คาซูโอะ ฮันโซพนมมือ และพูดด้วยความหวาดกลัวว่า: “อาจารย์เย่…….มีผู้ชายนามสกุลหยุนจ้างพวกเรามาในราคาสูง ให้พวกเราลักพาตัวผู้หญิงสองคนในห้องนี้ แล้วฆ่าคนอื่นทิ้ง…….ผมไม่รู้จริงๆว่าเป็นคุณครับ……..”
จากนั้น สายตาของเขาก็เหลือบมองกู้ชิวอี๋และเฉินตัวตัวในห้อง และก็จำกู้ชิวอี๋ในนั้นได้ทันที!
ในเวลานี้ เขาตกใจจนแทบจะอกสั่นขวัญหาย!
เขาไม่เพียงแต่เป็นแฟนคลับของกู้ชิวอี๋ ตอนนั้นอยู่ที่ภูเขาเย่หลิงซาน ก็เคยเห็นกู้ชิวอี๋กับตาตัวเอง รู้ว่ากู้ชิวอี๋เป็นเพื่อนสนิทของเย่เฉินแล้ว
ในเวลานี้เองเขาตระหนักได้ว่า ที่แท้คนที่เฉียวเฟยหยุนให้ตัวเองลักพาตัว คือกู้ชิวอี๋!
เขาอดไม่ได้ที่จะด่าทอในใจ: “นี่แม่งหมาบ้าไม่ใช่เหรอ?! ฉันยอมไปลักพาตัวอามาเทราสึ โอมิคามิ ก็ไม่ยอมลักพาตัวผู้หญิงของเย่เฉิน…….”
คาซูโอะ ฮันโซที่กระสับกระส่ายอย่างยิ่งร้องไห้แล้วพูดว่า: “มิน่าล่ะ…….มิน่าล่ะผู้ชายนามสกุลหยุนคนนั้น ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมบอกว่าใครคือเป้าหมาย…….อาจารย์เย่ ผมถูกคนหลอกใช้! คนคนนั้นบอกกับผมแค่ว่ามีผู้หญิงสองคนอยู่ในห้องนี้ ให้พวกเราลักพาตัวผู้หญิงสองคนก่อน โดยไม่บอกกับผมว่าผู้หญิงสองคนนี้เป็นใครเลย…….”
จากนั้น เขาคุกเข่าเดินไม่กี่ก้าว มาถึงตรงหน้าของเย่เฉิน ก้มกราบคำนับอย่างบ้าคลั่งไปด้วย ร้องไห้พูดไปด้วยว่า: “อาจารย์เย่…….ผมไม่ทราบจริงๆว่าคุณและคุณกู้อยู่ที่นี่…….ถ้าผมรู้ ต่อให้จะให้ความกล้ากับผมหนึ่งหมื่นเท่า ผมก็ไม่กล้าทำร้ายคุณกู้เด็ดขาด…….คุณได้โปรดเมตตา และไว้ชีวิตผมในครั้งนี้ด้วย……..”
เฉินจ้างโจงและกู้ชิวอี๋ต่างก็มึนงง
กู้ชิวอี๋ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และเฉินจ้างโจงก็ไม่เข้าใจ ทำไมคนเหล่านี้ถึงเข้ามาด้วยความกระตือรือร้นเอาจริงเอาจังอย่างออกนอกหน้า เมื่อเห็นเย่เฉินกลับคุกเข่าลงขอความเมตตาทันที
และสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ตอนนี้คาซูโอะ ฮันโซกลัวแทบตายจริงๆ
คาซูโอะ ฮันโซตื่นตระหนกแทบตาย เหมือนหมากลางถนน และพูดสำนึกผิดว่า: “อาจารย์เย่…….ชื่อเสียงของคุณ ดังก้องหูของพวกเรามาตั้งนานแล้ว ความแข็งแกร่งของคุณ เหมือนราวกับมีปาฏิหาริย์ในสายตาของพวกเรา ผมไม่ได้ตั้งใจเห็นคุณเป็นศัตรู…….ทุกอย่างนี้อยู่ภายใต้การบงการของคนอื่น…….”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดออกมาว่า: “ฉันถามแกว่า คนว่าจ้างแก คือใคร?”
คาซูโอะ ฮันโซรีบพูดว่า: “คนที่จีนที่นามสกุลหยุน รายละเอียดชื่ออะไรผมก็ไม่ราบ รู้แค่ว่าคือคุณหยุน”
เย่เฉินหาข้อมูลของเฉียวเฟยหยุน เปิดรูปภาพออกมา และถามเขาว่า: “ใช่คนนี้หรือเปล่า?”
คาซูโอะ ฮันโซคุกเข่าลงบนพื้นแล้วก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว หลังจากที่เห็นชัดๆ ก็รีบคุกเข่าถอยกลับไป จากนั้นถึงได้ก้มคำนับพูดว่า: “ตอบอาจารย์เย่ ก็คือเขา!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...