เย่เฉินเห็นว่าคาซูโอะ ฮันโซไม่ให้ความร่วมมืออย่างเชื่อฟังและพูดอย่างเย็นชาว่า: “ คาซูโอะ ฮันโซ สุภาษิตหัวเซี่ยของพวกเรามีอยู่ประโยคหนึ่ง เรียกว่า‘คนที่ไม่เชื่อฟังคำโน้มน้าวก็ย่อมรนหาที่ตาย’ ในเมื่อฉันให้หนทางรอดกับแกแล้วแกไม่รักษาเอาไว้ งั้นอย่าโทษฉันเย่เฉินลงมือได้โหดเหี้ยม วันนี้แกออกไปก่อน พ่อของแก พี่ชาย และญาติคนอื่นๆ ก็จะไปอยู่กับแกในช้านี้!”
ทันทีที่เย่เฉินพูดคำเหล่านี้ออกมา คาซูโอะ ฮันโซก็เงยหน้าขึ้นทันที และร้องไห้พูดด้วยอารมณ์ที่พังทลายว่า: “อาจารย์เย่……ผมยอมร่วมมือกับคุณ! ผมยอมร่วมมือด้วย!”
“ดี!”เย่เฉินพยักหน้า และพูดอย่างเย็นชา: “แกจัดการกับร่างบอดี้การ์ดนอกประตูก่อน ต่อจากนั้นออกไปปลอมตัวเป็นพนักงานเสิร์ฟต่อ ใช้เวลาไม่นาน เฟ่ยฮ่าวหยางคนนั้นจะต้องมาดูอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นแกก็ลงมือในทันที จัดการกับบอดี้การ์ดข้างกายของเขาก่อน ต่อจากนั้นพาตัวคนไป”
เฉินจ้างโจงที่ไม่ได้พูดตลอดเวลากล่าวด้วยเสียงต่ำ: “คุณชายเย่ บุคคลระดับอย่างเฟ่ยฮ่าวหยาง ข้างกายคงจะมียอดฝีมือนักบู๊ ลุงกลัวว่านินจาพวกนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้”
เย่เฉินพูดอย่างเห็นด้วยว่า: “มีความเป็นไปได้จริงๆ”
หลังจากพูดจบ เย่เฉินก็มองไปที่คาซูโอะ ฮันโซ และพูดออกมาว่า: “แกไม่ต้องกังวลมากเกินไป ถ้าหากข้างกายของอีกฝ่ายมีนักบู๊ยอดฝีมือ ฉันจะช่วยแกจัดการเอง ”
ตอนนี้คาซูโอะ ฮันโซทำได้แค่สงบสติอารมณ์ ทำไปแบบสุดๆโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นกับเย่เฉิน ดังนั้นก็ทุ่มสุดตัว และกัดฟันพูดว่า: “ได้ครับอาจารย์เย่! ผมจะฟังคุณทุกอย่าง!”
เย่เฉินเพื่อให้แน่ใจว่าไร้ข้อผิดพลาด นำข้อมูลเกี่ยวกับเฟ่ยฮ่าวหยางที่ส่งมาโดยว่านพั่วจวิน เปิดรูปภาพของเฟ่ยฮ่าวหยาง ยื่นให้กับคาซูโอะ ฮันโซพวกเขาหลายคน และกำชับว่า: “พวกแกจำคนคนนี้ไว้ เดี๋ยวถ้าหากเขาพาคนมา พวกนายรอหลังจากที่เขาเข้ามา จัดการกับลูกน้องของเขาทั้งหมด ถ้าหากเขามาเอง ก็ลักพาตัวเขาแล้วพาเข้ามาให้ฉัน เข้าใจมั้ย?”
คาซูโอะ ฮันโซไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านี้ พยักหน้าพูดอย่างรวดเร็ว: “อาจารย์เย่วางใจได้ ผมเข้าใจแล้ว……”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วก็พูดอีกว่า: “ถ้าหากเขาให้คนมาตรวจสอบสถานการณ์ พวกแกไม่ต้องลงมือ ก็ปล่อยให้คนเข้ามา”
กู้ชิวอี๋กัดฟันพูดด้วยความแค้นว่า: “หมอนี่เลวทรามเกินไปแล้วนะ! เล่นละครใหญ่ขนาดนี้มาหลอกฉัน! น่าเกลียดมากจริงๆ!”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และกล่าวว่า: “หนานหนาน เธอวางใจได้ ฉันจะให้พวกเขาชดใช้กรรมอย่างสาสมที่สุด”
กู้ชิวอี๋อดไม่ได้ที่จะถาม: “พี่เย่เฉิน พี่มีแผนการอะไรต่อไป? จะลักพาตัวเฟ่ยฮ่าวหยางคนนั้นเหรอ?”
เย่เฉินพยักหน้า และกล่าวอย่างหนักแน่น: “ฉันจะไม่ปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้ฉันยังไม่รู้รายละเอียดที่อยู่ของเฉียวเฟยหยุน ในเมื่อเฟ่ยฮ่าวหยางก็อยู่ที่นี่ ฉวยโอกาสนี้ ทำแผนซ้อนแผนให้กับพวกเขาให้รู้แล้วรู้รอด!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...