ทันทีที่หลี่ญ่าหลินไป เฟ่ยเสวปิงก็พูดกับเฟ่ยซานไห่ พ่อของเขาด้วยความตื่นตระหนกว่า:"พ่อ…… หลี่ญ่าหลินพูดถูก! เรื่องนี้แปลกจริงๆ!"
แม้ว่าการสีหน้าของเฟ่ยซานไห่จะน่าเกลียดมาก แต่ก็มีความตื่นตระหนกด้วย เขาถามโดยไม่รู้ตัวว่า:"เรื่องอื้อฉาวใหญ่ที่เขาพูดถึงคืออะไร? มันเป็นเรื่องของปู่นายเหรอ? แต่ว่า วิธีที่ฉันชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลนั้น โดยทั่วไปแล้วมันถูกกฎหมายนะ แม้ว่าฉันจะไปฟ้องที่ศาล ฉันก็ไม่แพ้ ที่ผิดกฎหมายจริงๆ คือฉันไม่ยอมให้เขากลับมา แล้วส่งคนไปตามหาเขาเงียบๆ หาโอกาสตัดขาด แต่เรื่องนี้ยังไม่สำเร็จเลย! ต่อให้ถูกแฉ ฉันก็ปฏิเสธได้หมด จะมีผลกระทบอะไรล่ะ ไม่ถึงขั้นเป็นเรื่องอื้อฉาวใหญ่โตเลยใช่ไหม?"
เฟ่ยเสวปิงพยักหน้าเบา ๆ เบ้ปาก แล้วพูดว่า:"ผมก็คิดว่ามันไม่ขนาดนั้น…… ถ้าปู่ถูกจัดการเพราะเราจริงๆ พูดเรื่องนี้ออกไป เราก็รู้สึกผิดแน่นอน แต่เราทำไม่สำเร็จเลย แม้แต่เงาของคุณปู่ก็หาไม่เจอ……"
เฟ่ยซานไห่นั่งบนเก้าอี้ต่อ แล้วพูดด้วยความตื่นตระหนก:"แล้วหลี่ญ่าหลินหมายความว่าอย่างไร…...เสวปิง นายมีเรื่องฉาวโฉ่ที่ฉันไม่รู้ไหม?"
"หา? ผม?"เฟ่ยเสวปิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยทันที เขาลังเลอยู่นาน และไม่สามารถพูดอะไรได้
เฟ่ยซานไห่ตบโต๊ะอย่างรุนแรง ตะโกนอย่างโกรธเคือง:"เวลาไหนแล้ว นายยังจะปิดบังอยู่อีก! รีบบอกมา!"
เฟ่ยเสวปิงตัวสั่นด้วยความตกใจ และรีบพูดว่า:"ผม ผมแค่มีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับดาราหญิงฮอลลีวูดสองสามคน…... หนึ่งในนั้นเป็นภรรยาของผู้กำกับฮอลลีวูดที่มีชื่อเสียง……"
เมื่อพูดเช่นนี้ เฟ่ยเสวปิงก็รีบพูดขึ้นว่า:"แต่ก็ไม่มีอะไร…... เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติในฮอลลีวูดไม่ใช่เหรอ? มีดาราชายฮอลลีวูดที่บอกสาธารณชนว่า สนับสนุนภรรยาของเขาหาแฟนหนุ่มข้างนอก ทุกคนเปิดกว้างมาก และด้วยความเปิดกว้างของคนสหรัฐอเมริกา แม้ว่าเรื่องแค่นั้นของผมจะถูกแฉจนหมด ก็ไม่มีใครสนใจหรอก……"
ทันทีที่พูดจบ เฟ่ยเสวปิงก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว และถามว่า:"พ่อ…..แล้วพ่อล่ะ?"
"ฉันเหรอ?"เฟ่ยซานไห่ด่าอย่างโกรธเคือง:"ฉันอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว ฉันจะมีเรื่องอื้อฉาวอะไรได้? ! ถึงจะมีจะมีเรื่องอื้อฉาว มันก็เป็นเรื่องเมื่อ 20 หรือ 30 ปีก่อน หรือก่อนหน้านั้นแล้ว ถึงจะถูกแฉออกมาก็ไม่มีความหมายอะไร!"
พูดจบ เฟ่ยซานไห่ก็พูดต่อ:"ฉันคิดว่าเรื่องอื้อฉาวใหญ่ที่หลี่ญ่าลินพูดนั้น ไม่ใช่เรื่องของชายหญิงธรรมดาๆ หรอก! เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องอื้อฉาวที่มากสุดในสหรัฐอเมริกา ไม่ถือว่าเป็นเรื่องอื้อฉาว ดังนั้นลองคิดไปอีกทางดู!"
พ่อบ้านรีบอธิบายว่า:"ซ่งเผิงเป็นผู้อำนวยการทีมธุรกิจของเรา เมื่อวานนี้ท่านบอกว่าจะซื้อเครื่องบินคองคอร์ด และเขาก็เป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบการติดต่อ"
เฟ่ยซานไห่ขมวดคิ้วและถามว่า:"เขามีเบาะแสอะไรที่จะรายงานให้ฉันทราบ? ถ้าเขาจัดการเครื่องบินคองคอร์ดแล้ว ก็ให้ผู้รับผิดชอบฝ่ายจัดซื้อเจรจาราคาโดยตรง ไม่จำเป็นต้องรายงานกับฉันด้วยตนเอง"
พ่อบ้านส่ายหัวและพูดว่า:"คุณท่าน ซ่งเผิงบอกว่า เป็นเบาะแสที่เกี่ยวกับคุณชายฮ่าวหยาง!"
"โอ้? !" เมื่อเฟ่ยซานไห่ได้ยินแบบนี้ เขาก็เลิกคิ้วขึ้นทันทีและโพล่งออกมาว่า:"เขาอยู่ที่ไหน? รีบพาเขามา!"
พ่อบ้านรีบพูดว่า:"อยู่หน้าประตู ผมจะพาเขาเข้ามาเดี๋ยวนี้!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...