เขารู้ว่าเย่ฉางอิงมีลูกชายอย่างเย่เฉินเพียงคนเดียว ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็เพิ่งจะรู้ในวันนี้ ว่าเย่เฉินยังมีชีวิตอยู่
ดังนั้น ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถยอมรับได้ว่า ลูกชายคนเดียวของผู้มีพระคุณก็ต้องตายอยู่ที่นี่
เขารู้สึกว่า ตัวเองมีชีวิตรอดมานานยี่สิบปีกว่า ตายไปก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ แต่เย่เฉินยังเด็ก ยิ่งไปกว่านั้น ในร่างกายของเขา มีเลือดผู้นำในกลุ่มฝูงชนของเย่ฉางอิงและอานเฉิงซีทั้งสองคนอยู่ ไม่ว่ายังไง ตัวเองก็ไม่สามารถที่จะจ้องมองเขาตายอยู่ที่นี่ได้!
ดังนั้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา และเตรียมที่จะโทรหา911เพื่อแจ้งความโดยไม่รู้ตัว
เขาในเวลานี้ ไม่สนใจว่าเย่เฉินจะห้ามหรือไม่ห้ามแล้ว ก็ไม่ได้สนใจว่าเย่เฉินจะโกรธหรือไม่โกรธ ในความคิดของเขา รักษาชีวิตของเย่เฉินไว้ เป็นสิ่งสำคัญที่สุด
แต่ว่า เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ขณะที่กำลังจะปลดล็อกโทรศัพท์ แต่กลับพบว่ามุมขวาบนโทรศัพท์ แสดงผลคำว่าไม่มีสัญญาณ
เขาอุทานในใจ: “นี่คือใจกลางเมืองนครนิวยอร์ก! จะไม่มีสัญญาณของผู้ให้บริการได้ยังไง? หรือว่า……หรือว่า……หรือว่าพวกเขาตัดสัญญาณโทรศัพท์เหรอ?!”
เฉินจ้างโจงเดาได้ไม่ผิด
เฉียวเฟยหยุนกังวลว่า ตอนที่นินจาอิงะลงมือจะเกิดการต่อสู้ ให้เวลาและโอกาสกู้ชิวอี๋แจ้งตำรวจ แบบนั้นก็จะทำให้การกระทำของพวกเขายากขึ้นอย่างมาก
แบบนั้น ตราบใดที่กู้ชิวอี๋แจ้งตำรวจ แผนการทั้งหมดก็จะล้มเหลว
ดังนั้น เขาตั้งใจเตือนเฟ่ยฮ่าวหยางเป็นพิเศษ ติดตั้งเครื่องตัดสัญญาณหลายตัว ภายในรัศมียี่สิบเมตรจากห้องของกู้ชิวอี๋
เครื่องตัดสัญญาณชนิดนี้ สามารถที่จะตัดสัญญาณวิทยุได้อย่างดี ถ้าเกิดเปิดเครื่อง ไม่ว่าจะเป็นสัญญาณโทรศัพท์ หรือเครื่องส่งรับวิทยุ ก็จะถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์
ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้ส่งสวิตช์ควบคุมระยะไกลของเครื่องตัดสัญญาณ ให้กับคาซูโอะ ฮันโซ ตราบใดที่เขาคิดว่าเวลาเหมาะสม เตรียมตัวลงมือ ก็ตัดสัญญาณทันที
เขาหันกลับมาด้วยความเร็วที่เร็วมากในทันที มีดคุไนสี่เล่มในมือพุ่งไปที่บอดี้การ์ดสองคนด้วยความเร็วสูงมาก
และคนอื่นๆก็ลุยตามในทันที ชั่วขณะหนึ่ง มีดคุไนเกือบยี่สิบเล่มพุ่งไปทางบอดี้การ์ดทั้งหกคนนั้นอย่างรวดเร็ว
บอดี้การ์ดทั้งหกตระหนักถึงอันตราย ร่างกายยังไม่ตั้งตัวได้ ร่างกายก็ถูกมีดคุไนในมือแทงแล้ว และก็ตายทันที!
กระบวนการทั้งหมด ใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที!
ต่อจากนั้น คาซูโอะ ฮันโซก็ส่งสายตาให้ผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างรวดเร็ว ทุกคนก็รีบเพิ่มเติมมีดคุไนในมือทันที และค่อยๆปิดล้อมไปทางห้องรับรองวีไอพีอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้ กู้ชิวอี๋และเฉินตัวตัวในห้องไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอันตรายภายนอกประตู

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...