ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4014
กู้ชิวอี๋ลูบผมจอนอย่างลำบากใจ และกระซิบว่า:"ไม่จำเป็นหรอก ฉันไม่ได้อยากจะเอาใจพี่เย่เฉิน……"
เฉินตัวตัวตบต้นขาอย่างโกรธจัด และถามเธอว่า:"กู้ชิวอี๋ เธอยังอยากแต่งงานกับเขาอีกรึเปล่า?"
กู้ชิวอี๋ตกใจกับเธอ และพูดโดยไม่รู้ตัวว่า:"อยากสิ…...อยากแน่นอน…..."
เฉินตัวตัวบีบต้นขาของเธอ กัดฟันด้วยความโกรธ และพูดว่า:"ถ้าเธออยากจะแต่งงานกับเขาจริงๆ งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เลิกเป็นคนงี่เง่าที่ทุ่มเทอยู่แต่เบื้องหลังเงียบๆ !ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกสิ่งที่เธอทำเพื่อเขา ต้องทำให้เขารู้เด็ดขาด มิฉะนั้นเธอจะพยายามไปก็ไร้ประโยชน์!"
เฉินตัวตัวจ้องมาที่เธอ และถามเธอว่า:"รู้ไหมว่าความพยายามที่ไร้ประโยชน์คืออะไร?"
กู้ชิวอี๋ตกใจกับท่าทางของเธอ และพูดตะกุกตะกักว่า:"ฉันรู้…...รู้สิ…... "
เฉินตัวตัวถามเธอเหมือนครูที่ถามนักเรียนเรียนแย่:"มา เธอบอกฉันที ว่าเธอเข้าใจคำว่าความพยายามที่ไร้ประโยชน์นี้ยังไง?"
กู้ชิวอี๋พึมพำว่า:"ฉันจะเข้าใจได้อย่างไรล่ะ…...ก็คือการทำงานที่ไร้ประโยชน์ทางฟิสิกส์ไม่ใช่เหรอ? หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งว่า งานที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงที่ต้องการ…... "
เฉินตัวตัวโบกมือ:"ฉันเป็นนักเรียนศิลปศาสตร์ เธออย่ามาพูดเรื่องงานฟิสิกส์อะไรนั้น ให้ฉันอธิบายให้เธอฟังให้เข้าใจง่ายๆ ว่าความพยายามที่ไร้ประโยชน์คืออะไร!"
เมื่อพูดอย่างนั้น นางก็นั่งตัวตรง และพูดกับกู้ชิวอี๋อย่างจริงจังว่า:"ไร้ประโยชน์ที่ฉันพูดก็คือ มีคนหนึ่งยืนอยู่บนยอดเขาเอเวอเรสต์ ถ้าเธอยืนที่เชิงเขาและตะโกนใส่เขา ถึงเธอจะตะโกนจะเป็นใบ้ เรียกจนเจ็ดสิบแปดสิบปี เขาก็ยังไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด"
เมื่อพูดอย่างนั้น เฉินตัวตัวก็พูดอีก:"และแน่นอนว่า ฉันไม่ได้ชักชวนให้เธอเป็นผู้หญิงแบบนี้ แต่อย่างน้อยเธอก็ต้องให้เย่เฉินรู้ว่า เธอทุ่มเทอะไรให้เขาบ้างจริงๆ "
"เอาอาหารค่ำการกุศลนี้เป็นตัวอย่าง ทันทีที่เธอได้ยินฉันแนะนำ ฉันบอกว่ามันเป็นกองทุนการกุศลเพื่อช่วยเหลือเด็กกำพร้า ก็ตัดสินใจจะไปทันที นี่มันโง่เกินไปแล้ว ฉันบอกเธอนะว่า เรื่องนี้เธอไปหรือไม่ไป มีแค่ข้อแม้เดียว เธอรู้หรือไม่ว่ามันคืออะไร?"
กู้ชิวอี๋ส่ายหัวอย่างมึนงง
เฉินตัวตัวถอนหายใจ และพูดอย่างโกรธเคือง:"เธอมันโง่! ข้อแม้เดียวก็คือถ้าเย่เฉินไป เธอถึงไป! ถ้าเย่เฉินไม่ไป เธอก็จะไม่ไป! ที่เธอทำ ส่วนหนึ่งทำเพื่อการกุศล อีกส่วนเพื่อเย่เฉิน ถ้าแค่เพื่อการกุศลอย่างเดียว ก็เหมือนที่เธอพูดก่อนหน้านี้ การบริจาคหนึ่งล้านดอลลาร์นั้นตรงไปตรงมากแล้ว และใจกว้างมากแล้ว ทำไมถึงต้องไปที่นั่นด้วยตัวเองอีกล่ะ? เว้นแต่ว่าเย่เฉินยินดีไปกับเธอ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...