เย่เฉินมองมาที่เขา สายตาของเขาค่อยๆ เย็นลง และเขาถามอย่างเฉียบขาดว่า “ผู้หญิงไร้เดียงสาจำนวนมากที่เสียชีวิตอยู่ในมือของคุณ แล้วมีความเกลียดชังอะไรกับคุณเหรอ? ทำไมคุณถึงร่วมมือทำชั่วกับเฉียวเฟยหยุน ไล่ล่าพวกเขาโดยไม่รู้สึกผิดใดๆ ทรมานและฆ่าพวกเขาทิ้ง!”
เมื่อพูดเช่นนี้ เย่เฉินก็ขึ้นเสียงเล็กน้อย และตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า “ไอ้สารเลวที่ไม่มีตา ยังกล้าที่จะมุ่งเป้ามาที่กู้ชิวอี๋งั้นเหรอ รู้หรือไม่ว่ากู้ชิวอี๋ได้มั่นสั่งแต่งงานกับผมเมื่อตอนที่เธออายุได้สามขวบแล้ว?! เล่นใหญ่อยู่บนหัวผู้เชี่ยวชาญ มึงแม่งคิดว่าอายุยืนยาวเกินไปงั้นเหรอ!”
เฟ่ยห้าวหยางเหมือนถูกฟ้าผ่าในทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้าง และไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย
เขาไม่เคยคิดฝันว่า สิ่งที่ตัวเองซ่อนเร้นอย่างลึกลับนั้น จะถูกอาจารย์ฮวงจุ้ยไอ้แซ่เย่ที่อยู่ต่อหน้าเขารู้เรื่องทั้งหมดงั้นเหรอ……
เขาพูดแก้ตัวโดยจิตสำนึกว่า “ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร! ผมเฟ่ยห้าวหยางไม่เคยในทำสิ่งที่คุณพูดมาทั้งหมดนั้นเลย! และผมก็ไม่เคยปองร้ายอะไรกับคุณกู้เลย!”
เย่เฉินพูดอย่างดูถูกว่า “เฟ่ยห้าวหยาง มึงแม่งคิดว่ากูเป็นศาลงั้นหรือ? มึงแค่ปฏิเสธกูก็จะไม่สามารถทำไรมึงได้งั้นเหรอ? ในเมื่อกูสามารถทำให้มึงมาอยู่ที่นี่ได้ กูก็จะไม่ฟังคำอธิบายใดๆ จากคุณแม้แต่คำเดียว!”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินก็พูดอย่างเย็นชาว่า “เฟ่ยห้าวหยาง ผมจะบอกคุณตรงๆ เลยว่า นายตกอยู่ในมือของผมเย่เฉินในคราวนี้ และมึงแม่งจะต้องตายอย่างแน่นอน!”
เมื่อเห็นเจตจำนงฆ่าที่ไม่ได้ปกปิดในสายตาของเย่เฉิน เฟ่ยห้าวหยางก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวในทันที!
เขาคุกเข่าลงบนพื้น โค้งคำนับ และอ้อนวอนด้วยน้ำตาว่า “คุณเย่…….ผม…..ผมันไม่รู้เรื่องอะไร และฉหุนหันพลันแล่นไปชั่วขณะ…….โปรดพิจารณาว่ายังไงตระกูลเฟ่ยของเราก็เป็นตระกูลชาวจีนที่ใหญ่อันดับสองในสหรัฐอเมริกา โปรดปล่อยผมไปสักครั้งเถอะ คุณอยากได้เงินเท่าไหร่บอกผมมาได้เลย พ่อของผมจะต้องทำให้คุณพึงพอใจอย่างแน่นอน……… ผมขอร้อง……”
เดิมที เขาคิดว่าเย่เฉินเป็นหมาป่าที่ดุร้าย และวิ่งเข้าหาตระกูลเฟ่ยและอยากจะกัดสักคำ
แต่ตอนนี้เขาถึงรู้ว่า อันที่จริงเย่เฉินถึงเป็นนักล่าที่มีปืนจริงๆ
และตระกูลเฟ่ยปัจจุบัน อยู่ในสายตาของเขา ไม่มีอะไรมากไปกว่าสุนัขท้องถิ่นที่อยู่ใต้ปากกระบอกปืนเท่านั้น
ในเวลานี้ เขารู้สึกตกใจอย่างมาก จนร้องไห้และพูดว่า “คุณเย่……ขอความเมตตาจากท่านและปล่อยผมไปสักครั้ง…….. ไม่ว่าคุณจะขออะไร ผมก็จะขอให้คุณพ่อกับคุณปู่ตอบตกลงกับคุณอย่างไม่มีเงื่อนไขแน่นอน……. ขอเพียงท่านปล่อยชีวิตสุนัขอย่างผมไว้เท่านั้น……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...