บทที่ 4 ไล่พวกเขาออกไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เฉินเจอหวังตงเสวี่ยนเช่นกัน
ไม่พูดไม่ได้ล่ะ หวังตงเสวี่ยนสวยไม่มีใครเทียบได้เลย!
เธออายุ20ปลายๆ หุ่นสวย หน้าตาดี ดูสูงส่งและมีความสามารถมากๆ
เย่เฉินนั่งลงตรงหน้าโต๊ะทำงานของหวังตงเสวี่ยน และพูดขึ้น:“ต่อไปผมคงไม่ค่อยมาที่ตี้เหากรุ๊ป ดังนั้นเรื่องทางด้านตี้เหากรุ๊ป ในภาพรวมยังคงต้องให้คุณเป็นประธานไปก่อน แล้วก็อย่าให้คนภายนอกรู้เรื่องสถานะของผม”
หวังตงเสวี่ยนรู้ดีว่าตระกูลของคุณชายเย่ที่อยู่ตรงหน้าตนนั้นมีอำนาจมาก สำหรับตระกูลเขาแล้ว ตี้เหากรุ๊ปเป็นแค่ส่วนเล็กๆ ไม่ต้องมาบริหารด้วยตัวเองก็เป็นเรื่องปกติ
เธอจึงรีบพูดขึ้น:“คุณชายเย่ ต่อจากนี้ไม่ว่ามีเรื่องอะไร คุณแค่สั่งฉันมาก็พอค่ะ”
ในขณะนั้นเองมีเลขาผู้หญิงคนหนึ่งเคาะประตู พลางพูด:“รองประธานหวังคะ มีคนชื่อหวังเหวินเฟย พร้อมคู่หมั้นของเขามาขอเข้าพบคุณค่ะ”
หวังตงเสวี่ยนพูดขึ้นทันที:“ตอนนี้ฉันคุยกับแขกคนสำคัญอยู่ ให้พวกเขารอไปก่อน”
เย่เฉินถามเธอ:“คุณรู้จักหวังเหวินเฟยงั้นเหรอ?”
หวังตงเสวี่ยนรีบพูด:“ตระกูลของหวังเหวินเฟยเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนทางธุรกิจของเรา ธุรกิจส่วนใหญ่ล้วนพึ่งพาทางเรา ทางตระกูลเขาจึงพูดมาตลอดว่าอยากเข้าพบหน่อย ที่จริงมาหลายครั้งแล้วล่ะค่ะ ”
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา:“นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ตี้เหากรุ๊ปจะไม่ทำธุรกิจใดๆทั้งสิ้นกับตระกูลหวัง ธุรกิจอะไรที่กำลังร่วมมือและเตรียมจะร่วมมือก็บอกให้หยุดซะ หากตระกูลหวังยังสามารถหาเงินจากตี้เหากรุ๊ปได้อีกสักแดงเดียว ตำแหน่งรองประธานนี้คุณก็ไม่ต้องเป็นมันแล้ว!”
เมื่อหวังตงเสวี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็กลัวขึ้นมาทันที ไม่ต้องถามก็รู้ ว่าคนในตระกูลหวังคงทำให้คุณชายไม่พอใจแน่ๆ
ดังนั้นเธอจึงรีบพยักหน้า แล้วพูด:“คุณชายไม่ต้องกังวล ฉันจะสั่งให้ยุติความร่วมมือกับตระกูลหวังทั้งหมดเดี๋ยวนี้เลย!”
เย่เฉินพูด:“บอกพวกเขาไปว่าตี้เหากรุ๊ปไม่อาจร่วมมือทำธุรกิจกับพวกกากๆได้ แล้วก็ให้รปภ.ไล่พวกเขาออกไป”
......
หวังเหวินเฟยและเซียวเวยเวยกำลังรอด้วยความตื่นเต้นอยู่ด้านนอก
ตระกูลหวังอยากเป็นพันธมิตรกับตี้เหากรุ๊ปมาตลอด ดังนั้นจึงหวังเป็นอย่างมากว่าจะตีสนิทกับหวังตงเสวี่ยนได้
แต่คิดไม่ถึงว่าจู่ๆเลขาของหวังตงเสวี่ยนจะพารปภ.มาจำนวนหนึ่ง
หวังเหวินเฟยจึงถามเธอ:“สวัสดีครับ รองประธานหวังมีเวลาที่จะให้เราเข้าพบไหม?”
เลขามองเขา พลางพูดอย่างเย็นชา:“ขอโทษนะคะ รองประธานหวังบอกว่า ตี้เหากรุ๊ปไม่อาจร่วมมือทำธุรกิจกับพวกกากๆได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะยกเลิกความร่วมมือทั้งหมดกับตระกูลคุณ !”
“ว่าไงนะ?!“
หวังเหวินเฟยตกใจและประหลาดใจ ทำไมคำพูดนี้มันคุณหูจัง?
