ในเวลานี้ ซูรั่วหลีก้าวเข้ามาข้างๆ เธอ แล้วพูดว่า:"คุณเฟ่ย ได้เวลากลับห้องแล้วค่ะ เดี๋ยวคนเดินเรือจะมาตรวจตามปกติ"
ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอและซูรั่วหลีได้ทำความรู้จักกัน และตอนนี้ทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนกัน
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าเบา ๆ และถามเธอว่า:"รั่วหลี คุณเคยออกทะเลมาก่อนเหรอ?"
"ถือว่าเคยออกมั้ง……"ซูรั่วหลียิ้มเล็กน้อย:"หลังจากที่ฉันประสบอุบัติเหตุในญี่ปุ่น คุณเย่เป็นคนช่วยชีวิตฉันจากทะเล"
เฟ่ยเข่อซินถอนหายใจ:"ดูเหมือนว่าเราทั้งคู่เป็นหนี้บุญคุณเขามากเลยล่ะ"
"ใช่"ซูรั่วหลีพูดอย่างจริงจัง:"ฉันตัดสินใจแล้วว่า จะยอมเป็นม้ารับใช้ติดตามคุณเย่ทั้งชีวิต และหวังว่าจะทำเพื่อเขามากกว่านี้"
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าและพูดว่า:"ฉันก็มีความคิดเดียวกับคุณ แต่ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอยู่ไหม"
ซูรั่วหลัพูดว่า:"ต้องมีแน่นอน! คุณฉลาดมาก และผ่านอะไรมามากมาย คุณเป็นอัจฉริยะระดับสูงที่คุณเย่ต้องการอย่างมาก"
เฟ่ยเข่อซินถอนหายใจ และพูดอย่างช่วยไม่ได้:"แต่สถานะของฉันตอนนี้พิเศษเกินไป ลุงใหญ่ของฉันกำลังตามหาที่อยู่ของฉันทุกที่แน่นอน ถ้าให้เขารู้ว่าคุณเย่ช่วยฉันและคุณปู่ของฉัน เกรงว่ามันจะพาปัญหามาให้คุณเย่"
ซูรั่วหลีพูดปลอบ:"ตอนนี้คุณไม่ต้องคิดมาก หลังจากไปถึงซีเรียแล้ว คุณหาที่อยู่ก่อนชั่วคราว ดูแลคุณปู่ให้ดี และอาจมีต่อไปโอกาสพลิกชีวิต"
"อืม!"เฟ่ยฮ่าวหยางพยักหน้าแรงๆ และพูดด้วยความปรารถนาว่า:"หวังว่าจะมีโอกาสในอนาคต!"
ในเวลานี้ เฟ่ยเข่อซินไม่รู้ว่า เธอจะกลับนิวยอร์ก ในเวลาไม่ถึง 48 ชั่วโมงก่อน
…...
นิวยอร์กในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
ในที่สุดเครื่องบินโบอิ้ง 777 จำนวน 3 ลำก็ลงจอดที่ท่าอากาศยานจอห์น เอฟ. เคนเนดีในนิวยอร์ก
คาซูโอะถามเขาว่า:"พ่อยังไม่ได้ข่าวเหรอ?"
ฮัตโตริ ฮันโซถามด้วยความประหลาดใจ:"เกิดอะไรขึ้น?"
คาซูโอะ ฮันโซพยักหน้า และพูดด้วยความเจ็บปวด:"เมืองอิงะของพวกเรา พังทลายไปแล้ว……"
"อะไรนะ?"ฮัตโตริ ฮันโซตกตะลึง และโพล่งออกมา:"เราเพิ่งออกจากเมืองนั้นไม่นานเอง ตอนไปทุกอย่างในเมืองก็เรียบร้อยดี มันจะพังทลายได้อย่างไร?"
เมื่อคาซูโอะ ฮันโซเห็นว่าพ่อของเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในญี่ปุ่น จึงรีบบอกข่าวทั้งหมดที่เขาได้รับกับฮัตโตริ ฮันโซ
หลังจากที่ฮัตโตริ ฮันโซฟังแล้ว ก็หน้ามืด และเกือบจะล้มลง
สักพัก เขาก็ได้สติกลับมา และพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดว่า:"เมืองนั้นบรรพบุรุษนินจาของฉันเป็นคนสร้างด้วยอิฐทีละอัน ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ไม่นึกเลยว่า…...จะกลายเป็นเถ้าถ่านข้ามคืนอย่างกะทันหัน…… หลังจากที่ฉันตาย จะเอาหน้าไหนไปเผชิญกับบรรพบุรุษของนินจาอิงะอีก……"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...