เมื่อคิดเช่นนี้ เขาจึงรีบถามว่า:"คาซูโอะ…...หรือนี่เป็นกลอุบายเพื่อล่อศัตรูของอาจารย์เย่? เขาอยากหลอกล่อพวกเรานินจาอิงะทั้งหมดไปสหรัฐอเมริกา แล้วฆ่าพวกเขาทั้งหมด? ! "
คาซูโอะ ฮันโซรีบพูดว่า:"พ่อครับ พ่อไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ตอนนี้อาจารย์เย่กำลังจะจัดการกับตระกูลเฟ่ย ไม่ใช่พวกเรา และอาจารย์เย่ก็บอกว่าผู้นำตระกูลคนเดิมของตระกูลเฟ่ย เฟ่ยเจี้ยนจงอยู่ในมือของเขา ครั้งนี้เขาจะให้เฟ่ยเจี้ยนจงกลับมานั่งตำแหน่งผู้นำตระกูลเฟ่ยอีกครั้ง เมื่อเป็นเช่นนี้ ยังเป็นโอกาสที่ดีสำหรับพวกเราอย่างนินจาอิงะ และเรามีแนวโน้มที่จะกลายเป็นผู้ที่มีความดีความชอบที่ยึดอำนาจอีกครั้งของเฟ่ยเจี้ยนจง!"
ฮัตโตริ ฮันโซตื่นเต้นมาก จนอดไม่ได้ที่จะถามอย่างเป็นห่วงว่า:"คาซูโอะ นายคิดว่าเรื่องนี้น่าเชื่อถือไหม?"
คาซูโอะ ฮันโซพูดโดยไม่ลังเล:"ต้องน่าเชื่อถือแน่นอน! พ่อ! พ่อลองคิดดู อาจารย์เย่มีตัวตนอะไร? ถ้าเขาอยากทำร้ายพวกเรานินจาอิงะจริงๆ แค่ให้ประมุขว่านของสำนักว่านหลงส่งผู้แข็งแกร่งหลายคนไปญี่ปุ่น มันก็พอที่จะฆ่าพวกเราได้แล้ว ครั้งนี้เขาให้โอกาสพวกเราจริงๆ !"
พูดไป คาซูโอะ ฮันโซนึกคำพูดของเย่เฉินได้ โพล่งออกมาว่า:"พ่อครับ! อาจารย์เย่พูดแล้ว! ถ้าสู้สักตั้งก็อาจเปลี่ยนไปสู่สิ่งที่ดีกว่าได้นะ!"
ฮัตโตริ ฮันโซอดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำว่า:"ถ้าสู้สักตั้ง…...ก็อาจ…...เปลี่ยนไปสู่สิ่งที่ดีกว่าได้? ! "
หลังจากนั้น เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นยืน และกระทืบเท้า:"ได้! ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปสู้สักตั้ง!"
ในตระกูลนินจาอิงะ ไม่ว่าจะเป็นนินจา หรือสมาชิกในตระกูล ต่างก็อยู่ภายใต้การดูแลทางทหารมาหลายร้อยปีแล้ว และการดูแลทั้งหมดนั้นเข้มงวดมาก
ดังนั้น เมื่อฮัตโตริ ฮันโซออกคำสั่ง ทั้งตระกูลก็เริ่มเตรียมการอย่างตื่นตัวทันที
นินจาทั้งหมดวางธุระทั้งหมดทันที แล้วพวกเขาก็รีบไปโรงเรียน เพื่อรับเด็กทั้งหมดที่กำลังเรียนอยู่กลับมา ผู้สูงอายุบางคนเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เนื่องจากเจ็บป่วย ตราบใดที่ชีวิตของพวกเขายังไม่ตกอยู่ในอันตราย ก็จะถูกครอบครัวพาออกจากโรงพยาบาล
ในขณะนี้ ยอดฝีมือเครื่องบินที่ตระกูลเฟ่ยส่งมา จะใช้เวลามากกว่าเจ็ดชั่วโมงกว่าจะถึงโอซาก้า
ยอดฝีมือที่บำรุงและสะสมกำลังให้เกรียงไกรบนเครื่องบินต่างไม่รู้ว่า ตอนที่พวกเขาใกล้จะถึงเป้าหมายมากแล้ว เกิดขึ้นหลัง3 ชั่วโมงต่อมา ขณะนี้ พวกเขาจะเฉียดผ่านเส้นทางข้ามทะเลแบริ่งไป
บอกว่าเฉียดผ่าน แต่ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัยในการบิน ระยะห่างของเครื่องบินฝั่งตรงข้ามจะห่างออกไปอย่างน้อยสิบกิโลเมตร
แต่ถึงกระนั้น นี่จะเป็นช่วงเวลาที่ระยะห่างทางกายภาพระหว่างพวกเขาสั้นที่สุด

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...