ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4169
เฉินจ้างโจงเห็นเขาเดินจากไปแล้วก็โล่งใจอย่างมาก
เขาไม่กลัวว่าหลี่ญ่าหลินจะค้นพบตัวตนของเขาในฐานะผู้อพยพอย่างผิดกฎหมาย เขาแค่กลัวว่าอีกฝ่ายจะจำได้ว่าเคยพบตนมาก่อนและเชื่อมโยงการหายตัวไปของเฟ่ยฮ่าวหยางกับตัวเองได้
เย่เฉินและกู้ชิวอี๋มาที่ร้านของเขามากกว่าหนึ่งครั้ง หากตนถูกเปิดเผยออกไป หลี่ญ่าหลินก็จะสามารถหาเย่เฉินได้เมื่อสืบหาไปเรื่อยๆ
อีกทั้งคดีการหายตัวไปของเฟ่ยฮ่าวหยางนั้นก็ไม่ได้เป็นไปอย่างไร้ร่องรอย หลี่ญ่าหลินไม่พบเบาะแส ก็เพียงเพราะเบาะแสนั้นถูกเก็บซ่อนไว้อย่างดี แต่เมื่อเขาพบเบาะแสแล้ว เขาก็สามารถคลำไปตามทางของมันและดึงทุกอย่างออกมาได้
ขณะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็เห็นว่าเย่เฉินและกู้ชิวอี๋เองก็ลงมาด้วย ดังนั้นเขาจึงรีบเข้าไปและกล่าวว่า “คุณชายเย่ คุณลงมาทำไม? นักสืบหลี่เพิ่งออกไป คาดว่าเขายังไม่ได้ไปไหนไกล"
เย่เฉินรีบพูด “ลุงโจง พวกเรามีเรื่องด่วนต้องไปก่อน แล้วจะกลับมาหาคุณทีหลัง!”
เมื่อเฉินจ้างโจงได้ยินว่าเย่เฉินมีเรื่องด่วนที่ต้องทำ เขาก็ไม่รั้งเอาไว้และเดินออกไปมองที่ประตูรอบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าหลี่ญ่าหลิน ขึ้นรถและขับออกไปแล้ว เขาก็ค่อยพูดว่า "รถของนักสืบหลี่ออกไปแล้ว พวกคุณมีเรื่องเร่งด่วนก็รีบไปเถอะ ถ้าต้องการให้ผมช่วยอะไรก็บอกมาได้เต็มที่"
“ได้เลยลุงโจง”
เย่เฉินและกู้ชิวอี๋บอกลาเฉินจ้างโจง จากนั้นก็ขึ้นรถและรีบไปที่สนามบิน
……
ในขณะเดียวกัน
เหนือทวีปยุโรปที่ระดับความสูง 10,000 เมตร
เฟ่ยเจี้ยนจงขมวดคิ้วและถามว่า "หากบินด้วยความเร็วนี้ ไม่ว่าจะไปทางทิศไหนเกรงว่าก็น่าจะออกจากเอเชียไปแล้ว...หรือว่าคุณเย่ไม่ได้วางแผนที่จะปล่อยให้เราไปซีเรียแล้ว แต่ได้เตรียมการอื่นๆให้เรา?"
เฟ่ยเข่อซินเอ่ยอย่างเห็นด้วย "พวกเราออกจากเอเชียแน่นอนแล้ว แต่ว่าออกจากเอเชียไปยังที่ไหนนั้นยังไม่รู้แน่ชัด ... "
พูดจบ เธอก็มองไปที่เฟ่ยเจี้ยนจง และพูดอย่างจริงจังว่า “คุณปู่ คุณอย่ากังวลมากไป คุณเย่จะต้องมีการเตรียมการที่เหมาะสมสำหรับเราอย่างแน่นอน”
เฟ่ยเจี้ยนจง พยักหน้า แต่ยังพูดด้วยความเศร้าใจอยู่บ้าง "ฉันย่อมเชื่อมั่นในตัวคุณเย่อย่างแน่นอน แต่ความรู้สึกไม่รู้อะไรเลยสักนิดแบบนี้ก็ทำให้ไม่สบายใจอยู่หน่อย ฉันไม่กลัวอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง เพียงแค่กลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตราย ."
"ไม่หรอกค่ะ" เฟ่ยเข่อซินกล่าวอย่างหนักแน่นว่า "ในเมื่อคุณเย่ยื่นมือออกมาช่วยพวกเราแล้ว เขาจะต้องไม่ให้พวกเราพบกับอันตรายใดๆ แน่! ไม่ว่าเครื่องบินลำนี้จะบินไปที่ใด ต่อให้บินไปนิวยอร์ก มีคุณเย่อยู่ ฉันก็ไม่กลัว!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...