เฟ่ยฮ่าวหยางไม่ได้สติชั่วขณะหนึ่ง และพูดอย่างไม่รู้ตัวว่า:"ทั้งครอบครัวมีห้าคน ฆ่าให้หมด? ยังมีลูกอีกสี่คนไม่ใช่หรือ?"
เฉียวเฟยหยุนส่ายหัว นิ้วชี้ของมือขวางอเป็นรูปเบ็ดและพูดว่า:"พูดให้ถูกคือมี 9 คน ฉันให้คนของฉันไปสืบมาแล้ว เฉินฝูมีลูกหลายคน ดังนั้นเขาจึงจ้างแม่บ้านประจำ 2 คน และพ่อแม่ของเขาเพิ่งทำการย้ายถิ่นฐานเสร็จเมื่อเดือนที่แล้ว ก็ถูกเขารับมาที่นิวยอร์ก จึงมีเก้าคน"
ถึงจะเป็นเฟ่ยฮ่าวหยางผู้ทำความชั่วร้ายทุกอย่าง ในเวลานี้ เขาก็ตกใจเล็กน้อย และโพล่งออกมาว่า:"ฆ่าทั้ง9คน?"
"แน่นอน!"เฉียวเฟยหยุนพูดอย่างหนักแน่น:"ไม่มีใครสามารถรอดได้ ไม่อย่างนั้นคำโกหกนี้จะดำเนินต่อไปไม่ได้! เมื่อพวกเขาตายไปหมด สังคมจะแตกตื่นโดยธรรมชาติ และทุกคนจะเกลียดชังนินจาเหล่านี้โดยไม่รู้ตัว เกลียดชังพวกเขาที่ลักพาตัวกู้ชิวอี๋ไป และฆ่าผู้บริสุทธิ์จำนวนมาก ในเวลานั้น จะยิ่งไม่มีใครสงสัยว่าคุณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!"
เมื่อเฟ่ยฮ่าวหยางได้ยินเช่นนี้ เขาก็กัดฟัน พยักหน้าและพูดว่า:"งั้นก็ทำตามที่คุณบอกแล้วกัน!"
พูดจบ เขานึกอะไรบางอย่างได้ และถามอีกว่า:"แล้วถ้าสืบไปถึงนินจาพวกนั้นล่ะ จะทำอย่างไร?"
"สืบไปเลย"เฉียวเฟยหยุนเยาะเย้ย:"ฉันจะทำอะไรบางอย่างบนเรือที่ส่งพวกเขาออกไป และให้พวกเขาตายในมหาสมุทรแอตแลนติก!"
เฟ่ยฮ่าวหยางไม่วางใจ และพูดอีกว่า:"ถ้าพวกเขาไปหาถึงตระกูลนินจาล่ะ?"
เฉียวเฟยหยุนยิ้มพูดว่า:"เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวล คุณแค่ต้องเอาข้อมูลติดต่อของตระกูลนินจาให้ฉัน ฉันจะติดต่อพวกเขาด้วยตัวตนอื่น และจะไม่เกี่ยวข้องกับคุณ"
พูดไป เฉียวเฟยหยุนก็พูดอีกว่า:"นอกจากนี้ ฉันคิดว่าหลังจากเรื่องนี้ดำเนินการไปจนไม่สามารถแก้ไขได้แล้ว ตระกูลนินจาญี่ปุ่นจะไม่กล้ายอมรับว่าสมาชิกของพวกเขาเป็นคนทำแน่นอน แล้วพวกเขาก็ทำได้เพียงอดทนอย่างช่วยไม่ได้ ตำรวจจะสืบไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง และกู้ชิวอี๋ก็ตายไม่พบศพ และผ่านไปนาน คดีนี้จะจบแบบค้างคาอย่างแน่นอน"
"โอเค!"เฟ่ยฮ่าวหยางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และพูดด้วยรอยยิ้ม:"ฉันจะให้คุณจัดการเรื่องนี้ทั้งหมด คุณต้องการเท่าไหร่ก็บอกมาได้เลย!"
กาลครั้งหนึ่ง นินจาอิงะ เคยเป็นนินจาที่ทรงพลังที่สุดในสี่ตระกูลนินจาแห่งญี่ปุ่น
น่าเสียดายที่ปีที่แล้ว พวกเขาเลือกที่จะร่วมมือกับมัตสึโมโตะ โยชิโตะ เพื่อกำจัดตระกูลนินจาอื่น ๆ ในแง่ของความแข็งแกร่ง พยายามยั่วยุให้เกิดความขัดแย้งระหว่างตระกูลอิโตะ ตระกูลทากาฮาชิและตระกูลซูแห่งเย่นจิง จากการช่วยมัตสึโมโตะ โยชิโตะ มาช่วยตระกูลมัตสึโมโตะให้โต้กลับได้สำเร็จ
แต่ว่า ในความร่วมมือครั้งนั้น ตระกูลอิงะได้สูญเสียกำลังหลักไปจำนวนหนึ่ง และมัตสึโมโตะ โยชิโตะก็ถูกตระกูลซูกำจัดเช่นกัน เพื่อให้ตระกูลอิงะกลายเป็นสุนัขที่หลงทางทันที
จากนั้นนางาฮิโกะ อิโตะ ที่หัวเราะทีหลัง ก็กดขี่ข่มเหงตระกูลอิงะหลายครั้ง ทำให้ตระกูลอิงะต้านไม่ไหว
เมื่อความแข็งแกร่งของตระกูลอิงะลดลง นางาฮิโกะ อิโตะก็ยื่นสันติภาพให้ตระกูลนินจาที่ไม่มั่นคง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...