ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4171

ในเวลานี้ กู้ชิวอี๋ซึ่งนั่งอยู่บนเครื่องบิน มองดูยาเม็ดที่ปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งในกล่องพลาสติกสีขาวซึ่งอยู่ในมือของตน ในใจทั้งรู้สึกตื่นเต้นและยินดี

แม้เธอจะรู้ว่าตนไม่ควรรู้สึกแบบนี้ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แต่เธอกลับไม่สามารถควบคุมหัวใจตัวเองได้เลย

นั่นเพราะเย่เฉินให้ตนไปยังบ้านของตายายของเขาในฐานะคู่หมั้น!

สิ่งนี้ ในสายตาของกู้ชิวอี๋ นี่คือการยอมรับของเย่เฉินที่มีต่อเธอ

เมื่อเทียบกับคำพูดที่คลุมเครือก่อนหน้านี้ ท่าทีของเย่เฉินในครั้งนี้ ในความเห็นของเธอ ถือว่าก้าวหน้าไปอย่างมาก!

อย่างไรก็ตาม กู้ชิวอี๋กลับไม่รู้ว่า เหตุผลที่เย่เฉินให้เธอไปยังตระกูลอานในฐานะคู่หมั้นนั้น ตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่ากู้ชิวอี๋ยังหาตัวเขาไม่พบ

กู้ชิวอี๋แต่เดิมก็มีหมั้นหมายกับตนเองอยู่ ดังนั้นการมาเยี่ยมเยียนตระกูลอานในฐานะคู่หมั้นของเธอจึงถือว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมพอดี

แต่เขานึกไม่ถึงเลยว่า เรื่องนี้ จะกลายเป็นขวัญกำลังใจครั้งใหญ่ให้กับกู้ชิวอี๋

……

ในตอนเย็น

เครื่องบินของอานโฉงชิวลงจอดบนรันเวย์ส่วนตัวของคฤหาสน์ในเขตชานเมืองลอสแองเจลิส

ที่นี่ คือคฤหาสน์ของตระกูลอานในลอสแองเจลิส

คฤหาสน์ทั้งหมดไม่เพียงแต่ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่เท่านั้น แต่ยังมีทางวิ่งส่วนตัวสามทาง รวมถึงโรงเก็บเครื่องบินขนาดใหญ่และขนาดกลางอีกหลายแห่ง และยังมีเครื่องบินส่วนตัวอย่างน้อย 5 ลำซึ่งมีขนาดต่างกันจอดอยู่ที่นี่

เมื่อประตูห้องโดยสารเปิดออก อานโฉงชิวก็วิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นอานโยวโยวยืนอยู่ด้านล่างด้วยดวงตาสีแดงก่ำ เขาก็รีบพุ่งเข้าไปถามว่า "โยวโยว พ่อเป็นอย่างไรบ้าง?"

อานโยวโยวยังน้ำตานองหน้า เธอใช้มือข้างหนึ่งเช็ดมัน อีกด้านหนึ่งสะอื้นไห้ "อาการของพ่อแย่มาก หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว หงเทียนซือมาพร้อมกับยาต่ออายุ แต่หลังจากกินเข้าไปพ่อก็ยังอาการไม่ดีขึ้น หมอบอกว่าตัวบ่งชี้ของพ่อยังคงแย่ลงเรื่อยๆและอาจผ่านคืนนี้ไปไม่ได้...หงเทียนซือเอ่ยว่าอาการของพ่อยังรุนแรงเกินไป ถ้าก่อนหน้านี้เขากินยาต่ออายุเข้าไปก่อน บางทีอาจได้ผลอยู่บ้าง…”

อานโฉงชิวด่าลั่น “ยาต่ออายุ ยาต่ออายุ! หากไม่สามารถต่ออายุชีวิตได้แล้วจะเรียกมันว่ายาต่ออายุไปทำบ้าบออะไร! หงเทียนซือนั่น ไร้ประโยชน์แบบนี้ก็เท่ากับเป็นพวกคนหลอกลวงไม่ใช่หรือไง?!”

อานโยวโยวรีบพูด "พี่ใหญ่ หงเทียนซือเองก็มีความหวังดี เดิมทีเขาวางแผนที่จะเก็บตัวเป็นเวลาห้าปี แต่นี่ยังเหลืออีกห้าเดือนเขาก็ออกมาแล้ว แม่ส่งคนไปเชิญเขามา เมื่อเขารู้เรื่องเขาก็รีบมาที่นี่ทันที ยิ่งไปกว่านั้น ยาต่อชีวิตนั่นยังเป็นสมบัติของลัทธิเต๋า และในตอนนั้นมีการสืบทอดกันมาเพียงแค่สามเม็ดเท่านั้น หงเทียนซือเองก็เหลือแค่เพียงเม็ดเดียว ก่อนหน้านี้มีคนยินดีจะจ่ายเงินหลายร้อยล้านเพื่อซื้อมัน แต่เขาก็ไม่ได้ขายมันไป มาวันนี้เขากลับไม่รีรอที่จะเอามันให้พ่อกิน...”

อานโฉงชิวเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ของบ้าๆนั่นไม่อาจเทียบได้กับหนึ่งในหมื่นของยาอายุวัฒนะ ยังจะเป็นสมบัติของลัทธิเต๋าอะไรกัน พูดออกมาได้หน้าไม่อาย!”

พูดจบเขาก็โบกมืออย่างฟุ้งซ่าน "ช่างเถอะช่างเถอะ ไม่พูดถึงมันแล้ว พ่ออยู่ที่ไหน พาฉันไป!"