ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4124
ในเวลานี้ ซูรั่วหลีก้าวเข้ามาข้างๆ เธอ แล้วพูดว่า:"คุณเฟ่ย ได้เวลากลับห้องแล้วค่ะ เดี๋ยวคนเดินเรือจะมาตรวจตามปกติ"
ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอและซูรั่วหลีได้ทำความรู้จักกัน และตอนนี้ทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนกัน
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าเบา ๆ และถามเธอว่า:"รั่วหลี คุณเคยออกทะเลมาก่อนเหรอ?"
"ถือว่าเคยออกมั้ง……"ซูรั่วหลียิ้มเล็กน้อย:"หลังจากที่ฉันประสบอุบัติเหตุในญี่ปุ่น คุณเย่เป็นคนช่วยชีวิตฉันจากทะเล"
เฟ่ยเข่อซินถอนหายใจ:"ดูเหมือนว่าเราทั้งคู่เป็นหนี้บุญคุณเขามากเลยล่ะ"
"ใช่"ซูรั่วหลีพูดอย่างจริงจัง:"ฉันตัดสินใจแล้วว่า จะยอมเป็นม้ารับใช้ติดตามคุณเย่ทั้งชีวิต และหวังว่าจะทำเพื่อเขามากกว่านี้"
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าและพูดว่า:"ฉันก็มีความคิดเดียวกับคุณ แต่ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอยู่ไหม"
ซูรั่วหลัพูดว่า:"ต้องมีแน่นอน! คุณฉลาดมาก และผ่านอะไรมามากมาย คุณเป็นอัจฉริยะระดับสูงที่คุณเย่ต้องการอย่างมาก"
เฟ่ยเข่อซินถอนหายใจ และพูดอย่างช่วยไม่ได้:"แต่สถานะของฉันตอนนี้พิเศษเกินไป ลุงใหญ่ของฉันกำลังตามหาที่อยู่ของฉันทุกที่แน่นอน ถ้าให้เขารู้ว่าคุณเย่ช่วยฉันและคุณปู่ของฉัน เกรงว่ามันจะพาปัญหามาให้คุณเย่"
ซูรั่วหลีพูดปลอบ:"ตอนนี้คุณไม่ต้องคิดมาก หลังจากไปถึงซีเรียแล้ว คุณหาที่อยู่ก่อนชั่วคราว ดูแลคุณปู่ให้ดี และอาจมีต่อไปโอกาสพลิกชีวิต"
"อืม!"เฟ่ยฮ่าวหยางพยักหน้าแรงๆ และพูดด้วยความปรารถนาว่า:"หวังว่าจะมีโอกาสในอนาคต!"
ในเวลานี้ เฟ่ยเข่อซินไม่รู้ว่า เธอจะกลับนิวยอร์ก ในเวลาไม่ถึง 48 ชั่วโมงก่อน
…...
นิวยอร์กในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
ในที่สุดเครื่องบินโบอิ้ง 777 จำนวน 3 ลำก็ลงจอดที่ท่าอากาศยานจอห์น เอฟ. เคนเนดีในนิวยอร์ก
คาซูโอะถามเขาว่า:"พ่อยังไม่ได้ข่าวเหรอ?"
ฮัตโตริ ฮันโซถามด้วยความประหลาดใจ:"เกิดอะไรขึ้น?"
คาซูโอะ ฮันโซพยักหน้า และพูดด้วยความเจ็บปวด:"เมืองอิงะของพวกเรา พังทลายไปแล้ว……"
"อะไรนะ?"ฮัตโตริ ฮันโซตกตะลึง และโพล่งออกมา:"เราเพิ่งออกจากเมืองนั้นไม่นานเอง ตอนไปทุกอย่างในเมืองก็เรียบร้อยดี มันจะพังทลายได้อย่างไร?"
เมื่อคาซูโอะ ฮันโซเห็นว่าพ่อของเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่น จึงรีบบอกข่าวทั้งหมดที่เขาได้รับกับฮัตโตริ ฮันโซ
หลังจากที่ฮัตโตริ ฮันโซฟังแล้ว ก็หน้ามืด และเกือบจะล้มลง
สักพัก เขาก็ได้สติกลับมา และพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดว่า:"เมืองนั้นบรรพบุรุษนินจาของฉันเป็นคนสร้างด้วยอิฐทีละอัน ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ไม่นึกเลยว่า…...จะกลายเป็นเถ้าถ่านข้ามคืนอย่างกะทันหัน…… หลังจากที่ฉันตาย จะเอาหน้าไหนไปเผชิญกับบรรพบุรุษของนินจาอิงะอีก……"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...