หลังจากที่สาวใช้จากมา เธอก็ไม่ได้ไปที่ห้องของนายหญิงในทันทีแต่กลับมาที่ห้องน้ำไร้ผู้คนและหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาส่งข้อความถึงเฉียวเฟยหยุน
เนื้อหาในข้อความคือ “คุณชายเฉียว ฉันเพิ่งได้ยินมาว่า คุณท่านส่งนั่งเครื่องบินไปยังประเทศญี่ปุ่นเพื่อค้นหานินจาญี่ปุ่นแล้ว! นอกจากนี้ยังได้ยินอีกว่าเขาคิดว่าเครื่องบินธรรมดาบินช้าเกินไปแล้วก็กำลังวางแผนที่จะซื้อเครื่องบินชื่อเครื่องบินโดยสารคองคอร์ด”
หลังจากส่งข้อความนี้เสร็จ มือของสาวใช้ก็กุมโทรศัพท์มือถือไว้ที่หน้าอก ในใจรออย่างมีความหวังว่าคนที่เธอรักจะส่งคำชมมาให้ตัวเอง
อย่างไรก็ตาม เธอกลับไม่ได้คำตอบจากของเฉียวเฟยหยุน
เพราะเมื่อเฉียวเฟยหยุนเห็นข้อความนี้ คนทั้งคนก็กระโดดลงจากเตียงทันที หัวใจของเขากำลังแทบจะกระโดดออกมาจากลำคอของเขา
เขาในขณะนั้น เขามองดูโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าสะพรึงกลัวและเอ่ยพึมพำว่า "บัดซบ จบแล้ว...ครั้งนี้ท่าไม่ดีจบเห่แล้ว..."
เฉียวเฟยหยุนรู้ดีในใจว่าเมื่อตระกูลเฟ่ยเริ่มสืบสวนเรื่องนินจาญี่ปุ่น ก็จะเป็นเรื่องง่ายอย่างยิ่งที่จะเจอเบาะแสของนินจาอิงะ
เขาอดไม่ได้ที่จะพูดกับตัวเองว่า “ไอ้ลูกหมานินจาอิงะจะเป็นคู่ต่อสู้ของตระกูลเฟ่ยได้ยังไงถึงเวลานั้นเมื่อเผชิญหน้ากับตระกูลเฟ่ย เขาจะต้องสารภาพทุกอย่างโดยไม่ลังเลแน่…”
“ถึงตอนนั้น ตระกูลเฟ่ยก็จะเริ่มตามหาต้นตอโดยเริ่มจากนินจาอิงะ และไม่นาน พวกเขาก็จะสืบหามาจนเจอฉัน…”
"แม้ว่าฉันจะใช้ข้อมูลปลอมตอนติดต่อกับนินจาอิงะ แต่เงินสี่สิบล้านดอลลาร์ที่ฉันโอนไปให้นินจาอิงะไม่ใช่ของปลอมนี่..."
“ขอแค่ตระกูลเฟ่ยเริ่มต้นจากต้นทางของเงินและตรวจสอบมาที่ต้นน้ำเพียงเล็กน้อย พวกเขาจะต้องพบฉัน…”
“ถึงเวลานั้น ฉันจะให้คำอธิบายกับตระกูลเฟ่ยยังไง?”
“ฉันบอกว่าฉันบริสุทธิ์? พวกเขาจะเชื่อหรือไง? พวกเขาไม่เชื่อแน่…”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉียวเฟยหยุนก็รวบรวมจิตใจและเตรียมพร้อมจะหาทางหนีทีไล่
ดังนั้น หลังจากได้รับข้อความจากสาวใช้ได้ห้านาที เฉียวเฟยหยุนก็แต่งตัวเรียบร้อย สวมหมวกแก๊ปเอาไว้ แล้วรีบออกจากวิลล่าไปอย่างรวดเร็ว
ในช่วงดึก ตระกูลเฟ่ยยังคงสว่างไสวและได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา แต่การเฝ้าระวังส่วนใหญ่เน้นจากภายนอกสู่ภายใน
ส่วนจากภายในสู่ภายนอก ขอแค่ไม่มีอะไรอยู่ในมือก็แทบจะไปไหนมาไหนได้ไม่กำจัด
วิธีตรวจเข้มตอนเข้าผ่อนคลายตอนออกแบบนี้ก็เปรียบเสมือนการขึ้นเครื่องบิน ขณะที่คุณเข้าไปจะต้องถอดรองเท้าและผ่านเครื่องตรวจความปลอดภัย แต่เมื่อคุณลงจากเครื่องบิน คุณกลับสามารถออกจากสนามบินได้อย่างราบรื่น ไม่ว่าจะพกของไปเยอะแค่ไหน รปภ.ก็ไม่แม้แต่จะดู
ดังนั้น เฉียวเฟยหยุนจึงออกจากคฤหาสน์ตระกูลเฟ่ยไปได้โดยตรงโดยไม่มีใครไหวตัวทัน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...