ระหว่างทางที่ผ่านมา เฟ่ยเสวปินไม่สามารถควบคุมความเศร้าโศกและความโกรธในใจของเขาได้เลย ในด้านหนึ่งเขารู้สึกปวดใจแทนลูกชายตัวเอง และเป็นห่วงลูกชายของตัวเอง และในอีกทางหนึ่งเขาก็เกลียดนินจาญี่ปุ่นเหล่านั้นถึงแก่นกระดูกเลยทีเดียว
เขาแทบอดรอไม่ไหวที่จะจับตัวนินจาเหล่านั้นและหันพวกเขาเป็นชิ้นๆ ในทันที แต่ที่น่าเสียดายก็คือ ในตอนนี้พวกเขายังไม่สามารถรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของนินจาเหล่านั้นได้
เฟ่ยซานไห่มีหูมีตาอยู่มากมาย และผู้คุ้มกันส่วนใหญ่ที่อยู่รอบๆ เฟ่ยเสวปิน ต่างรายงานกับเขา ดังนั้นไม่รอให้เฟ่ยเสวปินจะกลับมา เขาก็ได้ยินเรื่องพวกนี้มาก่อนแล้ว
เขารักใคร่เฟ่ยห้าวหยางเป็นพิเศษ และเมื่อเขาได้ยินว่าหลานชายคนโตของเขาถูกตัดหู เขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้น ในเวลานี้เขาอยู่ในห้องสมุดคนเดียว และทุบทุกอย่างที่สามารถทุบทิ้งได้จนหมดแล้ว
เมื่อหญิงชราทราบข่าว เธอก็รีบเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น และในที่สุดก็หยุดเฟ่ยซานไห่ได้ หลังจากที่หญิงชราถามเรื่องราวทั้งหมด เธอก็กระทืบเท้าด้วยความทุกข์ใจ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรในห้องที่จะทุบทิ้งได้อีกแล้ว เธอเลยทุบตีร่างกายของเฟ่ยซานไห่ ร้องไห้และตะโกนว่า “ไม่ว่ายังไงคุณก็ต้องช่วยหลานชายของฉันกลับมาให้ได้! ไม่เช่นนั้น ฉันก็จะตายให้คุณดู!”
เฟ่ยซานไห่กำลังอารมณ์เสีย และไม่อยากให้ภรรยาของเขาสร้างเรื่องเพิ่มขึ้นอีก ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างไม่อดทนว่า “เอาล่ะ ผมเข้าใจแล้ว! ห้าวหยางเป็นหลานชายของคุณ และก็เป็นหลานชายของผมเหมือนกัน และผมจะช่วยเขากลับมาได้อย่างสุดความสามารถแนนอน!”
หญิงชราถามอีกครั้งว่า “คุณมีความมั่นใจหรือไม่? หากว่าพวกเขาฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา และทำให้ห้าวหยาง........อันนั้น.......”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หญิงชราก็พูดไปต่อไม่ได้แล้วจริงๆ
เฟ่ยซานไห่โบกมือและพูดว่า “ไม่ต้องกังวล พวกเขาต้องการเงิน ตราบใดที่พวกเขาอยากได้เงิน งั้นพวกเขาจะไม่ฆ่าห้าวหยางทิ้งอย่างแน่นอน”
หญิงชราพูดอย่างเร่งรีบว่า “ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นเช่นไร คุณจะต้องหันไอ้คนพวกนั้นให้เป็นชิ้นๆ!!!”
การเคลื่อนไหวของชายชราและหญิงชราที่ทุบตีสิ่งของอยู่ในห้องสมุด ไม่นานก็ได้ทำให้แม่ของเฟ่ยห้าวหยาง และสมาชิกคนอื่นๆ ของตระกูลเฟ่ยแตกตื่น
เฟ่ยซานไห่ไม่ได้ปิดบังอะไรจากพวกเขา ดังนั้นเขาจึงบอกทุกคนเกี่ยวกับสถานการณ์ของเรื่องนี้
แม่ของเฟ่ยห้าวหยางเป็นลมไปในทันที และสมาชิกตระกูลเฟ่ยคนอื่นๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจมากเช่นกัน
พวกเขาเคยถูกเอาอกเอาใจในวันธรรมดา แต่คราวนี้ได้ยินว่ามีคนกล้าลักพาตัวสมาชิกในตระกูลเฟ่ย และถึงกับตัดหูของสมาชิกในตระกูลเฟ่ย พวกเขาต่างรู้สึกทั้งโกรธและกลัว
สิ่งนี้ทำให้เกิดการอภิปรายอย่างดุเดือดบนแพลตฟอร์มอินเทอร์เน็ต
ในสหรัฐอเมริกา เรื่องที่ไปหาสาวนั้น จริงๆ แล้วไม่ใช่ข่าวที่ร้อนแรงอะไร ผู้คนที่นี่ค่อนข้างเปิดกว้างสำหรับแง่มุมนั้น ดังนั้นพวกเขาจึงชินกับมันไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าพวกเขาจะเคยเห็นการแอบขโมยกินมาแล้ว แต่พวกเขาไม่เคยเห็นคนร่ำรวยเช่นนี้จะแอบขโมยกินของที่ไม่มีระดับแบบนี้ มันเป็นเรื่องพลิกด้านความรู้ของพวกเขา และหาดูได้ยากเลยทีเดียว
เป็นเรื่องที่เข้าใจยาก ราวกับว่าคุณเบื่ออยู่ที่บ้านและเลื่อนเล่นบนแพลตฟอร์มวิดีโอสั้น และจู่ๆ ก็ได้เห็นชายที่ร่ำรวยที่สุดในโลกกินของเสียอยู่ข้างถนน
หลายคนรู้สึกเหลือเชื่อกับรสนิยมที่หนักหนาของเฟ่ยเสวปิน และเป็นเพราะความแตกต่างอย่างมากเช่นนี้ เหตุการณ์นี้ลุกลามอย่างรวดเร็วอยู่บนอินเทอร์เน็ต และในไม่ช้าก็กลายเป็นที่นิยมอยู่บนอินเทอร์เน็ต
เฟ่ยเสวปินยังไม่รู้ว่า เมื่อขบวนรถของเขาขับเข้าไปในคฤหาสน์ของตระกูลเฟ่ย เขาก็ได้กลายเป็นคนดังทางอินเทอร์เน็ตที่ร้อนแรงไปแล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...