พูดจบ เฉินจ้างโจงพูดอีกว่า:"ในที่อย่างสหรัฐอเมริกา ทุกอย่างเป็นตลาด ตำรวจก็เช่นเดียวกัน ทุกเขตที่มั่งคั่งในนิวยอร์กมีสาขาของตำรวจนิวยอร์ก เงินเดือนของตำรวจสาขาเหล่านี้ ไม่ใช่ความรับผิดชอบของเทศบาลเมือง แต่เป็นความรับผิดชอบของคนรวยในอำเภอ และรถที่พวกเขาลาดตระเวนได้รับบริจาคจากคนรวยที่ร่ำรวยในอำเภอ ในสถานที่แบบนี้ ไม่ใช่มีแต่คนปฏิบัติหน้าที่ตลอด 24 ชม. แต่ยังมีตำรวจสายตรวจตลอด 24 ชม. ในสถานที่ต่างๆ จะไม่เห็นเงาตำรวจเลย"
เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ และถอนหายใจ:"เป็นอย่างนี้นี่เอง สำหรับคนอย่างฉันที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ จึงไม่เห็นว่าที่นี่มีอะไรผิดปกติ"
เย่เฉินชื่นชมความอ่อนไหวในรายละเอียดของเฉินจ้างโจง และอดไม่ได้ที่จะชื่นชม:"ฉันเดาว่าพวกเขาต้องรู้สึกว่าพวกเขาแสดงได้ดีมาก แต่ไม่นึกเลยว่าจะหลบสายตาแหลมคมของคุณไม่ได้"
เฉินจ้างโจงโบกมือ และพูดอย่างถ่อมตัวว่า:"คุณชายเย่ชมเกินไปแล้วครับ ฉันไม่ถือว่าสายตาแหลมคมอะไรหรอก แค่อยู่ที่ไชน่าทาวน์มาหลายปีแล้ว ก็คุ้นเคยกับสถานที่นี้มากเกินไป หากมีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับสถานที่นี้ ฉันจะสังเกตเห็นได้ทันที"
เฉินจ้างโจงพูดจบ ก็ยิ้มเล็กน้อย และพูดเสริมว่า:"พูดแบบไม่เวอร์เกิน หลังจากอยู่ในที่แห่งหนึ่งเป็นเวลานาน แม้ว่าเสียงเห่าของสุนัขข้างบ้าน จะเปลี่ยนไปกว่าปกติเล็กน้อย ก็ยังฟังออก"
เมื่อเฉินจ้างโจงพูดถึงนี้ ก็ถามเย่เฉินด้วยความเป็นห่วง:"คุณชายเย่ ทำไมตำรวจถึงตามคุณล่ะ? พวกเขามีเบาะแสอะไรที่สำนักว่านหลงงั้นหรือ?"
เย่เฉินส่ายหัวและพูดว่า:"สำนักว่านหลงไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ แต่ฉันมีเรื่องบางอย่างที่คิดน้อยไป ให้ผู้หญิงที่มีตัวตนที่ละเอียดอ่อน ส่งสองปู่หลานของตระกูลเฟ่ยไปนิวยอร์ก และตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดละเอียดมากนัก แค่ให้ผู้หญิงคนนั้นพาคนมาปกติ แต่กลับลืมว่า เธอจะทิ้งเบาะแสไว้หลังจากเข้าประเทศ"
เย่เฉินพูดเสริมว่า:"หลี่ญ่าหลินได้นำคนมาปิดกั้นสำนักงานใหญ่ของเฟ่ยซื่อกรุ๊ปแล้ว โชคดีที่ฉันได้รับข่าวล่วงหน้าและให้นางไปก่อน ไม่เช่นนั้น ถ้าตำรวจนิวยอร์กพบจริงๆ เรื่องมันคงจะยุ่งยากแล้ว"
เฉินจ้างโจงรีบถามว่า:"คุณชายเย่ สถานการณ์เป็นยังไง? ช่วยบอกรายละเอียดหน่อยได้ไหม?"
"ใช่"เย่เฉินพยักหน้าเห็นด้วย และพูดว่า:"เรื่องนี้ไม่ยุติธรรมสำหรับเขาจริงๆ"
เฉินจ้างโจงยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า:"ทำอะไรก็ต้องมีจังหวะ ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถแล่นได้อย่างราบรื่น มีความพ่ายแพ้อยู่เสมอ มันก็แค่เรื่องของเวลา"
หลังจากนั้น เขาถามเย่เฉินว่า:"คุณเย่ ในเมื่อคุณบอกว่าสำนักว่านหลงไม่ได้เปิดเผยเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับคุณ ทำไมตำรวจถึงหามาถึงที่ฉันล่ะ?"
เย่เฉินคิดดู แล้วพูดว่า:"น่าจะเพราะน้าชายใหญ่ของฉัน……"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...