ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4063
เย่เฉินพูดด้วยท่าทางเฉยเมยว่า: “ขอโทษด้วย เรื่องเหล่านี้ฉันจะคุยกับตำรวจที่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมายเท่านั้น ส่วนคุณ ฉันไม่มีอะไรจะพูดด้วย!”
เฟ่ยเสวปิงไม่เคยพบไม่เคยเห็นใครที่กล้าพูดจาแบบนี้กับเขามาก่อนในชีวิต แทบอยากให้บอดี้การ์ดฆ่าเย่เฉินให้ตายในทันทีจริงๆ
แต่ว่า เมื่อคิดได้ว่าพล.ต.ท.หลี่ญ่าหลินก็อยู่ข้างกาย เขาก็ทำได้เพียงระงับความโกรธเอาไว้ก่อน
ในเวลานี้ หลี่ญ่าหลินมองดูเย่เฉิน และเอ่ยปากถามว่า: “พ่อหนุ่ม ฉันเป็นพลตำรวจโทของกรมตำรวจนครนิวยอร์ก ยิ่งไปกว่านั้นเป็นผู้บัญชาการสาขาย่อยของทั้งเมือง นายสามารถบอกกับฉันได้ว่านายเห็นอะไร”
เย่เฉินชี้ไปที่ศพทั้งเจ็ดบนพื้น และพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง: “ยังจะเห็นอะไรอีก แน่นอนว่าทันทีที่เปิดประตูก็เห็นคนตายนะสิ! ก่อนที่จะมาที่สหรัฐอเมริกา ผมคิดว่ากฎหมายและระเบียบของที่นี่มันโคตรดีเลย ใครจะรู้ว่าทันทีที่เปิดประตูก็คนตายอยู่เต็มไปหมด!”
หลี่ญ่าหลินยิ้มแย้ม แล้วก็ถามอีกว่า: “นายเห็นฆาตกรมั้ย? และคุณชายของตระกูลเฟ่ยด้วย”
“ไม่เห็น”เย่เฉินส่ายหน้าพูด: “ตอนนั้นพวกเรารอออกไปแสดงอยู่ข้างใน เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวข้างนอก ดูเหมือนว่ามีใครบางคนล้มลง ก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล ดังนั้นผมก็เรียกบอดี้การ์ดของพวกเราข้างในประตูก่อน แต่ไม่มีการตอบรับ ผมกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก็รออยู่สักครู่หนึ่ง หลังจากที่แน่ใจว่าไม่มีการเคลื่อนไหวนอกประตู ผมถึงได้เปิดประตู หลังจากที่เปิดออก ทางเข้าประตูก็ถูกคนตายขวางไว้”
หลี่ญ่าหลินพยักหน้า แล้วก็ถามอีกว่า: “งั้นนายได้ยินคนพูดคุยกันหรือเปล่า?”
เย่เฉินพยักหน้าและพูดว่า: “ได้ยิน”
หลี่ญ่าหลินก็ถามว่า: “งั้นได้ยินเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันชัดเจนหรือเปล่า?”
เย่เฉินส่ายหน้าพูดว่า: “พวกเขาน่าจะพูดภาษาญี่ปุ่น แต่ผมฟังไม่รู้เรื่อง”
จากนั้น เย่เฉินก็พูดอีกครั้ง: “ไม่ก็เอาอย่างนี้นะ พวกเรากลับไปที่โรงแรมก่อน ถ้าหากพวกคุณอยากทำบันทึกสอบปากคำ ก็มาที่โรงแรม พวกเราจะให้ความร่วมอย่างเต็มที่แน่นอน”
หลี่ญ่าหลินพยักหน้า และพูดว่า: “แบบนี้ก็ได้ รอผมจัดการเรื่องราวในที่เกิดเหตุเสร็จ ก็พาคนไปหาที่โรงแรม”
เย่เฉินถามเขาว่า: “งั้นตอนนี้พวกเรากลับไปได้หรือยัง?”
“ได้แล้วครับ”
เฟ่ยเสวปิงที่อยู่ข้างๆพูดอย่างไม่พอใจมาก: “ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าลูกชายของฉันอยู่ที่ไหน ก่อนหน้าที่ยังหาตัวลูกชายของฉันไม่เจอ ทุกคนห้ามออกจากที่นี่!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...