ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4301
หลี่ญ่าหลินรีบเอ่ยพูด "ลุงอาน ขาดผู้สืบสกุล ก็หมายถึงขาดคนสืบทอดสายเลือดไม่ใช่หรือไง...อย่างนั้นขอแค่ลูกๆยังมีลูกหลานสืบต่อ อย่างนั้นสายเลือดของผมก็ถูกส่งต่อไปแล้วไม่ใช่หรือ?"
คุณท่านใหญ่โบกมือและกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ญ่าหลิน คำว่าขาดผู้สืบสกุลนั้นไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น พูดตรงๆ แล้วก็คือไม่มีใครจุดเครื่องหอมไหว้บูชาบรรพบุรุษในสายเลือดแล้ว ถ้าพูดให้ตรง ๆ กว่านี้ก็คือไม่ใช่ใครบูชา!"
เมื่อได้ยินแบบนี้ หลี่ญ่าหลินก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป น้ำตาร้อนจัดสองสายไหลอาบแก้มสีเข้มของเขา
เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของคุณท่านใหญ่ และในใจของเขาเองก็เห็นด้วยกับความคิดของคุณท่านใหญ่เช่นกัน
คนหัวเซี่ยรุ่นก่อนเดินทางมายังต่างประเทศเพื่อทำงานหนักหาเลี้ยงชีพ ไม่มีใครที่ไม่หวังว่าครอบครัวของตนจะเต็มด้วยผู้คนคับคั่ง ลูกหลานเพียบพร้อม หนึ่งในนั้นเองก็รวมถึงพ่อของหลี่ญ่าหลินด้วย
แต่ถึงแม้หลี่ญ่าหลินจะมีพี่สาว 5 คน แต่เขาก็เป็นผู้ชายคนเดียวในครอบครัว
อีกทั้งภรรยาของเขาแต่เดิมก็เต็มใจที่จะมีลูกให้เขาอีกหลายคน แต่น่าเสียดายที่เธอพบอาการตกเลือดอย่างรุนแรงตอนให้กำเนิดลูกสาว จนแพทย์ต้องตัดมดลูกของเธอออกเพื่อรักษาชีวิตของเธอ
ดังนั้น หลี่ญ่าหลินจึงมีบุตรสาวเพียงคนเดียว
ในเวลานี้ นายหญิงใหญ่ที่อยู่ด้านข้างเห็นว่าชายฉกรรจ์ร่างใหญ่อย่างหลี่ญ่าหลินถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา ก็รีบพูดกับคุณท่านใหญ่ว่า “ไอ้หย่า ตาเฒ่านี่! นี่มันยุคไหนแล้ว ยังจะมั่วให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงแบบนี้อยู่อีก!”
พูดจบ เธอก็รีบพูดกับหลี่ญ่าหลินว่า "ญ่าหลิน อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของลุงอาน ความคิดโบราณแบบนี้ควรถูกล้มล้างไปนานแล้ว!"
อานฉีซานดุเขาว่า "เจ้าเด็กหน้าเหม็น ล้วนบอกกันว่าใต้เข่าบุรุษมีทองคำ แต่นายกลับวิ่งเอามันมาให้ฉันซะแล้ว! รีบยืนขึ้นดีๆเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพอฉันตายไปนายห้ามคุกเข่าให้ฉัน!"
หลี่ญ่าหลินรู้สึกมันจากใจจริงจริงๆ แต่เมื่อเขาเห็นความโกรธของอานฉีซาน เขาก็รีบพูดว่า "ได้ครับคุณลุงอาน... ฉันรู้แล้ว ... "
คุณท่านใหญ่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและเอ่ยเร่ง “ยังจำมาโอ้เอ้อยู่ที่นี่ทำไมอีก? รีบไปสนามบินสิ!”
อานโฉงชิวรีบพูดว่า “พ่อ ผมบอกให้เขารีบไปแล้ว แต่เขายืนกรานที่จะอยู่กับคุณสักพัก”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...