ดูเหมือนว่ากู้ชิวอี๋จะเดาสิ่งที่เย่เฉินกังวลได้ ดังนั้นเธอจึงรีบพูดว่า:"พี่เย่เฉิน หากพี่กังวลเกี่ยวกับการเปิดเผยของสื่อ ฉันสามารถบอกผู้จัดงานได้ ขอให้พวกเขาไม่เชิญสื่อใด ๆ ไปที่งาน "
เย่เฉินยังลังเลอยู่ กู้ชิวอี๋พูดเสียงอ้อนว่า:"พี่เย่เฉิน พี่ไปกับฉันเถอะ ถ้าพี่กังวลว่าเวลาจะนานเกินไป ฉันสามารถให้คนจัดเฮลิคอปเตอร์ให้พี่บินจากที่นั่นมานิวยอร์กได้ หนึ่ง ชั่วโมงก็พอแล้ว ไปกลับเพียงสองชั่วโมง บวกกับร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ ต้องใช้เวลาทั้งหมดเพียง 4 ชั่วโมงให้ฉันก็ได้ จะไม่เสียเวลาพี่ นะๆๆ……"
ตอนนี้หัวใจของเย่เฉินหวั่นเล็กน้อยแล้ว ในเวลานี้ จู่ๆ เขาก็นึกถึงเฉียวเฟยหยุนที่ไม่รู้อยู่ไหน หลังจากที่หายตัวไปในนิวยอร์ก จึงอดไม่ได้ที่จะกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของกู้ชิวอี๋ หลังจากครุ่นคิด เขาจึงพูดว่า:"ตกลง งั้นพี่จะไปกับเธอเมื่อถึงเวลานั้น"
เมื่อกู้ชิวอี๋ได้ยินแบบนี้ ก็ดีใจจนโห่ร้องทันที:"เยี่ยมมาก! ขอบคุณพี่เย่เฉิน! ฉันรักพี่!"
เย่เฉินพูดอย่างช่วยไม่ได้:"เรื่องเล็กน้อยเอง ยังต้องขอบคุณฉันด้วยเหรอ"
พูดไป เย่เฉินก็พูดอีกว่า:"จริงสิหนานหนาน เธอช่วยฉันสืบที หอการค้าจีนแห่งนี้ มีใครบ้างที่สนิทกับตระกูลอานมาก ถ้ามี ถึงตอนนั้นฉันก็คงจะต้องปลอมตัวสักหน่อย จะได้ไม่มีปัญหามาก"
กู้ชิวอี๋รีบพูดว่า:"ถ้าอย่างนั้นฉันจะถามเดี๋ยวนี้!"
ในไม่ช้า กู้ชิวอี๋ก็ได้รับคำตอบที่ชัดเจนจากเพื่อนเก่าของพ่อเธอ
เมื่อพิจารณาจากผลกระทบของตระกูลอานในอเมริกาเหนือทั้งหมด หากมีคนในสมาคมที่สนิทกับตระกูลอานจริงๆ ทุกคนก็จะเคารพเขาเหมือนดาวล้อมเดือน
ยังไงซะ ความแข็งแกร่งทั้งสองฝ่ายก็ห่างกันเกินไป
อยากหาคนรู้จักของตระกูลอานในหอการค้าจีนแห่งนิวยอร์ก ยากกว่าการหาเมสซิในทีมชาติฟุตบอล
หลังจากได้ข่าวนี้ เย่เฉินก็ไม่มีความกังวลใดๆ อีก
เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆว่า เหยื่อที่เฉียวเฟยหยุนคิดไว้ จะมีประสิทธิภาพมาก จนทำให้เขาหลอกกู้ชิวอี๋นักร้องหญิงอันดับหนึ่งของจีนได้อย่างง่ายดาย
เขาให้คนไปเรียกเฉียวเฟยหยุนมาที่ห้องหนังสือ และประโยคแรกที่พบหน้ากันนั้น ได้พูดอย่างดีใจว่า:"เฟยหยุนๆคุณนี่มันวิเศษมากจริงๆ ! ปลาตัวใหญ่ติดเบ็ดได้ง่ายจริงๆ!"
เฉียวเฟยหยุนตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบถามว่า:"คุณชายเฟ่ย กู้ชิวอี๋ตกลงที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำการกุศลแล้วหรือ?"
"ใช่!"เฟ่ยฮ่าวหยางพูดอย่างตื่นเต้น:"หลังจากที่ฉันพูดสำนวนเหล่านั้นที่คุณคิด บอกกับลู่ซือเหนียนของหอการค้าจีน ลู่ซือเหนียนก็ให้คนไปถามเธอ และเธอก็ตกลงอย่างรวดเร็ว"
เฉียวเฟยหยุนพูดด้วยรอยยิ้ม:"โอ้ เยี่ยมไปเลย! ด้วยวิธีนี้ เรามีเวลามากกว่าหนึ่งสัปดาห์ ในการคิดว่าจะทำอย่างไรกับกู้ชิวอี๋!"
เฟ่ยฮ่าวหยางมองเฉียวเฟยหยุน และพูดด้วยความชื่นชมว่า:"เฟยหยุน สมองของคุณนี่มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ เดิมทีฉันคิดว่าเรื่องนี้มันอาจยากมาก ถึงขั้นสุดท้ายอาจจะต้องมีการยิงกันกลางตลาด แต่ฉันไม่นึกเลยว่า มันจะจัดการง่ายขนาดนี้! ไอ้หนู เกิดมาเพื่อทำสิ่งชั่วร้าย!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...