เฉินจ้างโจงเห็นเขาเดินจากไปแล้วก็โล่งใจอย่างมาก
เขาไม่กลัวว่าหลี่ญ่าหลินจะค้นพบตัวตนของเขาในฐานะผู้อพยพอย่างผิดกฎหมาย เขาแค่กลัวว่าอีกฝ่ายจะจำได้ว่าเคยพบตนมาก่อนและเชื่อมโยงการหายตัวไปของเฟ่ยฮ่าวหยางกับตัวเองได้
เย่เฉินและกู้ชิวอี๋มาที่ร้านของเขามากกว่าหนึ่งครั้ง หากตนถูกเปิดเผยออกไป หลี่ญ่าหลินก็จะสามารถหาเย่เฉินได้เมื่อสืบหาไปเรื่อยๆ
อีกทั้งคดีการหายตัวไปของเฟ่ยฮ่าวหยางนั้นก็ไม่ได้เป็นไปอย่างไร้ร่องรอย หลี่ญ่าหลินไม่พบเบาะแส ก็เพียงเพราะเบาะแสนั้นถูกเก็บซ่อนไว้อย่างดี แต่เมื่อเขาพบเบาะแสแล้ว เขาก็สามารถคลำไปตามทางของมันและดึงทุกอย่างออกมาได้
ขณะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็เห็นว่าเย่เฉินและกู้ชิวอี๋เองก็ลงมาด้วย ดังนั้นเขาจึงรีบเข้าไปและกล่าวว่า “คุณชายเย่ คุณลงมาทำไม? นักสืบหลี่เพิ่งออกไป คาดว่าเขายังไม่ได้ไปไหนไกล"
เย่เฉินรีบพูด “ลุงโจง พวกเรามีเรื่องด่วนต้องไปก่อน แล้วจะกลับมาหาคุณทีหลัง!”
เมื่อเฉินจ้างโจงได้ยินว่าเย่เฉินมีเรื่องด่วนที่ต้องทำ เขาก็ไม่รั้งเอาไว้และเดินออกไปมองที่ประตูรอบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าหลี่ญ่าหลิน ขึ้นรถและขับออกไปแล้ว เขาก็ค่อยพูดว่า "รถของนักสืบหลี่ออกไปแล้ว พวกคุณมีเรื่องเร่งด่วนก็รีบไปเถอะ ถ้าต้องการให้ผมช่วยอะไรก็บอกมาได้เต็มที่"
“ได้เลยลุงโจง”
เย่เฉินและกู้ชิวอี๋บอกลาเฉินจ้างโจง จากนั้นก็ขึ้นรถและรีบไปที่สนามบิน
……
ในขณะเดียวกัน
เหนือทวีปยุโรปที่ระดับความสูง 10,000 เมตร
เฟ่ยเจี้ยนจงขมวดคิ้วและถามว่า "หากบินด้วยความเร็วนี้ ไม่ว่าจะไปทางทิศไหนเกรงว่าก็น่าจะออกจากเอเชียไปแล้ว...หรือว่าคุณเย่ไม่ได้วางแผนที่จะปล่อยให้เราไปซีเรียแล้ว แต่ได้เตรียมการอื่นๆให้เรา?"
เฟ่ยเข่อซินเอ่ยอย่างเห็นด้วย "พวกเราออกจากเอเชียแน่นอนแล้ว แต่ว่าออกจากเอเชียไปยังที่ไหนนั้นยังไม่รู้แน่ชัด ... "
พูดจบ เธอก็มองไปที่เฟ่ยเจี้ยนจง และพูดอย่างจริงจังว่า “คุณปู่ คุณอย่ากังวลมากไป คุณเย่จะต้องมีการเตรียมการที่เหมาะสมสำหรับเราอย่างแน่นอน”
เฟ่ยเจี้ยนจง พยักหน้า แต่ยังพูดด้วยความเศร้าใจอยู่บ้าง "ฉันย่อมเชื่อมั่นในตัวคุณเย่อย่างแน่นอน แต่ความรู้สึกไม่รู้อะไรเลยสักนิดแบบนี้ก็ทำให้ไม่สบายใจอยู่หน่อย ฉันไม่กลัวอะไรเกิดขึ้นกับตัวเอง เพียงแค่กลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตราย ."
"ไม่หรอกค่ะ" เฟ่ยเข่อซินกล่าวอย่างหนักแน่นว่า "ในเมื่อคุณเย่ยื่นมือออกมาช่วยพวกเราแล้ว เขาจะต้องไม่ให้พวกเราพบกับอันตรายใดๆ แน่! ไม่ว่าเครื่องบินลำนี้จะบินไปที่ใด ต่อให้บินไปนิวยอร์ก มีคุณเย่อยู่ ฉันก็ไม่กลัว!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...