คาซูโอะ ฮันโซพนมมือ และพูดด้วยความหวาดกลัวว่า: “อาจารย์เย่…….มีผู้ชายนามสกุลหยุนจ้างพวกเรามาในราคาสูง ให้พวกเราลักพาตัวผู้หญิงสองคนในห้องนี้ แล้วฆ่าคนอื่นทิ้ง…….ผมไม่รู้จริงๆว่าเป็นคุณครับ……..”
จากนั้น สายตาของเขาก็เหลือบมองกู้ชิวอี๋และเฉินตัวตัวในห้อง และก็จำกู้ชิวอี๋ในนั้นได้ทันที!
ในเวลานี้ เขาตกใจจนแทบจะอกสั่นขวัญหาย!
เขาไม่เพียงแต่เป็นแฟนคลับของกู้ชิวอี๋ ตอนนั้นอยู่ที่ภูเขาเย่หลิงซาน ก็เคยเห็นกู้ชิวอี๋กับตาตัวเอง รู้ว่ากู้ชิวอี๋เป็นเพื่อนสนิทของเย่เฉินแล้ว
ในเวลานี้เองเขาตระหนักได้ว่า ที่แท้คนที่เฉียวเฟยหยุนให้ตัวเองลักพาตัว คือกู้ชิวอี๋!
เขาอดไม่ได้ที่จะด่าทอในใจ: “นี่แม่งหมาบ้าไม่ใช่เหรอ?! ฉันยอมไปลักพาตัวอามาเทราสึ โอมิคามิ ก็ไม่ยอมลักพาตัวผู้หญิงของเย่เฉิน…….”
คาซูโอะ ฮันโซที่กระสับกระส่ายอย่างยิ่งร้องไห้แล้วพูดว่า: “มิน่าล่ะ…….มิน่าล่ะผู้ชายนามสกุลหยุนคนนั้น ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมบอกว่าใครคือเป้าหมาย…….อาจารย์เย่ ผมถูกคนหลอกใช้! คนคนนั้นบอกกับผมแค่ว่ามีผู้หญิงสองคนอยู่ในห้องนี้ ให้พวกเราลักพาตัวผู้หญิงสองคนก่อน โดยไม่บอกกับผมว่าผู้หญิงสองคนนี้เป็นใครเลย…….”
จากนั้น เขาคุกเข่าเดินไม่กี่ก้าว มาถึงตรงหน้าของเย่เฉิน ก้มกราบคำนับอย่างบ้าคลั่งไปด้วย ร้องไห้พูดไปด้วยว่า: “อาจารย์เย่…….ผมไม่ทราบจริงๆว่าคุณและคุณกู้อยู่ที่นี่…….ถ้าผมรู้ ต่อให้จะให้ความกล้ากับผมหนึ่งหมื่นเท่า ผมก็ไม่กล้าทำร้ายคุณกู้เด็ดขาด…….คุณได้โปรดเมตตา และไว้ชีวิตผมในครั้งนี้ด้วย……..”
เฉินจ้างโจงและกู้ชิวอี๋ต่างก็มึนงง
กู้ชิวอี๋ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และเฉินจ้างโจงก็ไม่เข้าใจ ทำไมคนเหล่านี้ถึงเข้ามาด้วยความกระตือรือร้นเอาจริงเอาจังอย่างออกนอกหน้า เมื่อเห็นเย่เฉินกลับคุกเข่าลงขอความเมตตาทันที
และสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ตอนนี้คาซูโอะ ฮันโซกลัวแทบตายจริงๆ
คาซูโอะ ฮันโซตื่นตระหนกแทบตาย เหมือนหมากลางถนน และพูดสำนึกผิดว่า: “อาจารย์เย่…….ชื่อเสียงของคุณ ดังก้องหูของพวกเรามาตั้งนานแล้ว ความแข็งแกร่งของคุณ เหมือนราวกับมีปาฏิหาริย์ในสายตาของพวกเรา ผมไม่ได้ตั้งใจเห็นคุณเป็นศัตรู…….ทุกอย่างนี้อยู่ภายใต้การบงการของคนอื่น…….”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดออกมาว่า: “ฉันถามแกว่า คนว่าจ้างแก คือใคร?”
คาซูโอะ ฮันโซรีบพูดว่า: “คนที่จีนที่นามสกุลหยุน รายละเอียดชื่ออะไรผมก็ไม่ราบ รู้แค่ว่าคือคุณหยุน”
เย่เฉินหาข้อมูลของเฉียวเฟยหยุน เปิดรูปภาพออกมา และถามเขาว่า: “ใช่คนนี้หรือเปล่า?”
คาซูโอะ ฮันโซคุกเข่าลงบนพื้นแล้วก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว หลังจากที่เห็นชัดๆ ก็รีบคุกเข่าถอยกลับไป จากนั้นถึงได้ก้มคำนับพูดว่า: “ตอบอาจารย์เย่ ก็คือเขา!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...