บทที่ 420
“ผมไม่ได้บ้า!” เซียวฉางเฉียนรีบกล่าว “ที่รับปากกับแม่เป็นเพียงกลยุทธ์ในการชะลอเวลา พวกเรารีบใช้เงินก้อนนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อที่แม่จะได้ไม่ต้องมาคิดถึงเงินก้อนนี้อีกต่อไป ทางที่ดีที่สุดคือวันนี้พวกเราสามารถซื้อบ้านได้!”
เฉียนหงเย่นถามอย่างประหลาดใจว่า “จะไปซื้อตอนนี้เลยหรือ?”
“ใช่!” เซียวฉางเฉียนกล่าว “แม่คิดว่าผมมีเงินอยู่10ล้าน? งั้นเราก็เอาเงิน10ล้านไปซื้อบ้าน แล้วก็เอาสัญญาซื้อบ้านให้แม่ดู บอกเธอว่าเราเอาเงินไปซื้อบ้านแล้ว เธอจะพูดอะไรได้อีก?”
ทันใดนั้นเฉียนหงเย่นก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “โอเค ฉางเฉียน คุณนี่แน่จริงๆ! ไป! พวกเราไปดูบ้านเดี๋ยวนี้เลย!”
ตระกูลเซียวตกที่นั่งลำบากอีกครั้ง ส่วนเวลานี้ตระกูลเว่ยมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วจินหลิง
เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในตระกูลเว่ย ทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนถอนหายใจกับเรื่องนี้ พวกเขาตระหนักว่าตราบใดที่คุณแข็งแกร่งไม่พอ ก็จะกลายเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่งได้ทุกเมื่อ!
บริษัทผลิตยาเว่ยซื่อถือเป็นบริษัทผลิตยาที่ใหญ่ในเจียงหนาน เว่ยหย่งเจิ้งและเว่ยฉางหมิงเคยมีหน้ามีตาในสังคมเป็นอย่างมาก
แต่ตอนนี้? แค่พริบตาเดียว สองคนนั้นก็ถูกส่งตัวไปภูเขาฉางไบ กลายเป็นคนชนชั้นต่ำ อยู่ด้วยความลำบากยากเข็ญ ต้องไปขุดโสมและไม่สามารถออกจากภูเขาฉางไบได้ตลอดชีวิต ไม่มีอะไรทุกข์ใจมากไปกว่านี้อีกแล้ว!
ส่วนลูกนอกสมรสอย่างเว่ยเลี่ยง ซึ่งเป็นคนที่ไม่มีใครสนใจ และแทบไม่มีตัวตนในตระกูลเว่ย ได้กลายเป็นผู้นำตระกูลเว่ย และกลายเป็นประธานบริษัทผลิตยาเว่ยซื่อ นี่เป็นเรื่องที่ทำให้คนรู้สึกประหลาดใจจริงๆ
แต่ว่า เรื่องประหลาดใจก็ส่วนเรื่องประหลาดใจ ทุกคนรู้ดีว่า เว่ยเลี่ยงคนเดียวสืบทอดกิจการทั้งหมดตระกูลเว่ย นี่เป็นจังหวะที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน
ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าท่านหงห้า ตระกูลหวัง ตระกูลฉิน และแม้แต่ตระกูลซ่ง ล้วนอยู่เบื้องหลังในการช่วยเหลือให้เว่ยเลี่ยงได้เป็นประธาน
นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นว่า เว่ยเลี่ยงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับครอบครัวเหล่านั้นแน่นอน อำนาจพื้นฐานที่พึงมีของเว่ยเลี่ยงในตระกูลเว่ย จะมีมากยิ่งขึ้นไปอีก
ก่อนหน้านั้น คนที่เคยรังแกเว่ยเลี่ยงมีมากมายในเมืองจินหลิง
เขายิ้มและปฏิบัติต่อทุกคนที่เคยดูถูกเขา ด้วยรอยยิ้ม และความสุภาพ
เพราะเขาปฏิบัติตามคำสั่งของเย่เฉินเสมอ และเขาจะไม่มีวันเป็นคนประเภทที่ตนเองเกลียดที่สุด!
ความอัปยศ การถูกกดขี่ที่เคยได้รับก่อนหน้านั้นทั้งหมด คือบททดสอบจากฟ้า หากไม่ใช่เพราะประสบการณ์เหล่านั้น ตนเองจะโชคดีอย่างนี้ได้อย่างไร ได้รับการสนับสนุนจากอาจารย์เย่ให้ดำรงตำแหน่งสูง?
ฉะนั้น เขาไม่กล้าเหลวไหล ไม่กล้าเหลวไหลแม้สักนิด
เขาแค่อยากเป็นคนดี เป็นคนถ่อมตน จะบริหารบริษัทผลิตยาเว่ยซื่อให้ดีที่สุด ขณะเดียวกันก็ทำให้อาจารย์เย่พอใจ และยังสามารถมีโอกาส ตอบแทนบุญคุณของเขามากขึ้น
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...