เงินมากขนาดนี้ ทำให้คนในครอบครัวแต่ละคน ไม่สามารถควบคุมความดีใจในใจลึกๆ เอาไว้ได้
ถ้าเป็นสายงานอื่น ยากมากที่คนในครอบครัวหลายพันคน จะโดนซื้อด้วยเงิน แต่โลกของแก๊ง ตอนคนในครอบครัวไปอยู่ในแก๊ง คนสนิทพวกนี้ก็เตรียมใจ เรื่องที่เขาจะตายอย่างน่าเวทนาอยู่ข้างนอกเอาไว้แล้ว
อีกอย่างอัตราการตายของคนที่ทำงานแก๊งสูงมากอยู่แล้ว มักจะเกิดเรื่องคนตายอย่างน่าเวทนา ดังนั้นทุกคนจึงด้านชากับมันมากขึ้น
และด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงเฉยชากับการตายของคนในครอบครัว
ตอนนี้ การชดเชยห้าล้านดอลลาร์ ไม่เพียงแต่จะปลอบประโลมจิตใจของพวกเขาแต่ละคนได้มากพอ อีกทั้งยังกำจัดความเศร้าในใจพวกเขาไปได้จนหมดสิ้น ทำให้พวกเขาแต่ละปิติยินดี รับเงื่อนไขนี้อย่างไม่ลังเล
ดังนั้น ขณะที่ทุกคนกำลังอยู่ท่ามกลางเสียงเฮ จึงมีมติเป็นเสียงเดียวกันอย่างง่ายดาย นั่นก็คือ: เงินมา เงียบปาก
อีกทั้งหลายคน เริ่มคิดจะออกจากแคนาดาแล้ว
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขามองท่าทางดีใจของกลุ่มคนตรงหน้า จู่ๆ ในใจรู้สึกไม่ยุติธรรมเป็นอย่างมาก
“ฉันสูญเสียลูกชายไปห้าคน แต่ฉันได้อะไรกลับมาบ้างล่ะ มีชีวิตอยู่ต่อไปในบ้านพักคนชราคนเดียวงั้นเหรอ!”
“ทำไม!”
“ทำไมโชคชะตาของฉันช่างน่าเวทนาเช่นนี้ ส่วนคนพวกนี้ กลับรอเงินห้าล้านดอลลาร์อย่างมีความสุข ถึงกระทั่งมีเงินมากกว่านี้เข้าบัญชี!”
“อีกทั้งเงินก้อนนี้ ยังเป็นเงินที่ฉันใช้ไหวพริบ ใช้ความสามารถของฉัน ต่อสู้แย่งชิงมาเพื่อพวกเขา!”
“นี่ไม่ยุติธรรม!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...