ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4123

ในขณะนี้ พรอวิเดนซ์ที่อยู่ห่างจากนิวยอร์กมากกว่าสองร้อยกิโลเมตร

เย่เฉินนั่งอยู่บนโซฟาคนเดียวที่โรงแรม พลางดูเวลาบนโทรศัพท์ของเขา

เหลือเวลาอีกไม่ถึง 24 ชั่วโมงก่อนกำหนดเวลา 48 ชั่วโมงที่เขาให้กับตระกูลเฟ่ย

ทันทีที่เวลาสุดท้ายผ่านไป เขาจะเริ่มต้นการโจมตีครั้งสุดท้ายต่อตระกูลเฟ่ย

ดังนั้น เขาจึงเริ่มการวางแผนขั้นต่อไป

สิ่งแรกที่เย่เฉินทำคือ ให้อิโตะ นานาโกะปล่อยข่าวอีกครั้ง และบอกกับสาธารณชนว่าการระเบิดของเมืองอิงะนั้น เกี่ยวโยงกับนินจาอิงะไปทั่ว ความจริงของเรื่องนี้ก็คือนินจาอิงะกลุ่มนี้กับผู้ก่อการร้ายสมคบคิดกัน และจากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ นินจาอิงะได้หนีออกจากญี่ปุ่นไปก่อนแล้ว

เหตุผลที่ต้องทำแบบนี้ เป็นเพราะว่าเย่เฉินคิดที่จะเอานินจาอิงะทั้งหมดเข้ามาเกี่ยวด้วย

เมื่อข่าวนี้ถูกเปิดเผย คำแถลงที่นินจาอิงะออกจากญี่ปุ่นก่อนนั้น จะได้รับการยืนยันในไม่ช้า

ในเวลานั้น ทุกคนจะคิดว่านินจาอิงะเกี่ยวโยงกับผู้ก่อการร้ายเหล่านี้จริง ๆ ดังนั้น นินจาอิงะคงไม่มีทางกลับมาญี่ปุ่นได้อีกในชีวิตนี้

นอกจากนี้ เย่เฉินยังเรียกเฮ่อจือชิวอีก

ในสาย เขาถามเฮ่อจือชิวถึงที่ตั้งของเรือบรรทุกสินค้าที่จะไปซีเรียเพื่อส่งอาหาร　　

เฮ่อจือชิวบอกเขาว่า เรือสินค้ากำลังจะผ่านศรีลังกา และเข้าสู่ทะเลอาหรับ และจะเข้าอ่าวเอเดนในอีกไม่กี่วัน

เย่เฉินสั่งเธอทันที:"จือชิว หลังจาก 24 ชั่วโมง เธอให้เรือขนส่งสินค้าหยุดนิ่ง ฉันจะให้ผู้รับผิดชอบกองกำลังคุ้มกันของสำนักว่านหลงติดต่อเธอ"

เฮ่อจือชิวไม่ทราบเหตุผล แต่ก็ตอบตกลงทันที จากนั้นจึงโทรศัพท์ ให้เรือขนส่งสินค้าทิ้งสมอเรือในน่านน้ำใกล้ศรีลังกาชั่วคราว

หลายวันมานี้ การเที่ยวทะเลอย่างไร้จุดหมาย โดยไม่มีข่าวคราวจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ทำให้สภาพจิตใจของเธอเสื่อมโทรมอยู่เสมอ

ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น แต่เฟ่ยเจี้ยนจงที่อายุมากแล้ว ก็รู้สึกหดหู่ใจมากขึ้นในช่วงเวลานี้

​ยิ่งกว่านั้น เนื่องจากมีความไม่เต็มใจอยู่ในใจมาตลอด เฟ่ยเจี้ยนจงจึงไม่สามารถปล่อยวางได้เลยสักนิด วันๆ เอาแต่เศร้าและถอนหายใจ แอบเสียใจเอง

และสิ่งที่เฟ่ยเข่อซินไม่สามารถปล่อยวางได้ ก็คือความคิดถึงที่อธิบายไม่ได้ในใจต่อเย่เฉิน

เธอมักจะมีภาพลักษณ์ของเย่เฉินปรากฏขึ้นในหัวโดยไม่รู้ตัว และทันใดนั้นจู่ๆ ก็หมดความสนใจในทุกสิ่ง และเริ่มกรอกระบวนการทั้งหมดที่ตนได้รู้จักกับเย่เฉินในหัวใหม่โดยไม่รู้ตัว

ในเวลานี้ เธอมองดูพระอาทิตย์ตกที่สวยงามในทะเล และคิดถึงเย่เฉินโดยไม่รู้ตัว และถึงกับถอนหายใจในหัวใจว่า:"ถ้าเย่เฉินอยู่ที่นี่ด้วยก็ดี…...เป็นเช่นนั้น ไม่ว่าเรือลำนี้จะไปที่ไหน ฉันก็จะไม่กังวลไม่ประหม่า……"