ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4127

ทั้งโลกต่างรู้ว่า เมื่อวานมีผู้ก่อการร้ายโจมตีที่น่ากลัวในเมืองเล็กๆ ในญี่ปุ่น ทุกคนต่างให้ความสนใจกับเรื่องราวภายใน และติดตามเหตุการณ์ต่อไป ไม่คิดว่าจะมีคนยอมรับเร็วขนาดนี้ และยังเป็นนินจาอิงะที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น

ชาวเน็ตต่างชาติส่วนใหญ่ก็ดูอย่างสนุกๆ นี้ แต่คนญี่ปุ่นกลับสงบสติอารมณ์ไม่ได้ ทันใดนั้น ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็ด่าว่านินจาอิงะทางอินเทอร์เน็ต เรียกพวกเขาว่าความอัปยศของญี่ปุ่น

บางคนถึงกับแนะนำว่าพวกเขาควรค้นหานินจาอิงะทั่วประเทศญี่ปุ่น จับกุมพวกเขาทั้งหมดและเข้าคุก และแม้แต่ฝ่ายขวาบางคน ก็เรียกร้องให้ทีมยามากุจิที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นไล่ตามและฆ่านินจาอิงะ เพื่อกำจัดผู้ทรยศต่อญี่ปุ่น

ฮัตโตริ ฮันโซและคาซูโอะ ฮันโซ สองพ่อลูกเห็นการดูหมิ่นอย่างท่วมท้นบนอินเทอร์เน็ต รู้สึกเศร้าใจมากจนแทบจะเป็นลม

คณะกรรมการความปลอดภัยแห่งชาติของญี่ปุ่นก็ตกตะลึงเช่นกัน

​เดิมทีได้รับเบาะแสและจับคนกลุ่มหนึ่งได้ และวางแผนที่จะใช้โอกาสตั้งข้อหาที่ใหญ่ขึ้นกับพวกเขา เพื่อช่วยกู้ใบหน้าที่เสียไปก่อนหน้านี้ แต่ใครจะนึกได้ว่า แต่งเรื่องโกหกไปมา กลับกลายเป็นเรื่องจริงซะงั้น

ตอนนี้ คนที่โกรธที่สุดคือตระกูลเฟ่ย

เมื่อเห็นข่าว เฟ่ยซานไห่แทบอยากจะรื้อบ้าน และด่าอย่างโกรธจัด:"นินจาอิงะมันบ้าไปแล้วรึไง! พวกเขาเป็นเหมือนสุนัขบ้า ทำไมจู่ๆ อยู่ดี ๆ ก็ออกมาโพสต์วิดีโอ บอกว่าพวกเขาเป็นผู้ก่อการร้าย? หรือว่าแค่แกล้งพวกเราเหรอ? นี่มันเทียบเท่ากับการสูญเสียทั้งสองฝั่งไม่ใช่รึไง? ! "

เฟ่ยเสวปิงก็ตกตะลึง ดูวิดีโอวนไปมาหลาย ๆ รอบ แล้วกัดฟันพูดว่า:"ผมก็คิดไม่ออกเหมือนกัน นี่หมายความว่ากินขี้ แล้วอ้วกบนตัวคนอื่นไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่เข้าใจความคิดของพวกเขาจริงๆ พอทำอย่างนี้ พวกเขาก็จะจบเองไม่ใช่เหรอ? !"

​เฟ่ยซานไห่ด่าอย่างโกรธเคือง:"ไอ้พวกไม่เอาไหน! โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ข่าวกรองเหล่านั้น ปกติใช้เงินเลี้ยงพวกเขามาขนาดนี้ เพียงเพื่อให้พวกเขามีประโยชน์สักหน่อยในช่วงเวลาสำคัญ แต่ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ พวกเขายิ่งไร้ประโยชน์เลย!"

เฟ่ยเสวปิงพูดอย่างช่วยไม่ได้:"พ่อ ครั้งนี้จะโทษเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองของเราไม่ได้นะ หลักๆ เป็นเพราะพวกลักพาตัวนั้นเหลี่ยมเกินไป และพวกเขาไม่ทิ้งเบาะแสใด ๆ ไว้เลย เจ้าหน้าที่ข่าวกรองถนัดแกะรอยตาม และพินิจพิเคราะห์ดู แต่ข้อแม้คือต้องมีรอยแกะ และมีให้วิเคราะห์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจ้าหน้าที่ข่าวกรองของเรา แม้แต่สำนักข่าวกรองกลางของวอชิงตัน ก็มีคดีที่สืบไม่ได้จำนวนมาก ที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้เบาะแส……"

​จู่ๆ เฟ่ยซานไห่ก็นึกอะไรขึ้นได้ และโพล่งออกมา:"จริงสิ! ทางตำรวจว่าไง? หลี่ญ่าหลินเป็นนักสืบชาวจีนไม่ใช่เหรอ? เขาก็สืบสวนอยู่ตลอดเวลา เหตุใดจนตอนนี้ถึงยังไม่มีข่าวคราวเลยล่ะ?"

​"เอ่อ….."เฟ่ยเสวปิงพูดอย่างโกรธเคือง:"ผมไม่ได้ติดต่อหลี่ญ่าหลิน ไม่ถูกกับเขา"