ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4046

ในเวลานี้ เฉินจ้างโจงกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำจริงจังมาก: “คุณชายเย่ ลุงรู้สึกมีรายละเอียดเล็กน้อยมากมาย มักจะไม่สอดคล้องกัน”

จากนั้น เขาได้พูด ความสงสัยในใจของตัวเองออกมาทั้งหมด

หลังจากที่เย่เฉินฟังจบ สีหน้าท่าทางก็ค่อยๆเยือกเย็น

เขารู้สึกว่า การวิเคราะห์ของเฉินจ้างโจงนั้นสมเหตุสมผลมาก

หนึ่งเรื่องสองเรื่องผิดปกติ บางทีจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่หลายสิ่งหลายอย่างผิดปกติ นี่ก็ยากที่จะอธิบายด้วยความบังเอิญ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาถามเฉินจ้างโจงด้วยเสียงต่ำ: “ลุงโจง ลุงคิดว่า เฟ่ยฮ่าวหยางวางแผนชั่วต่อหนานหนานเหรอ?”

“อือ”เฉินจ้างโจงพยักหน้า และพูดออกว่า: “เฟ่ยฮ่าวหยางเป็นคุณชายตระกูลเฟ่ย ฐานะของเขา สูงที่สุดในบรรดาทุกคนภายนอก ดังนั้นเขาไม่มีทางช่วยคนอื่นเล่นละคร ดังนั้นเขาเป็นตัวละครหลักที่แท้จริงอย่างแน่นอน”

จากนั้น เฉินจ้างโจงก็พูดอีกว่า: “ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยฐานะของคุณชายตระกูลเฟ่ย ในเมื่อตัดสินใจทำเรื่องแบบนี้ ก็จะต้องวางแผนรอบคอบเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่มีหลงเหลือความเสี่ยงอะไรอย่างแน่นอน พวกเขาจัดให้พวกเราอยู่ในห้องที่ไม่สามารถล่าถอยได้ เจนตาก็เห็นได้ชัดมากแล้ว ความอาฆาตมีอยู่ทุกที่เลยนะคุณชายเย่!”

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ในความคิดของเขา จู่ๆก็นึกถึงเฉียวเฟยหยุนที่หายตัวไปจนถึงวันนี้

ดังนั้น เลยเกิดคำถามหนึ่งขึ้นในใจของเขาว่า: เฉียวเฟยหยุนคนนั้นเกี่ยวข้องกับเฟ่ยฮ่าวหยางหรือเปล่า?

หรือว่า เฟ่ยฮ่าวหยาง จะเป็นตระกูลร่ำรวยสำคัญของเฉียวเฟยหยุนหรือเปล่า?

ยังไงซะ ถ้าหากเฟ่ยฮ่าวหยางต้องการลงมือกับกู้ชิวอี๋ในวันนี้จริงๆ นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าเขาเหมือนกับเฉียวเฟยหยุน ล้วนเป็นสัตว์เดรัจฉานที่หุ้มหนังมนุษย์

ยิ่งไปกว่านั้น เฉียวเฟยหยุนก็หายตัวไปหลังจากที่เพิ่งมาถึงนครนิวยอร์ก ด้วยความสามารถของสำนักว่านหลง ก็ไม่สามารถที่จะตรวจสอบที่อยู่ของเฉียวเฟยหยุนได้ นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นว่า เฉียวเฟยหยุนต้องบากหน้าไปขออาศัยกับคนที่อำนาจแข็งแกร่งมาก เฟ่ยฮ่าวหยางก็มีความแข็งแกร่งนี้พอดี

เย่เฉินอ่านถึงตรงนี้ ก็รู้ว่าที่แท้เฟ่ยฮ่าวหยางคนนี้ เป็นหลานชายของเฟ่ยเข่อซิน

ดังนั้น เขาจึงพูดกับกู้ชิวอี๋ว่า: “จะว่าไปก็บังเอิญ ฉันรู้จักอาของเฟ่ยฮ่าวหยางคนนี้ด้วย”

“หา?”กู้ชิวอี๋ถามด้วยความประหลาดใจ: “พี่รู้จักกับอาของเขาได้ยังไง?”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “เรื่องมันยาว”

ในเวลานี้ เย่เฉินก็ได้รับข้อความอีกข้อความหนึ่ง: “คุณเย่ เฉียวเฟยหยุนและเฟ่ยฮ่าวหยาง เคยเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองคนไปมหาวิทยาลัยในช่วงเวลาเดียวกัน อย่างน้อยก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาทั้งสองมีความสัมพันธ์เป็นศิษย์เก่า”

“เชี่ย!”เย่เฉินสาปแช่งในก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อได้ยินข้อมูลนี้ หัวใจของเขาก็กระจ่างแจ้งขึ้นในทันที และอดคิดในใจไม่ได้ว่า: “ตามหาเฉียวเฟยหยุนไปทุกที่ไม่เจอสักที ที่แท้เขามานครนิวยอร์กเพื่อบากหน้าไปขออาศัยกับเฟ่ยฮ่าวหยางนี่เอง!”