ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 430
บทที่ 430
พูดจบ ลากเฉียนหงเย่นออกไปทางด้านนอก
สาวนายหน้าที่อยู่ด้านข้างเก้อเขินอย่างหาที่เปรียบไม่ได้แล้วเดินตามไป แม้ว่าเธอจะได้ยินคำพูดของหม่าหลัน ว่าลูกค้าทั้งสองคนนี้จะเลว ถึงยังไงลูกค้าก็คือพระเจ้า
เฉินซูอี๋เห็นลองคนนี้ออกไป อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ： “พี่หลัน ญาติสองคนของคุณแปลกมาก คิดว่าฉันโง่เหรอ?เอ่ยปากก็อยากจะซื้อบ้านของฉันราคาแปดล้าน......”
หม่าหลันพูดว่า： “พวกเขาเหรอ เดี๋ยวก็จะล้มละลายแล้ว ไม่มีเงินเลย แค่พวกจนๆเท่านั้นเอง แม้ว่าคุณจะรับปากเขาสองคนว่าขายบ้านแปดล้าน ไม่แน่ว่าพวกเขาจะสามารถจ่ายได้！”
เฉินซูอี๋พยักหน้า พูดว่า： “ทำให้เสียอารมณ์จริงๆ พวกเราไม่ต้องไปสนใจพวกเขา ไปเล่นไพ่ต่อกันเถอะ！”
……
เซียวฉางเฉียและภรรยาเฉียนหงเย่นออกไปจากคฤหาสน์ ก็ได้เริ่มเอ่ยปากด่าว่าข้างทาง！
ดังนั้นไม่กล้าด่าต่อหน้าหม่าหลัน ที่สำคัญคืออิจฉาลูกเขยของเธอเย่เฉิน
ถ้าหากว่าโดนตีจริงๆ ถือเป็นการเสียเปรียบครั้งใหญ่
นายหน้าตามทั้งสองคน รอให้ทั้งสองคนด่าให้พอ ถึงได้ถามอย่างระมัดระวังว่า： “คุณเซียว คุณผู้หญิงเฉียน คุณสองคนยังจะดูบ้านหลังอื่นอีกไหม?”
เฉียนหงเย่นสีหน้าแย่อย่างหาที่เปรียบไม่ได้ จ้องไปที่เธอครู่หนึ่ง ด่าว่า： “มองหาแม่ง ไสหัวไป！”
เฉียนหงเย่นรีบถามไปว่า： “จะซื้อเมื่อไหร่?”
เซียวฉางเฉียน： “หม่าหลันผู้หญิงเลว ตอนนี้มีเงินหน่อย จากที่ฉันดูแล้ว เราจัดฉากกันขึ้นมาน่าจะดีกว่านะ”
“จัดฉาก?จัดฉากอะไร?” สีหน้าของเฉียนหงเย่นตกใจ
สีหน้ามึดดำเซียวฉางเฉียนพูด： “เธอไม่ใช่ชอบเล่นการพนันเหรอ? พวกเราก็จัดฉากพนัน ใช้กำไรเล็กน้อยดึงดูดเธอเข้ามา หลอกล่อให้เธอเล่นเดิมพันหนัก จากนั้นให้ไอ้โกงเล่นตุกติก หลอกเอาเงินของเธอมาให้หมด！”
พูดมาถึงตรงนี้ เซียวฉางเฉียนยิ้มเยาะ พูดว่า： “จะให้ดีก็คือหลอกให้เธอเอาคฤหาสน์Tomson Rivieraมาค้ำประกันให้กับพวกเรา อย่างนั้นละก็ พวกเราก็สามารถฟื้นตัวได้แล้ว！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...