บทที่ 419
คุณหญิงใหญ่เซียวรู้สึกสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง
เธอไม่อยากให้แรงกายแรงใจที่สร้างมาตลอดชีวิต สุดท้ายทั้งหมดมันก็สูญเปล่า
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่มีอสังหาริมทรัพย์อื่นในเมืองจินหลิง มีเพียงคฤหาสน์หลังนี้เท่านั้น
หากตระกูลเซียวล้มละลาย คฤหาสน์หลังนี้จะต้องถูกยึดอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น ตนเองและครอบครัวลูกชายคนโต คงต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนน
ทันใดนั้น เธอก็นึกขึ้นได้ว่าลูกชายคนโตเซียวฉางเฉียนน่าจะยังมีเงินเก็บอยู่ในมือ ดังนั้นเธอจึงรีบถามเขาว่า “ฉางเฉียน ตอนนี้แกมีเงินเก็บอยู่ในมือเท่าไหร่?”
เซียวฉางเฉียนหัวใจกระตุกทีหนึ่ง แล้วตอบว่า “แม่ ในมือของผมมีเงินเก็บอยู่ไม่เท่าไหร่ แค่ไม่กี่ล้าน......”
“ไม่กี่ล้าน? ทำไมถึงน้อยขนาดนี้? ” คุณหญิงใหญ่เซียวขมวดคิ้วแล้วถามว่า “แค่เซียวอี้เชียนคนเดียวก็ให้เวยเวยไปแล้ว 5 ล้าน หลายปีที่ผ่านมา แกกินและอยู่ที่บ้านนี้ แล้วแกยังได้รับเงินเดือนจากบริษัทเซียวซื่ออีกด้วย เงินเก็บของแกไปไหนหมด?”
เซียวฉางเฉียนร้องไห้แล้วกล่าวว่า “แม่ ผมจะมีเงินเก็บได้อย่างไร หลายปีที่ผ่านมาแม้ว่าค่าใช้จ่ายส่วนตัวในชีวิตประจำวันของผมจะน้อย แต่ผมต้องเลี้ยงดูไห่หลง เวยเวย และหงเย่นสามแม่ลูก และบวกกับผมที่ใช้เงินค่อนข้างมือเติบ ฉะนั้นผมจึงเก็บเงินได้ไม่มาก”
คุณหญิงใหญ่เซียวกล่าวว่า “ก่อนอื่น แกนำเงินก้อนนี้ออกมาลงทุนในบริษัทก่อน สามารถยึดเวลาออกไปได้สักพัก จากนั้นฉันก็จะคิดวิธีหาเงินลงทุนเข้ามา”
เซียวฉางเฉียนรีบกล่าวว่า “แม่ เงินพวกนี้ผมฝากประจำ......ถอนออกมาไม่ได้!”
“แกอย่ามาเล่นมุกนี้!” คุณหญิงใหญ่เซียวกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็นว่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ความคิดเล็กคิดน้อยของแก แกเพียงแค่อยากเก็บเงินของตนเองไว้ใช่ไหม?”
เซียวฉางเฉียนไม่กล้าพูดอะไรอีก
คุณหญิงใหญ่เซียวถามว่า “แกเคยได้ยินประโยคนี้ไหม? ถ้ารังไข่พลิกคว่ำแล้วไข่ก็ย่อมแตก ถ้าหากตระกูลเซียวล้มละลายแล้ว แกคิดว่าแกจะมีชีวิตที่ดีได้เหรอ?”
เซียวฉางเฉียนแอบด่าในใจ คุณหญิงใหญ่พอจะเดาได้ว่าเขามี10ล้าน เปิดปากก็จะขอเงิน 8 ล้าน?
เงินนี้ ตนเองจะไม่ให้สักแดงเดียว!
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เขาแสดงสีหน้าเป็นเชิงตกลง ขณะเดียวกันก็แอบขยิบตาให้เฉียนหงเย่น
หลังจากนั้น เซียวฉางเฉียนกล่าวกับคุณหญิงใหญ่ว่า “แม่ ผมกับหงเย่นจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ แม่รออยู่ที่บ้านน่ะ”
คุณหญิงใหญ่เซียวรู้สึกพอใจจึงได้พยักหน้า “รีบไปรีบกลับ”
เซียวฉางเฉียนกับเฉียนหงเย่นออกจากบ้าน ทันทีที่เฉียนหงเย่นก้าวออกจากบ้าน เธอแทบอดใจรอไม่ไหวจึงถามว่า “คุณบ้าไปแล้วเหรอ?! ทำไมสัญญากับคุณหญิงใหญ่ ว่าจะให้เงินเธอ 8 ล้าน? เรามีเงินทั้งหมดเพียง 15 ล้านเท่านั้น!”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...