ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4122
"บัดซบ!"เฟ่ยซานไห่คำรามอย่างโกรธจัด:"คนที่ฉันส่งออกไป ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้โดยไม่มีข้อยกเว้น พวกเขาจะโจมตีด้วยระเบิดได้อย่างไร? ! และยิ่งกว่านั้นพวกเขานั่งเครื่องบินไปญี่ปุ่น ต่อให้มีระเบิดก็เถอะ! ก็ไม่มีทางนำขึ้นเครื่องบินได้สิ และในเวลาอันสั้นเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่มีทางหาระเบิดได้!"
เฟ่ยเสวปิงพูดอย่างช่วยไม่ได้อย่างยิ่ง:"พ่อ นั่นคือสิ่งที่ข่าวบอก ผมให้คนติดต่อคนที่เราส่งไปแล้ว สถานการณ์ตอนนี้คือยังไม่มีใครติดต่อได้เลย ผมกังวลว่าพวกเขาจะรอดกลับมายากจริงๆ……"
เฟ่ยซานไห่จับกาน้ำชาดินเหนียวอันล้ำค่าของเขา โยนลงพื้นจนแตกเละ แล้วตะโกนด้วยความโกรธว่า:"แม่งเอ้ย! นินจาอิงะตั้งใจจะทำสงครามกับตระกูลเฟ่ยงั้นเหรอ? ! นี่ต้องเป็นกับดักที่ไอ้พวกสารเลววางไว้แน่นอน! ไม่เพียงแต่ฆ่าคนของเราเท่านั้น แต่ยังปล่อยให้คนของเราเป็นแพะรับบาปอีก! มีอย่างนี้ที่ไหนกัน!"
พูดจบ เขามองไปที่เฟ่ยเสวปิง และกัดฟันพูดว่า:"รีบให้คนไปถามข่าวก่อน ฉันอยากรู้ว่าสถานการ์ณการบาดเจ็บและเสียชีวิตเป็นไงบ้าง เสียชีวิตกี่คน บาดเจ็บกี่คน และถูกจับไปกี่คน!"
เฟ่ยเสวปิงรีบพูดว่า:"พ่อ ผมติดต่อเจ้าหน้าที่ข่าวกรองของญี่ปุ่นได้แล้ว ให้พวกเขาไปสืบข่าวนี้"
เฟ่ยซานไห่พูดต่อ:"รีบลบไฟล์และบันทึกการออกจากประเทศขพวกเขา ห้ามให้เรื่องนี้มาเกี่ยวพันกับตระกูลเฟ่ยเราเด็ดขาด! หากคณะกรรมการความปลอดภัยแห่งชาติของญี่ปุ่นเดินตามรอยพวกเขา แล้วสืบถึงตระกูลเฟ่ย เราทุกคนถึงตายก็ห้ามยอมรับ!"
เฟ่ยซานไห่ถอนหายใจ และพูดอย่างโกรธเคือง:"เรื่องนี้คงต้องทิ้งไว้ก่อน ค่อยๆ คิดจะดีกว่าๆ ไม่เช่นนั้นหากบีบอีกฝ่ายเกินไป พวกเขาอาจจะทำร้ายฮ่าวหยาง สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่การจัดการกับนินจาอิงะ แต่คือทำทุกวิถีทาง เพื่อช่วยฮ่าวหยางออกมา!"
เฟ่ยเสวปิงพูดอย่างกังวล:"พ่อครับ อีกฝ่ายให้เวลาเราแค่ 48 ชั่วโมง หากเราไม่สามารถเอาเงิน 2 แสนล้านเหรียญออกเป็นสกุลเงินดิจิทัล ฮ่าวหยางก็จะเป็นอันตราย……"
เฟ่ยซานไห่พยักหน้า และกัดฟันพูดว่า:"ไม่ต้องกังวล ถ้าไม่มีทางอื่นจริงๆ ฉันยังสามารถให้เงินดิจิทัล 2 แสนล้านเหรียญแก่เขาได้ ถึงแม้เงินจะมาก แต่ตระกูลเฟ่ยก็ยังจ่ายไหว! แต่ว่าเงินก้อนนี้ ถึงแม้เขาจะหาได้ ก็ใช้ไม่ได้แน่นอน!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...