ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4122
"บัดซบ!"เฟ่ยซานไห่คำรามอย่างโกรธจัด:"คนที่ฉันส่งออกไป ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้โดยไม่มีข้อยกเว้น พวกเขาจะโจมตีด้วยระเบิดได้อย่างไร? ! และยิ่งกว่านั้นพวกเขานั่งเครื่องบินไปญี่ปุ่น ต่อให้มีระเบิดก็เถอะ! ก็ไม่มีทางนำขึ้นเครื่องบินได้สิ และในเวลาอันสั้นเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่มีทางหาระเบิดได้!"
เฟ่ยเสวปิงพูดอย่างช่วยไม่ได้อย่างยิ่ง:"พ่อ นั่นคือสิ่งที่ข่าวบอก ผมให้คนติดต่อคนที่เราส่งไปแล้ว สถานการณ์ตอนนี้คือยังไม่มีใครติดต่อได้เลย ผมกังวลว่าพวกเขาจะรอดกลับมายากจริงๆ……"
เฟ่ยซานไห่จับกาน้ำชาดินเหนียวอันล้ำค่าของเขา โยนลงพื้นจนแตกเละ แล้วตะโกนด้วยความโกรธว่า:"แม่งเอ้ย! นินจาอิงะตั้งใจจะทำสงครามกับตระกูลเฟ่ยงั้นเหรอ? ! นี่ต้องเป็นกับดักที่ไอ้พวกสารเลววางไว้แน่นอน! ไม่เพียงแต่ฆ่าคนของเราเท่านั้น แต่ยังปล่อยให้คนของเราเป็นแพะรับบาปอีก! มีอย่างนี้ที่ไหนกัน!"
พูดจบ เขามองไปที่เฟ่ยเสวปิง และกัดฟันพูดว่า:"รีบให้คนไปถามข่าวก่อน ฉันอยากรู้ว่าสถานการ์ณการบาดเจ็บและเสียชีวิตเป็นไงบ้าง เสียชีวิตกี่คน บาดเจ็บกี่คน และถูกจับไปกี่คน!"
เฟ่ยเสวปิงรีบพูดว่า:"พ่อ ผมติดต่อเจ้าหน้าที่ข่าวกรองของญี่ปุ่นได้แล้ว ให้พวกเขาไปสืบข่าวนี้"
เฟ่ยซานไห่พูดต่อ:"รีบลบไฟล์และบันทึกการออกจากประเทศขพวกเขา ห้ามให้เรื่องนี้มาเกี่ยวพันกับตระกูลเฟ่ยเราเด็ดขาด! หากคณะกรรมการความปลอดภัยแห่งชาติของญี่ปุ่นเดินตามรอยพวกเขา แล้วสืบถึงตระกูลเฟ่ย เราทุกคนถึงตายก็ห้ามยอมรับ!"
เฟ่ยซานไห่ถอนหายใจ และพูดอย่างโกรธเคือง:"เรื่องนี้คงต้องทิ้งไว้ก่อน ค่อยๆ คิดจะดีกว่าๆ ไม่เช่นนั้นหากบีบอีกฝ่ายเกินไป พวกเขาอาจจะทำร้ายฮ่าวหยาง สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่การจัดการกับนินจาอิงะ แต่คือทำทุกวิถีทาง เพื่อช่วยฮ่าวหยางออกมา!"
เฟ่ยเสวปิงพูดอย่างกังวล:"พ่อครับ อีกฝ่ายให้เวลาเราแค่ 48 ชั่วโมง หากเราไม่สามารถเอาเงิน 2 แสนล้านเหรียญออกเป็นสกุลเงินดิจิทัล ฮ่าวหยางก็จะเป็นอันตราย……"
เฟ่ยซานไห่พยักหน้า และกัดฟันพูดว่า:"ไม่ต้องกังวล ถ้าไม่มีทางอื่นจริงๆ ฉันยังสามารถให้เงินดิจิทัล 2 แสนล้านเหรียญแก่เขาได้ ถึงแม้เงินจะมาก แต่ตระกูลเฟ่ยก็ยังจ่ายไหว! แต่ว่าเงินก้อนนี้ ถึงแม้เขาจะหาได้ ก็ใช้ไม่ได้แน่นอน!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...