ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4125
คาซูโอะ ฮันโซพูดอย่างช่วยไม่ได้:"พ่อ ในสถานการณ์แบบนี้ เราหนีจากญี่ปุ่นได้ก็ดีแล้ว ตอนนี้คณะกรรมการความปลอดภัยแห่งชาติเชื่อว่าเราเป็นพวกเดียวกันกับยอดฝีมือของตระกูลเฟ่ย และพวกเขายังเชื่อว่าเราเป็นผู้ต้องสงสัยที่โจมตีก่อการร้าย ตอนนี้เราอยู่ในญี่ปุ่น กลายเป็นคนน่าสมเพชเวทนา ที่ใครๆ ก็ตามด่า……"
ฮัตโตริ ฮันโซรีบพูดว่า:"ออกแถลงการณ์ด่วน! ประกาศว่าการตายของคนเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรา!"
คาซูโอะ ฮันโซรีบพูดว่า:"จะทำได้ยังไง…… พ่อออกแถลงการณ์ตอนนี้ อย่าว่าแต่รัฐบาลญี่ปุ่นจะเชื่อหรือเปล่า ทางคุณเย่นั้น เราก็ไม่สามารถอธิบายได้! การไม่เชื่อฟังคุณเย่ มันเลวร้ายยิ่งกว่าการเป็นคนน่าสมเพชอีก……"
หลังจากที่ฮัตโตริ ฮันโซได้ยินเช่นนี้ ก็เจ็บปวดใจทันที
แม้ว่าเขาจะรู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง ที่เมืองอายุหลายศตวรรษถูกทำลาย แต่อย่างน้อยอาคารก็สามารถสร้างใหม่ได้
แต่ว่า ตอนนี้นินจาอิงะทั้งหมดได้กลายเป็นแพะรับบาปแล้ว เมื่อรับผิดแทนคนอื่นแล้ว อาจจะทั้งชีวิต…...
เขารีบกุมหน้าด้วยความเจ็บปวด และคร่ำครวญ:"ฉันขอโทษนินจาอิงะ ฉันขอโทษบรรพบุรุษ…..."
คาซูโอะ ฮันโซรีบปลอบว่า:"พ่อครับ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ สิ่งสำคัญที่สุดของเราตอนนี้ คือรีบร่วมมือกับการจัดการต่อไปของคุณเย่ ถ้าเราเป็นคนมีประโยชน์ที่คุณท่านเฟ่ยได้อำนาจคืนจริงๆ แม้ว่าในอนาคตจะไม่สามารถกลับญี่ปุ่นได้ก็ไม่เป็นไร เราสามารถทำให้นินจาอิงะแข็งแกร่งขึ้นในต่างประเทศได้!"
สีหน้าของฮัตโตริ ฮันโซก็ลำบากใจมากเช่นกัน ถ้าตอนนี้เขาประกาศต่อสาธารณชนว่า ได้ร่วมมือกับยอดฝีมือของตระกูลเฟ่ย และรับผิดชอบการโจมตีก่อการร้ายที่ไม่ได้เกิดขึ้น มันก็หมายความว่าเขาตัดตัวเองออกจากคนญี่ปุ่นงั้นเหรอ?
คนญี่ปุ่นที่ไม่รู้ความจริงจะต้องด่านินจาอิงะอย่างแน่นอน และชื่อเสียงของนินจาอิงะจะพลิกคืนไม่ได้ทั้งชีวิตนี้
คาซูโอะ ฮันโซอดไม่ได้ที่จะอ้อนวอน:"ประมุขว่าน…... ถ้าเราแถลงแบบนี้จริงๆ …… งั้นการสะสมของบรรพบุรุษของเราเป็นเวลาหลายร้อยปีจะถูกทำลายจนสิ้น…... คุณช่วยขอความเมตตาจากอาจารย์เย่หน่อยนะครับ ให้เขาเผื่อทางรอดกับนินจาอิงะด้วยเถอะ……"
ว่านพั่วจวินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:"คาซูโอะ ฮันโซ คุณมาสหรัฐอเมริกาจากญี่ปุ่น และพยายามลักพาตัวคุณกู้ ซึ่งเป็นโทษประหารชีวิตอยู่แล้ว ตอนนี้คุณเย่ไว้ชีวิตคุณ และให้โอกาสตระกูลพวกคุณออกนอกต่างประเทศ ตอนนี้คุณยังจะเอาทางรอดอีก? ทางรอดอะไร? หรือว่าพวกคุณนินจาอิงะ มีแผนจะกลับไปญี่ปุ่นอีกในอนาคตงั้นหรือ? หากพวกคุณยังวางแผนที่จะกลับญี่ปุ่น คุณเย่จะให้โอกาสนี้กับนินจาอิงะทำไมล่ะ? คุณต้องรู้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะคุณเย่ รับคนในตระกูลของพวกคุณมาสหรัฐอเมริกาทันเวลา เมื่อคืนพวกคุณคงตายกันหมดแล้ว!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...