คาซูโอะ ฮันโซพูดอย่างช่วยไม่ได้:"พ่อ ในสถานการณ์แบบนี้ เราหนีจากญี่ปุ่นได้ก็ดีแล้ว ตอนนี้คณะกรรมการความปลอดภัยแห่งชาติเชื่อว่าเราเป็นพวกเดียวกันกับยอดฝีมือของตระกูลเฟ่ย และพวกเขายังเชื่อว่าเราเป็นผู้ต้องสงสัยที่โจมตีก่อการร้าย ตอนนี้เราอยู่ในญี่ปุ่น กลายเป็นคนน่าสมเพชเวทนา ที่ใครๆ ก็ตามด่า……"
ฮัตโตริ ฮันโซรีบพูดว่า:"ออกแถลงการณ์ด่วน! ประกาศว่าการตายของคนเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรา!"
คาซูโอะ ฮันโซรีบพูดว่า:"จะทำได้ยังไง…… พ่อออกแถลงการณ์ตอนนี้ อย่าว่าแต่รัฐบาลญี่ปุ่นจะเชื่อหรือเปล่า ทางคุณเย่นั้น เราก็ไม่สามารถอธิบายได้! การไม่เชื่อฟังคุณเย่ มันเลวร้ายยิ่งกว่าการเป็นคนน่าสมเพชอีก……"
หลังจากที่ฮัตโตริ ฮันโซได้ยินเช่นนี้ ก็เจ็บปวดใจทันที
แม้ว่าเขาจะรู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง ที่เมืองอายุหลายศตวรรษถูกทำลาย แต่อย่างน้อยอาคารก็สามารถสร้างใหม่ได้
แต่ว่า ตอนนี้นินจาอิงะทั้งหมดได้กลายเป็นแพะรับบาปแล้ว เมื่อรับผิดแทนคนอื่นแล้ว อาจจะทั้งชีวิต…...
เขารีบกุมหน้าด้วยความเจ็บปวด และคร่ำครวญ:"ฉันขอโทษนินจาอิงะ ฉันขอโทษบรรพบุรุษ…..."
คาซูโอะ ฮันโซรีบปลอบว่า:"พ่อครับ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ สิ่งสำคัญที่สุดของเราตอนนี้ คือรีบร่วมมือกับการจัดการต่อไปของคุณเย่ ถ้าเราเป็นคนมีประโยชน์ที่คุณท่านเฟ่ยได้อำนาจคืนจริงๆ แม้ว่าในอนาคตจะไม่สามารถกลับญี่ปุ่นได้ก็ไม่เป็นไร เราสามารถทำให้นินจาอิงะแข็งแกร่งขึ้นในต่างประเทศได้!"
สีหน้าของฮัตโตริ ฮันโซก็ลำบากใจมากเช่นกัน ถ้าตอนนี้เขาประกาศต่อสาธารณชนว่า ได้ร่วมมือกับยอดฝีมือของตระกูลเฟ่ย และรับผิดชอบการโจมตีก่อการร้ายที่ไม่ได้เกิดขึ้น มันก็หมายความว่าเขาตัดตัวเองออกจากคนญี่ปุ่นงั้นเหรอ?
คนญี่ปุ่นที่ไม่รู้ความจริงจะต้องด่านินจาอิงะอย่างแน่นอน และชื่อเสียงของนินจาอิงะจะพลิกคืนไม่ได้ทั้งชีวิตนี้
คาซูโอะ ฮันโซอดไม่ได้ที่จะอ้อนวอน:"ประมุขว่าน…... ถ้าเราแถลงแบบนี้จริงๆ …… งั้นการสะสมของบรรพบุรุษของเราเป็นเวลาหลายร้อยปีจะถูกทำลายจนสิ้น…... คุณช่วยขอความเมตตาจากอาจารย์เย่หน่อยนะครับ ให้เขาเผื่อทางรอดกับนินจาอิงะด้วยเถอะ……"
ว่านพั่วจวินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:"คาซูโอะ ฮันโซ คุณมาสหรัฐอเมริกาจากญี่ปุ่น และพยายามลักพาตัวคุณกู้ ซึ่งเป็นโทษประหารชีวิตอยู่แล้ว ตอนนี้คุณเย่ไว้ชีวิตคุณ และให้โอกาสตระกูลพวกคุณออกนอกต่างประเทศ ตอนนี้คุณยังจะเอาทางรอดอีก? ทางรอดอะไร? หรือว่าพวกคุณนินจาอิงะ มีแผนจะกลับไปญี่ปุ่นอีกในอนาคตงั้นหรือ? หากพวกคุณยังวางแผนที่จะกลับญี่ปุ่น คุณเย่จะให้โอกาสนี้กับนินจาอิงะทำไมล่ะ? คุณต้องรู้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะคุณเย่ รับคนในตระกูลของพวกคุณมาสหรัฐอเมริกาทันเวลา เมื่อคืนพวกคุณคงตายกันหมดแล้ว!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...