ทันทีที่หลี่ญ่าหลินไป เฟ่ยเสวปิงก็พูดกับเฟ่ยซานไห่ พ่อของเขาด้วยความตื่นตระหนกว่า:"พ่อ…… หลี่ญ่าหลินพูดถูก! เรื่องนี้แปลกจริงๆ!"
แม้ว่าการสีหน้าของเฟ่ยซานไห่จะน่าเกลียดมาก แต่ก็มีความตื่นตระหนกด้วย เขาถามโดยไม่รู้ตัวว่า:"เรื่องอื้อฉาวใหญ่ที่เขาพูดถึงคืออะไร? มันเป็นเรื่องของปู่นายเหรอ? แต่ว่า วิธีที่ฉันชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลนั้น โดยทั่วไปแล้วมันถูกกฎหมายนะ แม้ว่าฉันจะไปฟ้องที่ศาล ฉันก็ไม่แพ้ ที่ผิดกฎหมายจริงๆ คือฉันไม่ยอมให้เขากลับมา แล้วส่งคนไปตามหาเขาเงียบๆ หาโอกาสตัดขาด แต่เรื่องนี้ยังไม่สำเร็จเลย! ต่อให้ถูกแฉ ฉันก็ปฏิเสธได้หมด จะมีผลกระทบอะไรล่ะ ไม่ถึงขั้นเป็นเรื่องอื้อฉาวใหญ่โตเลยใช่ไหม?"
เฟ่ยเสวปิงพยักหน้าเบา ๆ เบ้ปาก แล้วพูดว่า:"ผมก็คิดว่ามันไม่ขนาดนั้น…… ถ้าปู่ถูกจัดการเพราะเราจริงๆ พูดเรื่องนี้ออกไป เราก็รู้สึกผิดแน่นอน แต่เราทำไม่สำเร็จเลย แม้แต่เงาของคุณปู่ก็หาไม่เจอ……"
เฟ่ยซานไห่นั่งบนเก้าอี้ต่อ แล้วพูดด้วยความตื่นตระหนก:"แล้วหลี่ญ่าหลินหมายความว่าอย่างไร…...เสวปิง นายมีเรื่องฉาวโฉ่ที่ฉันไม่รู้ไหม?"
"หา? ผม?"เฟ่ยเสวปิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยทันที เขาลังเลอยู่นาน และไม่สามารถพูดอะไรได้
เฟ่ยซานไห่ตบโต๊ะอย่างรุนแรง ตะโกนอย่างโกรธเคือง:"เวลาไหนแล้ว นายยังจะปิดบังอยู่อีก! รีบบอกมา!"
เฟ่ยเสวปิงตัวสั่นด้วยความตกใจ และรีบพูดว่า:"ผม ผมแค่มีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับดาราหญิงฮอลลีวูดสองสามคน…... หนึ่งในนั้นเป็นภรรยาของผู้กำกับฮอลลีวูดที่มีชื่อเสียง……"
เมื่อพูดเช่นนี้ เฟ่ยเสวปิงก็รีบพูดขึ้นว่า:"แต่ก็ไม่มีอะไร…... เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติในฮอลลีวูดไม่ใช่เหรอ? มีดาราชายฮอลลีวูดที่บอกสาธารณชนว่า สนับสนุนภรรยาของเขาหาแฟนหนุ่มข้างนอก ทุกคนเปิดกว้างมาก และด้วยความเปิดกว้างของคนสหรัฐอเมริกา แม้ว่าเรื่องแค่นั้นของผมจะถูกแฉจนหมด ก็ไม่มีใครสนใจหรอก……"
ทันทีที่พูดจบ เฟ่ยเสวปิงก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว และถามว่า:"พ่อ…..แล้วพ่อล่ะ?"
"ฉันเหรอ?"เฟ่ยซานไห่ด่าอย่างโกรธเคือง:"ฉันอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว ฉันจะมีเรื่องอื้อฉาวอะไรได้? ! ถึงจะมีจะมีเรื่องอื้อฉาว มันก็เป็นเรื่องเมื่อ 20 หรือ 30 ปีก่อน หรือก่อนหน้านั้นแล้ว ถึงจะถูกแฉออกมาก็ไม่มีความหมายอะไร!"
พูดจบ เฟ่ยซานไห่ก็พูดต่อ:"ฉันคิดว่าเรื่องอื้อฉาวใหญ่ที่หลี่ญ่าลินพูดนั้น ไม่ใช่เรื่องของชายหญิงธรรมดาๆ หรอก! เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องอื้อฉาวที่มากสุดในสหรัฐอเมริกา ไม่ถือว่าเป็นเรื่องอื้อฉาว ดังนั้นลองคิดไปอีกทางดู!"
พ่อบ้านรีบอธิบายว่า:"ซ่งเผิงเป็นผู้อำนวยการทีมธุรกิจของเรา เมื่อวานนี้ท่านบอกว่าจะซื้อเครื่องบินคองคอร์ด และเขาก็เป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบการติดต่อ"
เฟ่ยซานไห่ขมวดคิ้วและถามว่า:"เขามีเบาะแสอะไรที่จะรายงานให้ฉันทราบ? ถ้าเขาจัดการเครื่องบินคองคอร์ดแล้ว ก็ให้ผู้รับผิดชอบฝ่ายจัดซื้อเจรจาราคาโดยตรง ไม่จำเป็นต้องรายงานกับฉันด้วยตนเอง"
พ่อบ้านส่ายหัวและพูดว่า:"คุณท่าน ซ่งเผิงบอกว่า เป็นเบาะแสที่เกี่ยวกับคุณชายฮ่าวหยาง!"
"โอ้? !" เมื่อเฟ่ยซานไห่ได้ยินแบบนี้ เขาก็เลิกคิ้วขึ้นทันทีและโพล่งออกมาว่า:"เขาอยู่ที่ไหน? รีบพาเขามา!"
พ่อบ้านรีบพูดว่า:"อยู่หน้าประตู ผมจะพาเขาเข้ามาเดี๋ยวนี้!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...