เย่เฉินเห็นว่าคาซูโอะ ฮันโซไม่ให้ความร่วมมืออย่างเชื่อฟังและพูดอย่างเย็นชาว่า: “ คาซูโอะ ฮันโซ สุภาษิตหัวเซี่ยของพวกเรามีอยู่ประโยคหนึ่ง เรียกว่า‘คนที่ไม่เชื่อฟังคำโน้มน้าวก็ย่อมรนหาที่ตาย’ ในเมื่อฉันให้หนทางรอดกับแกแล้วแกไม่รักษาเอาไว้ งั้นอย่าโทษฉันเย่เฉินลงมือได้โหดเหี้ยม วันนี้แกออกไปก่อน พ่อของแก พี่ชาย และญาติคนอื่นๆ ก็จะไปอยู่กับแกในช้านี้!”
ทันทีที่เย่เฉินพูดคำเหล่านี้ออกมา คาซูโอะ ฮันโซก็เงยหน้าขึ้นทันที และร้องไห้พูดด้วยอารมณ์ที่พังทลายว่า: “อาจารย์เย่……ผมยอมร่วมมือกับคุณ! ผมยอมร่วมมือด้วย!”
“ดี!”เย่เฉินพยักหน้า และพูดอย่างเย็นชา: “แกจัดการกับร่างบอดี้การ์ดนอกประตูก่อน ต่อจากนั้นออกไปปลอมตัวเป็นพนักงานเสิร์ฟต่อ ใช้เวลาไม่นาน เฟ่ยฮ่าวหยางคนนั้นจะต้องมาดูอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นแกก็ลงมือในทันที จัดการกับบอดี้การ์ดข้างกายของเขาก่อน ต่อจากนั้นพาตัวคนไป”
เฉินจ้างโจงที่ไม่ได้พูดตลอดเวลากล่าวด้วยเสียงต่ำ: “คุณชายเย่ บุคคลระดับอย่างเฟ่ยฮ่าวหยาง ข้างกายคงจะมียอดฝีมือนักบู๊ ลุงกลัวว่านินจาพวกนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้”
เย่เฉินพูดอย่างเห็นด้วยว่า: “มีความเป็นไปได้จริงๆ”
หลังจากพูดจบ เย่เฉินก็มองไปที่คาซูโอะ ฮันโซ และพูดออกมาว่า: “แกไม่ต้องกังวลมากเกินไป ถ้าหากข้างกายของอีกฝ่ายมีนักบู๊ยอดฝีมือ ฉันจะช่วยแกจัดการเอง ”
ตอนนี้คาซูโอะ ฮันโซทำได้แค่สงบสติอารมณ์ ทำไปแบบสุดๆโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นกับเย่เฉิน ดังนั้นก็ทุ่มสุดตัว และกัดฟันพูดว่า: “ได้ครับอาจารย์เย่! ผมจะฟังคุณทุกอย่าง!”
เย่เฉินเพื่อให้แน่ใจว่าไร้ข้อผิดพลาด นำข้อมูลเกี่ยวกับเฟ่ยฮ่าวหยางที่ส่งมาโดยว่านพั่วจวิน เปิดรูปภาพของเฟ่ยฮ่าวหยาง ยื่นให้กับคาซูโอะ ฮันโซพวกเขาหลายคน และกำชับว่า: “พวกแกจำคนคนนี้ไว้ เดี๋ยวถ้าหากเขาพาคนมา พวกนายรอหลังจากที่เขาเข้ามา จัดการกับลูกน้องของเขาทั้งหมด ถ้าหากเขามาเอง ก็ลักพาตัวเขาแล้วพาเข้ามาให้ฉัน เข้าใจมั้ย?”
คาซูโอะ ฮันโซไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านี้ พยักหน้าพูดอย่างรวดเร็ว: “อาจารย์เย่วางใจได้ ผมเข้าใจแล้ว……”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วก็พูดอีกว่า: “ถ้าหากเขาให้คนมาตรวจสอบสถานการณ์ พวกแกไม่ต้องลงมือ ก็ปล่อยให้คนเข้ามา”
กู้ชิวอี๋กัดฟันพูดด้วยความแค้นว่า: “หมอนี่เลวทรามเกินไปแล้วนะ! เล่นละครใหญ่ขนาดนี้มาหลอกฉัน! น่าเกลียดมากจริงๆ!”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และกล่าวว่า: “หนานหนาน เธอวางใจได้ ฉันจะให้พวกเขาชดใช้กรรมอย่างสาสมที่สุด”
กู้ชิวอี๋อดไม่ได้ที่จะถาม: “พี่เย่เฉิน พี่มีแผนการอะไรต่อไป? จะลักพาตัวเฟ่ยฮ่าวหยางคนนั้นเหรอ?”
เย่เฉินพยักหน้า และกล่าวอย่างหนักแน่น: “ฉันจะไม่ปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้ฉันยังไม่รู้รายละเอียดที่อยู่ของเฉียวเฟยหยุน ในเมื่อเฟ่ยฮ่าวหยางก็อยู่ที่นี่ ฉวยโอกาสนี้ ทำแผนซ้อนแผนให้กับพวกเขาให้รู้แล้วรู้รอด!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...