เย่เฉินพยักหน้า แล้วถามอีกว่า: “เขาให้เงินกับนินจาอิงะอย่างพวกแกเท่าไหร่?”
คาซูโอะ ฮันโซพูดโดยไม่ต้องคิดว่า: “แปดล้านดอลลาร์สหรัฐ!”
เย่เฉินถามต่อว่า: “พวกแกมากันทั้งหมดกี่คน?”
คาซูโอะ ฮันโซกล่าวด้วยความเคารพว่า: “แค่พวกเราแปดคน……”
เย่เฉินถามอย่างเยือกเย็น: “แผนการเดิมของแกคืออะไร?”
คาซูโอะ ฮันโซรีบพูดว่า: “แผนการเดิมคือ จับตัวผู้หญิงทั้งสองคนในนี้ไป ฆ่าคนอื่นทิ้งให้หมด ต่อจากนั้นพาคนออกจากทางเดินของเจ้าหน้าที่ในทันที นำไปไว้ในรถบรรทุกขยะแล้วขนส่งไปที่ท่าเรือ ไอ้สุกลหยุนคนนั้นเตรียมเรือไว้ให้พวกเราเรียบร้อย ถึงเวลาส่งมอบคนให้กับเขา พวกเราก็สามารถออกจากสหรัฐอเมริกาโดยเรือได้”
เมื่อเย่เฉินได้ยินเรื่องนี้ ก็พยักหน้าเบาๆ จากนั้นเขาก็ยิ้มจางๆ มองดูคาซูโอะ ฮันโซด้วยความสนใจ และเอ่ยปากถามว่า: “คาซูโอะ ฮันโซ ฉันถามแก พวกแกหลายคนยังอยากมีชีวิตกลับไปถึงญี่ปุ่นหรือเปล่า?”
คาซูโอะ ฮันโซดูท่าทางมีความสุข พยักหน้ารัวๆแล้วพูดอย่างลนลานว่า: “ผมอยาก! พวกเราอยาก! คุณเย่ได้โปรดช่วยให้สมหวังด้วยครับ!”
คนอื่นๆยังอ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า: “คุณเย่ได้โปรดช่วยให้สมหวังด้วยครับ!”
เย่เฉินพยักหน้า และพูดออกมาว่า: “บอกความจริงกับแก หนึ่งในผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในวันนี้ คือเฟ่ยฮ่าวหยางของตระกูลเฟ่ยในนครนิวยอร์ก ตอนนี้เขาก็อยู่ที่นี่ พวกแกช่วยฉันจับเขาไว้ ทำตามแผนการเมื่อกี้นี้ของแก ส่งคนออกไปให้กับฉัน แต่ว่าไม่ได้ส่งมอบให้กับเฉียวเฟยหยุนคนนั้น ฉันจะจัดให้คนติดต่อกับแก พาตัวคนไป หลังจากที่เรื่องเสร็จสิ้น พวกแกแปดคนก็ไปกับคนของฉัน พวกเขาจะรักษาความปลอดภัยให้พวกแก”
แม้ว่าคาซูโอะ ฮันโซไม่เคยเจอกับเฟ่ยฮ่าวหยางมาก่อน แต่เขารู้ดีมากเกี่ยวกับชื่อเสียงและความแข็งแกร่งของตระกูลเฟ่ย
ความแข็งแกร่งของตระกูลเฟ่ย ต่อให้เป็นตระกูลอิโตะของญี่ปุ่นหาก็เปรียบไม่ได้ เย่เฉินกลับให้เขาจับตัวคุณชายตระกูลเฟ่ย สิ่งนี้ทำให้เขากลัวจนอกสั่นขวัญหาย
ดังนั้นเขาร้องไห้ขอความเมตตาอย่างลนลาน: “อาจารย์เย่……พวกเรานินจาอิงะอยู่ในซอกที่เอาตัวรอดมาโดยตลอด ใช้ชีวิตได้อย่างยากลำบากมาก ถ้าทำให้ตระกูลเฟ่ยขุ่นเคืองใจอีก งั้นก็อาจจะตายทั้งครอบครัว……”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ คาซูโอะ ฮันโซก็สติแตกอย่างสมบูรณ์ เขาก้มกราบคำนับกับพื้น ร้องไห้อย่างขมขื่น ทั้งร่างกายก็สั่นเทาอย่างไม่หยุดตามการสะอื้น
เมื่อเขามาที่สหรัฐอเมริกา เขายังได้รับหน้าที่และความมุ่งหวังกอบกู้นินจาอิงะกลับมา
แต่ตอนนี้ มรดกของนินจาอิงะที่มีอายุหลายศตวรรษ กลับมีแนวโน้มที่จะถูกทำลายลงอย่างมาก
ถ้าหากไม่รับปากเย่เฉิน นินจาอิงะจะหายไปจากโลกนี้โดยสมบูรณ์ ถ้าหากรับปากเย่เฉิน เกรงว่าชีวิตที่เหลือก็จะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อหลบหลีกการไล่ฆ่าของตระกูลเฟ่ย จะรอดกี่คน ยังไม่รู้เลย
สถานการณ์ที่สิ้นหวังแบบนี้ ทำให้อารมณ์และสภาพจิตใจของเขาพังทลายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว
นินจาอิงะอีกเจ็ดคนที่เหลือก็รู้สึกแบบเดียวกัน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...