อ้อ ใช่!เมื่อครู่ตอนที่อยู่ลานจอดรถ เย่เฉินก็พูดแบบเดียวกันเป๊ะ!
รองประธานหวังหมายความว่าไง?หรือว่าจะยุติความร่วมมือกับตระกูลหวัง?
หวังเหวินเฟยรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เกิดอะไรขึ้น?
ยุติความร่วมมือทั้งหมดงั้นเหรอ?
ผลกำไรเกินกว่าครึ่งของตระกูลหวังได้มาจากตี้เหากรุ๊ปทั้งนั้นเลยนะ!
ถ้ายุติความร่วมมือ งั้นอำนาจของตระกูลก็ไม่ถูกลดลงไปเกินกว่าครึ่งหรอกเหรอ?!
เขาไม่อาจยอมรับความเป็นจริงแบบนี้ได้ จึงพูดตะโกนเสียงดัง:“ฉันจะไปพบรองประธานหวัง!ฉันจะถามต่อหน้ารองประธานหวังให้ชัดเจน!”
เลขาพูด:“ขอโทษด้วยค่ะ รองประธานหวังไม่พบคุณหรอกค่ะ แล้วก็หลังจากนี้ไม่อนุญาตให้คุณเข้ามาในตี้เหากรุ๊ปอีกแม้แต่ก้าวเดียว!”
หวังเหวินเฟยด่าทออย่างเดือดดาล:“เธอจงใจแกล้งฉันใช่ไหม?พวกเราเป็นพันธมิตรระยะยาวของตี้เหากรุ๊ป บอกว่าจะยุติก็ยุติได้งั้นเหรอ!”
ถึงแม้ไม่รู้ว่าทำไมตี้เหากรุ๊ปถึงแบนตระกูลหวัง แต่ทุกคนล้วนรู้ว่าต้องมีคนในตระกูลหวังทำให้ตี้เหากรุ๊ปไม่พอใจแน่ๆ
ตอนนี้ตระกูลหวังจบเห่แล้ว
อำนาจตระกูลหวังลดดิ่งลงไปกว่าครึ่ง เดิมทีมาตรฐานเกือบจะเทียบกับตระกูลระดับสูงได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับตกลงไปอยู่ระดับกลาง
พอนายหญิงใหญ่เซียวรู้ข่าวนี้ ก็โกรธจนตัวสั่นเหมือนกัน
เธออยากยกเลิกการหมั้นของเซียวเวยเวยกับหวังเหวินเฟยมากๆ แต่ตระกูลหวังถึงจะตกต่ำแต่ก็เคยยิ่งใหญ่มาก่อน ตระกูลเซียวไม่อาจล่วงเกินได้ จึงทำได้เพียงยกเลิกไปชั่วคราวก่อน
......
ณ ห้องทำงานของหวังตงเสวี่ยน
เย่เฉินรู้เรื่องทั้งหมดเมื่อครู่แล้ว เขาชื่นชมสไตล์การทำงานของเธอเป็นอย่างมาก
เย่เฉินพูดอย่างพอใจ:“ตงเสวี่ยน เรื่องเมื่อกี้ทำได้ดีมาก ตั้งแต่วันนี้ไปเงินเดือนของคุณจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า”
หวังตงเสวี่ยนทั้งตกใจและดีใจ รีบยืนขึ้นแล้วโค้งคำนับให้เย่เฉิน พลางพูด:“ขอบคุณค่ะคุณชายเย่!”
เย่เฉินพยักหน้าพูด:“แล้วก็ ผมอยากให้คุณประกาศเรื่องออกไป2เรื่อง”
“ว่ามาเลยค่ะคุณชาย”
“เรื่องแรกคือเรื่องที่ตี้เหากรุ๊ปเปลี่ยนเจ้าของ ประธานคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง แต่ไม่ต้องเปิดเผยว่าประธานคนใหม่เป็นใคร แค่บอกไปว่านามสกุลเย่ก็พอ”
“เรื่องที่สอง ประกาศว่าตี้เหากรุ๊ปจะลงทุนที่เมืองจินหลิง1หมื่นล้าน ในการสร้างโรงแรมระดับ6ดาว ในขณะเดียวกันก็เริ่มเปิดประมูลพันธมิตร ทั้งบริษัทก่อสร้าง และบริษัทตกแต่งทั้งหมดในเมือง สามารถเข้าร่วมการประมูลได้!”
ธุรกิจหลักๆของบริษัทเซียวซื่อคือการตกแต่ง นายหญิงใหญ่อยากร่วมทำงานกับตี้เหากรุ๊ปเอามากๆ หากใครสามารถร่วมมือกับตี้เหากรุ๊ปได้ คงกลายเป็นคนดังของบริษัทเซียวซื่อแน่ๆ
ตอนนี้ตี้เหากรุ๊ปเป็นของตนแล้ว แน่นอนว่าต้องมอบความสุขเล็กๆน้อยๆให้แก่ภรรยาตนอยู่แล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...