เฉียวเฟยหยุนหัวเราะฮิๆ และพูดอย่างถ่อมตัว:"คุณชายเฟ่ย นี่เป็นเพราะแรงบันดาลใจที่คุณให้ฉัน ถ้าไม่ใช่คุณ ฉันจะกล้ามีความคิดแบบนี้กับกู้ชิวอี๋ได้ไง……"
เฟ่ยฮ่าวหยางพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"มีหลายเรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ บางครั้งคนที่ทำให้คุณก้าวขึ้นไปอีกระดับ อาจจะไม่ใช่ตัวคุณเอง แต่เป็นลูกค้าที่มีความต้องการมากกว่า"
เฉียวเฟยหยุนพยักหน้า และโค้งคำนับ:"นั่นสิคุณชายเฟ่ย คุณเป็นลูกค้าที่มีความต้องการมากที่สุด และมอบงานที่เป็นไปไม่ได้ที่สุดกับฉัน แต่ฉันจะทำให้ดีที่สุด เพื่อช่วยให้คุณได้กู้ชิวอี๋ได้อย่างราบรื่น!"
"ดี!"เฟ่ยฮ่าวหยางพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้ม:"เริ่มตั้งแต่สองวันนี้ คุณควรศึกษารูปแบบโดยรวมของโรงแรมแมนชั่น และดูว่าจะเริ่มลงมือยังไงถึงจะมีอัตราความสำเร็จสูงสุด!"
"ไม่มีปัญหา!"เฉียวเฟยหยุนพูดว่า:"คุณชายเฟ่ย เดี๋ยวคุณเอารูปออกแบบของโรงแรมแมนชั่นให้ฉันดูหน่อย ฉันจะศึกษาอย่างละเอียด!"
เฟ่ยฮ่าวหยางพูดโดยไม่ลังเล:"ฉันจะโทรหาคนเพื่อเตรียมออกมาทันที คุณยังต้องการอะไรอีกไหม?"
เฉียวเฟยหยุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า:"ให้กู้ชิวอี๋หายตัวไปอย่างลึกลับในโรงแรมแมนชั่น คิดไปคิดมาเรื่องแบบนี้นั้นยังต้องนินจาญี่ปุ่นถนัดที่สุด และถ้านินจาญี่ปุ่นลงมือล่ะก็ สามารถเบี่ยงเบนทิศทางการคาดเดาของคนภายนอกได้อย่างสมบูรณ์ และไม่มีอะไรจะเสียเลย ดังนั้นคุณเฟ่ย คุณควรโทรหาพวกนินจามานิวยอร์กโดยเร็วที่สุด แล้วฉันจะคุยรายละเอียดการดำเนินการกับพวกเขา!"
เป็นเวลาหลายวัน สำนักว่านหลงส่งทหารกว่าพันนายไปยังนิวยอร์ก แต่ก็ยังไม่พบที่อยู่ของเฉียวเฟยหยุน
เรื่องนี้ทำให้ว่านพั่วจวินรู้สึกขายหน้าหมด และต้องโทรหาเย่เฉินเกือบทุกวันเพื่อรับโทษ
เย่เฉินไม่ได้โทษเขา เขารู้ว่าสิ่งที่เรียกว่าเบาะแสนั้น เป็นโซ่ที่ครบ หากมีส่วนใดส่วนหนึ่งหายไป จะไม่สามารถกู้คืนได้ทันที ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสำนักว่านหลง แม้ว่าจะเป็นสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติของสหรัฐอเมริกาก็ตาม ก็มีคนและเรื่องอีกมากมายที่สืบไม่ได้
เฉียวเฟยหยุนหายไปตั้งแต่ท่าอากาศจอห์น เอฟ. เคนเนดีของนิวยอร์ก สำนักว่านหลงไม่สามารถชดเชยเบาะแสส่วนที่ว่างได้ในขณะนี้ จึงไม่มีทางที่จะหาที่อยู่ของเฉียวเฟยหยุนได้ง่ายๆ
ตอนนี้สำนักว่านหลงได้จัดทหารจำนวนมากในนิวยอร์ก เมื่อเฉียวเฟยหยุนปรากฏตัว เขากับเจ้านาย และลูกน้องทั้งหมดจะถูกกวาดเรียบไม่เหลือ
แม้ว่าเฉียวเฟยหยุนจะไม่ปรากฏตัว แต่แผนการเฉพาะของเขาสำหรับกู้ชิวอี๋ ยังคงดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาตามเฟ่ยฮ่าวหยางไปที่โรงแรมแมนชั่นในนิวยอร์กทุกวัน
แต่ว่า เนื่องจากเขาอยู่กับเฟ่ยฮ่าวหยางตลอดเวลา เขาจึงไม่ปรากฏต่อสายตาของสาธารณชนเลย
โรงแรมแมนชั่นมีขนาดใหญ่มาก และห้องจัดเลี้ยงยังมีอาคารสองชั้นแยกต่างหาก ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ 10,000 ตารางเมตร ในนั้น ชั้นแรกเป็นห้องจัดเลี้ยง ห้อง และชั้นสองเป็นห้องครัว ห้องอุปกรณ์และห้องรับรองพนักงาน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...