"เอ๋? ! "กู้ชิวอี๋ถามด้วยความประหลาดใจ:"ให้พี่เย่เฉินไปกับฉันเหรอ?"
"ใช่ไง!"เฉินตัวตัวพูดอย่างหนักแน่น:"งานเลี้ยงอาหารค่ำการกุศลอยู่ที่นิวยอร์ก เขาอยู่ที่โพรวิเดนซ์ไม่ใช่เหรอ? อยู่ใกล้เธอมาก ใช้เวลาขับรถเพียงสามชั่วโมงก็ถึงแล้ว ทำไมถึงไม่สามารถไปงานเลี้ยงอาหารค่ำการกุศลนี้กับเธอไม่ได้ล่ะ? ด้วยวิธีนี้ จะไม่เพียงตอบสนองความรักที่ว่ารักเขาก็ต้องรักทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเขาของเธอไง และยังสามารถให้เย่เฉินรู้ความตั้งใจของเธอ และยังสร้างโอกาสให้พวกเธอสองคนมีสัมผัสที่ใกล้ชิดอีกด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวน่ะ! นี่ก็คือความพยายามที่มีประโยชน์ไม่ใช่เหรอ? และยังเป็นความพยายามที่มีประโชชน์มาก! ความพยายามที่มีประโยชน์สุดๆ! "
เมื่อพูดถึงนี้ เฉินตัวตัวตบอก และพูดถอดใจว่า:"เฉินตัวตัวนะเฉินตัวตัว เธอนี่มันเป็นอัจฉริยะจริงๆ!"
เมื่อฟังแล้ว ดวงตาของกู้ชิวอี๋เป็นประกาย และพูดอย่างตื่นเต้น:"โอ้ ตัวตัวเธอพูดถูกมากเลย! ไม่พูดอย่างอื่น อย่างน้อยก็สามารถให้พี่เย่เฉินไปนิวยอร์กเพื่อพบฉันได้! มันสมบูรณ์แบบสุดๆ !"
พูดจบ เธอมองเฉินตัวตัว และพูดอย่างซึ้งใจ:"ตัวตัว เธอคือขงเบ้งสาวของฉันจริงๆ! มา ให้ฉันจุ๊บสักทีซิ ฉันยอมอุทิศจูบแรกให้กับเธอ!"
เฉินตัวตัวหลบไปด้วย แสร้งทำเป็นรังเกียจด้วย แล้วพูดว่า:"อย่ามาล้อเล่น เธอไม่ได้อุทิศจูบแรกให้พี่เย่เฉินของเธอเหรอ?"
กู้ชิวอี๋พูดอย่างเขินอาย:"ฉันเคยจุ๊บแก้มของพี่เย่เฉิน ไม่นับเหรอ?"
เฉินตัวตัวเบ้ปาก:"รู้ไหม การจุ๊บแก้มก็ไร้ประโยชน์ คราวหน้าอย่าจุ๊บแก้ม จูบปากไปเลย!"
เมื่อได้รับแรงบันดาลใจจากเฉินตัวตัว กู้ชิวอี๋กลับมาที่ห้องรับรองคนเดียว พร้อมโทรศัพท์มือถือของเธอ
ทันทีที่เข้าไปในห้องรับรอง เธอก็โทรหาเย่เฉินทันที
ในเวลานี้ เย่เฉินกำลังนอนอยู่บนโซฟาในโรงแรมอย่างเบื่อหน่าย
เซียวชูหรันไปเรียน เขาอยู่คนเดียวในโรงแรม ไม่มีอะไรทำเลย เบื่อหน่ายจนอยู่ไม่นิ่ง
"โอ้……" เย่เฉินยิ้มและพูดว่า:"ฟังดูค่อนข้างมีความหมาย แต่เธอควรพิจารณาสถานการณ์จริงของคุณด้วย และอย่าสร้างภาระให้ตัวเองมากเกินไป"
เสียงของกู้ชิวอี๋ก็เบาลงเล็กน้อย และพูดอย่างเขินอายว่า:"พี่เย่เฉิน.…..อันที่จริงฉันโทรหาพี่เพราะอยากถามพี่ว่า วันที่ 11 พี่มีเวลาไปเข้าร่วมกับฉันไหม…...ยังไงซะพี่ก็อยู่ไม่ไกลจากนิวยอร์ก"
เมื่อเย่เฉินได้ยินคำขอของกู้ชิวอี๋ ความคิดแรกของเขาคือการปฏิเสธ
ยังไงซะ กู้ชิวอี๋เป็นดาราดัง และงานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อการกุศลเป็นงานสาธารณะ หากตนไปเข้าร่วมกับเธอ ก็จะนำไปสู่รายงานของสื่อและการคาดเดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และอาจทำให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็น

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...