หลังจากนั้นไม่นาน ซ่งเผิงที่รับผิดชอบด้านธุรกิจก็วิ่งเหยาะๆ เข้าห้องหนังสือ
เมื่อเขาเห็นเฟ่ยซานไห่กับเฟ่ยเสวปิง ก็รีบโค้งคำนับ และพูดว่า:"คุณท่าน คุณชาย ผมชื่อซ่งเผิง มาจากทีมธุรกิจ……"
เฟ่ยซานไห่ขัดจังหวะโดยตรง และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา:"ฉันได้ยินมาว่าคุณมีเบาะแสเกี่ยวกับฮ่าวหยาง รีบบอกมา!"
ซ่งเผิงรีบพูดว่า:"คุณท่าน มีคนรับใช้ข้างๆ คุณชาย ผมคิดว่าเธอดูน่าสงสัยเล็กน้อย!"
เฟ่ยซานไห่ขมวดคิ้วและถามว่า:"มีอะไรเหรอ?"
ซ่งเผิงอธิบายว่า:"คือแบบนี้ครับ เมื่อคืนคุณบอกให้เราหาเครื่องบินคองคอร์ด ผมก็รีบติดต่อกับตระกูลหนึ่งในฝรั่งเศส ผมบังเอิญไปเจอหวางหยวนหยวน และนัดเธอเพื่อไปลาสเวกัสในวันหยุดสุดสัปดาห์ ตอนนั้นเธอถามผมโดยเฉพาะว่า ดึกขนาดนี้แล้วยังคุยโทรศัพท์ กำลังยุ่งอะไร ผมบอกว่ากำลังช่วยคุณซื้อเครื่องบินคองคอร์ด แล้วเธอก็ถามผมว่าเครื่องบินคองคอร์ดคืออะไร……"
เมื่อพูดถึงนี้ ซ่งเผิงรีบตบหน้าตัวเอง และพูดอย่างประหม่าว่า:"คุณท่าน เป็นเพราะผมเองที่ปากโป้ง! ตอนนั้นผมคิดว่าเธอก็เป็นคนรับใช้ของตระกูลเฟ่ยด้วย ดังนั้นการรักษาความลับก็เพิ่มขึ้นในทันใด จึงบอกไปว่าคุณส่งคนไปญี่ปุ่น แต่เครื่องบินธรรมดาใช้เวลานานเกินไป ดังนั้น จึงต้องซื้อเครื่องบินคองคอร์ด…... แต่ไม่ต้องกังวล ผมไม่ได้บอกว่าคุณส่งใครไปญี่ปุ่นอย่างแน่นอน และยิ่งไม่ได้บอกว่าคุณส่งคนไปญี่ปุ่นเพื่ออะไร……"
เฟ่ยซานไห่คำรามอย่างไม่ทน:"พูดประเด็นนี้สิ!"
ซ่งเผิงสั่นสะท้านด้วยความตกใจ และพูดอย่างรวดเร็วว่า:"ประเด็น…...ประเด็นคือ หวางหยวนหยวน เธอไม่มีทางรู้ว่าคุณส่งคนไปญี่ปุ่นเพื่ออะไร แต่ตอนนั้นเธอกลับถามผมว่า คุณส่งคนไปญี่ปุ่น ไปหานินจาใช่หรือเปล่า ตอนนั้นผมก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็บอกไม่ได้ว่าผิดปกติตรงไหน จนกระทั่งเมื่อกี้ผมได้ยินว่าคนที่คุณส่งไปญี่ปุ่นเกิดเรื่อง และบังเอิญเห็นคลิปที่นินจาอิงะญี่ปุ่นปล่อย จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตรงไหนผิดปกติ!"
พูดไป ซ่งเผิงก็พูดต่ออย่างมั่นใจมาก:"คุณท่าน หวางหยวนหยวนเป็นแค่คนใช้ และตอนนั้นเธอเข้ามาจากข้างนอก แล้วเธอรู้เกี่ยวกับนินจาได้อย่างไร? ดังนั้น ผมมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้คงจงใจลองเชิงผมแน่นอน! อยากได้ความจริงจากผม! ผู้หญิงคนนี้ผิดปกติ! ไม่แน่เธออาจจะมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับคดีลักพาตัวของคุณชายฮ่าวหยาง!"
เมื่อเฟ่ยซานไห่ได้ยินเช่นนี้ เส้นเลือดของเขาก็ระเบิดทันที และโพล่งออกมาว่า:"คนร้ายที่แอบอยู่บ้างในนั้นป้องกันได้ยาก!"
การหายตัวไปอย่างกะทันหันของคนรัก ทำให้หัวใจของหยางหยวนหยวนไม่สบายใจทันที
เธอเกิดภาพลวงตาอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเฉียวเฟยหยุนเป็นเพียงความฝันที่สวยงาม
แต่ว่า นาฬิกาRichard Mille ที่มีมูลค่าหลายสิบล้านในกระเป๋าของเธอนั้น กลับจริงมาก เข็มวินาทีของนาฬิกาเดินไปอย่างไม่หยุดยั้ง ราวกับจะเตือนเธอว่าทุกสิ่งก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความฝัน
แต่ผลที่ได้คือ เธอมีความกังวลใหม่ในใจ เธอกลัวว่าเฉียวเฟยหยุนทิ้งตัวเองด้วยการตบตา
แม้ว่านาฬิกา Richard Mille ที่เฉียวเฟยหยุนให้เธอนั้นจะมีค่ามากเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับชีวิตของนายหญิงที่ร่ำรวยในอนาคต แค่นาฬิกาเพียงเรือนเดียว เธอไม่ได้สนใจเลย ในตอนที่เธอครุ่นคิดในใจอย่างบ้าคลั่ง พ่อบ้านก็พาหัวหน้าสาวใช้และผู้คุ้มกันที่แข็งแรงหลายคน พุ่งเข้ามา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...