ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4081

เฟ่ยเสวปินไม่คาดคิดเลยว่า อีกฝ่ายจะจัดที่ไว้ในสถานที่ดังกล่าว ก่อนอื่นเขาส่งหมายเลขโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายหนึ่งไปยังทีมข่าวกรอง โดยหวังว่าอีกฝ่ายจะค้นหาตำแหน่งของบุคคลนั้นได้

อย่างไรก็ตามข้อมูลที่ทีมข่าวกรองตอบกลับมาคือ อีกฝ่ายปิดเครื่องลงอีกแล้ว

เนื่องจากเป็นหมายเลขใหม่ ดังนั้นจึงไม่มีทางเตรียมตัวล่วงหน้า ดังนั้นการวางตำแหน่งจึงล้มเหลวอีกครั้ง

ความล้มเหลวในการระบุตำแหน่ง มันก็หมายความว่าเฟ่ยเสวปินทำได้เพียง ไปที่โมเต็ลตามคำขอของอีกฝ่ายเท่านั้น

แม้ว่าในใจเขาจะไม่เต็มใจขนาดไหน แต่เขาทำได้แค่กัดฟันแล้วไปที่นั่น

และโมเต็ลแห่งนี้ ก็ตั้งอยู่ริมทางเหนือของบรุกลิน

ทันทีที่ขบวนรถมาถึงประตูโรงแรม ก็เห็นสตรีที่แต่งตัวเซกส์ซี่เจ็ดแปดคนยืนอยู่ที่ประตู สตรีเหล่านี้จะโบกมือเมื่อเห็นผู้ชายขับรถเข้ามา และคนขับรถชายก็จะหยุดอยู่ข้างๆ ทันที แล้วลดกระจกรถลงเพื่อ “สื่อสาร” กับพวกเขาไม่กี่ประโยค

และเนื้อหาของการสื่อสาร ไม่มีอะไรมากไปกว่าประเภทของบริการ และค่าตอบแทนที่ต้องการ

ถ้าคุยกันเรียบร้อยแล้ว ผู้หญิงก็จะเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับของชายคนนั้น หรือไปที่ห้องเช่าโมเต็ลกับผู้ชายคนนั้น และทำธุรกิจสกปรกด้วยกันให้เสร็จสิ้น

เฟ่ยเสวปินขมวดคิ้วด้วยความขยะแขยง ขณะที่เขามองไปที่สภาพแวดล้อมโดยรอบ

ในเวลานี้เอง สาวข้างถนนหลายคนก็เห็นขบวนรถของพวกเขา และบางคนก็ค่อนข้างรู้ตัวดี รู้ว่าโสเภณีราคาครั้งละสิบดอลลาร์อย่างพวกเธอ จะไม่สามารถเอาชนะใจเจ้าของรถ Rolls-Royces ได้อย่างแน่นอน

แต่ก็มีผู้หญิงบางคนที่ติดยา และเดินเข้ามาที่รถ Rolls-Royces อย่างมั่นใจแล้วเคาะหน้าต่างรถ และลูบผมทำท่าอย่างต่อเนื่อง

ในเวลานี้ โทรศัพท์มือถือของเฟ่ยเสวปินก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เขารีบก้มหัวมองลงไป และเห็นว่าคราวนี้เป็นข้อความจากหมายเลขใหม่ที่ไม่รู้จัก และเนื้อหาข้อความคือ “คุณเห็นหญิงผมบลอนด์ที่อยู่ข้างถนนที่ฟันหน้าหายไปสองซี่หรือไม่? คุณลงจากรถแล้วเดินไปที่หน้าเธอ ใส่เงินพันดอลลาร์เข้าไปในปลอกคอเธอ เธอจะให้บางอย่างแก่คุณ คนของผมกำลังจับตาดูคุณอยู่ อย่าเล่นกลอะไรเลย มิฉะนั้น รอเก็บศพลูกชายของคุณได้เลย!”

เฟ่ยเสวปินได้รับข้อความนี้ และมองขึ้นไปที่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างถนน ถึงตระหนักได้ว่า ผู้หญิงที่มีผมสีบลอนด์ สูญเสียฟันหน้าสองซี่ ก็คือคนที่เคาะกระจกรถของเขาเมื่อครู่นี้ และทำให้ตัวเองสะดุ้งไม่ใช่เหรอ?

เมื่อคิดถึงว่าอีกฝ่ายอาจมีโรคเอดส์อีกด้วย เขาก็รู้สึกคลื่นไส้อยู่ครู่หนึ่ง เกือบจะอาเจียนออกทันใด

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคิดฝันว่า ชายลึกลับที่ลักพาตัวลูกชายของตัวเอง จะให้ตัวเองไปยัดเงินเข้าไปในปลอกคอของผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอ!

เขาอดไม่ได้ที่จะด่าอย่างโกรธเคืองว่า “นี่แม่งกลั่นแกล้งกันชัดๆ ไม่ใช่เหรอ! ถ้าอยากจะให้อะไรผมจริงๆ ก็ให้เธอเอามันออกมาโดยตรงไม่ได้เหรอ?!”