ลู่ซือเหนียนปีนี้อายุ 48 ปี เป็นชาวจีนโพ้นทะเลรุ่นที่ 6 ในสหรัฐอเมริกา
ปู่ทวดของเขามาที่สหรัฐอเมริกาในรัฐบาลสมัยปลายราชวงศ์ชิง เขาเป็นหนึ่งในคนงานชาวจีนจำนวนมากที่มีส่วนร่วมในการก่อสร้างทางรถไฟสายอเมริกันแปซิฟิก
ตั้งแต่รุ่นนั้นเป็นต้นมา ตระกูลลู่ได้ปักหลักในสหรัฐอเมริกาทีละเล็กทีละน้อย โดยอาศัยคุณภาพการทำงานหนักของชาวจีน
ในช่วงแรก บรรพบุรุษของตระกูลลู่ที่ไปสหรัฐอเมริกาในฐานะคนทำงานชาวจีน ยังคงเป็นกลุ่มชนชั้นล่างของสังคมอเมริกันในตอนนั้น
และตอนนี้ ตระกูลลู่ในสหรัฐอเมริกามีมรดกหลายหมื่นล้านดอลลาร์ ซึ่งถือได้ว่าเป็นต้นแบบของการต่อสู้ของชาวจีน
ในเวลาเดียวกัน ตระกูลลู่ยังได้ส่งต่อคุณลักษณะของพ่อค้าไปตามชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน และกระตือรือร้นที่จะรวมชาติและพัฒนาร่วมกัน
ดังนั้น เมื่อหลายสิบปีก่อน ปู่ทวดของลู่ซือเหนียนได้ก่อตั้งหอการค้าจีนในนิวยอร์ก ซึ่งค่อยๆ กลายเป็นหอการค้าจีนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา
หลังจากที่ลู่ซือเหนียนเข้ารับตำแหน่งประธานหอการค้าจีนในนิวยอร์ก ก็ทุ่มเทให้กับการพัฒนาหอการค้าจีนในนิวยอร์กให้ยิ่งใหญ่ และกลายเป็นหอการค้าจีนทั้งสหรัฐอเมริกา หลังจากที่เขาสื่อสารและไกล่เกลี่ยกับหอการค้าจีนในที่ต่างๆ อย่างต่อเนื่อง หอการค้าจีนส่วนใหญ่ในสหรัฐอเมริกา ตั้งใจที่จะรวมหอการค้า และเปลี่ยนชื่อเป็นหอการค้าอเมริกันจีน
และลู่ซือเหนียนก็ต่อสู้เพื่อมันเช่นกัน หวังว่าจะได้เป็นประธานคนแรกของหอการค้าจีนแห่งชาติ หลังจากรวมกัน
แต่ว่า มีหอการค้าจีนอีก 2 แห่ง ที่มีความสามารถไม่ได้แย่ ไปกว่าหอการค้าจีนแห่งนิวยอร์ก หอการค้าจีน 2 แห่งนี้คือหอการค้าจีนลอสแองเจลิส และหอการค้าจีนชิคาโก
จะแข่งขันกับประธานของหอการค้าจีนสองแห่งนั้นอย่างไร เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวสำหรับลู่ซือเหนียนในช่วงนี้
เขาจึงพยายามหาวิธีมาโดยตลอด หวังว่าก่อนที่หอการค้าจีนจะรวมกิจการ ให้หอการค้าจีนนิวยอร์กเผยตัวมากขึ้น แล้วเพิ่มผลกระทบอีกสักหน่อย จะได้ให้ตนสามารถมีสิ่งที่เหลือกว่าประธานอีกสองคนได้
พูดจบ เขาก็แนะนำตัวเองว่า:"คุณชายเฟ่ย กระผมชื่อลู่ซือเหนียน เป็นประธานหอการค้าจีนแห่งนิวยอร์ก!"
เฟ่ยฮ่าวหยางพอใจกับคำชมนี้มาก ยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดว่า:"ประธานลู่ ฉันได้ยินมาว่าหอการค้าจีนในนิวยอร์กของเรา เป็นหอการค้าจีนที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา สำหรับข้อนี้ ประธานลู่ต้องมีความดีความชอบมากสินะ!"
ลู่ซือเหนียนรีบพูดว่า:"โอ้ คุณชายเฟ่ยชมเกินไปแล้วครับ…… หอการค้าจีนแห่งนิวยอร์กมีประวัติศาสตร์มาหลายทศวรรษ และหอการค้าสามารถบรรลุความสำเร็จในวันนี้ เป็นเพราะประธานคนก่อน"
จากนั้น ลู่ซือเหนียนถามอย่างระมัดระวัง:"คุณชายเฟ่ย ไม่ทราบว่าวันนี้คุณมาที่นี่ทำไมเหรอครับ?"
เฟ่ยฮ่าวหยางยิ้มเล็กน้อย และพูดอย่างเย่อหยิ่ง:"ฉันมาหาคุณ ฉันอยากร่วมมือกับหอการค้าจีนในนิวยอร์กของพวกคุณ หากร่วมมือดีล่ะก็ ฉันสามารถพิจารณาเข้าร่วมหอการค้าของคุณอย่างเป็นทางการ แทนตระกูลเฟ่ยได้!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...