ทันใดนั้น กระสุนสิบกว่านัดก็ถูกเขาผ่าออกเป็นครึ่ง แต่ว่า กระสุนที่มีมากกว่าอีกสิบก็พุ่งเข้าใส่เขา!
อีกทั้งมันยังมีอีกเป็นร้อย!
กระสุนที่เหลือ ถูกยิงพุ่งเข้าใส่ร่างกายเขาอย่างไม่หยุด!
พลังชี่แท้ของเขานั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ ในช่วงแรกๆที่กระสุนพุ่งเข้าใส่ตัวเขาก็ดูราวกับว่ามันกำลังกระทบเข้ากำแพงเหล็ก!
หากคู่ต่อสู้มีเพียงลำพัง อาศัยพลังของเขาก็จะสามารถตัดกระสุนส่วนใหญ่ได้ แม้ว่ากระสุนที่เหลือจะไม่สามารถตัดลงได้อย่างสมบูรณ์ แต่อาศัยชี่แท้ที่ปกคลุมร่างกาย มันก็จะไม่ก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงถึงชีวิตกับเขา
แต่ว่า สิ่งที่แย่ในตอนนี้ก็คืออีกฝ่ายมีคนมากเกินไป และมีปืนเยอะเกินไป
กระสุนเองก็มีมากเกินไปเช่นกัน!
แม็กกาซีนกว่า 20 อันกำลังปล่อยกระสุนกว่าหกถึงเจ็ดร้อยนัดออกมาภายในไม่กี่วินาที!
อีกทั้งที่ตรงนี้ยังเป็นตรอกทางตรง จนทำให้พวกเขาไม่สามารถซ่อนตัวได้เลย!
กระสุนนัดแรกก็แค่ทำให้ผู้เก่งกาจวิชาบู๊ตกใจไปเท่านั้น แต่ไม่สามารถทำร้ายร่างกายของพวกเขาได้
แต่ยังไม่ถึงวินาทีถัดมา พลังชี่แท้จริงของพวกเขาหมดลงอย่างรวดเร็วภายใต้การโจมตีด้วยกระสุนที่กระหน่ำเข้ามาราวกับฝน!
ชี่แท้ของผู้เก่งกาจวิชาบู๊ถูกเผาผลาญไปอย่างรวดเร็ว แต่กระสุนของอีกฝ่ายกลับไม่ได้หยุดลงเลยสักรนิด!
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังไม่พูดพร่ำถึงคุณธรรมในการต่อสู้ และรัวปืนใส่อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย!
ปืนหนึ่งกระบอกมีความจุ 30 รอบ รอบแรกและรอบสุดท้ายแทบจะมีพลังไม่แตกต่างกันเลยสักนิด!
ส่วนเย่เฉินเป็นเพราะพลังทิพย์และความสนใจของเขากลับมาก่อนแล้ว ดังนั้นจนกระทั่งเมื่อกระสุนส่งเสียงกระหึ่มผ่านประตูห้องของเขาไปนั่นเอง เขาถึงค่อยตระหนักได้ว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นด้านนอก!
แค่เพียงชั่ววูบ สมองของเขาเกิดความคิดขึ้นมากมาย
ศัตรูคือใคร? เป้าหมายคือใคร? ตระกูลตายายที่อยู่ข้างๆกำลังตกอยู่ในอันตรายหรือไม่?!
ในเวลานี้ เขามองไปที่เซียวชูหรันซึ่งยังคงจดจ่ออยู่กับการดูวิดีโอเปิดตัว เขาใช้พลังทิพย์ส่งเข้าไปยังสมองส่วนหลังของเธอในทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด จากนั้นเซียวชูหรันก็คล้ายหมดสติไปและทรุดตัวลงบนโซฟา
เย่เฉินหันหลังทันที แรงระเบิดมหาศาลทำให้เขารีบก้าวจากหน้าต่างบานจรดพื้นไปยังประตูห้องด้วยก้าวเพียงก้าวเดียว
เมื่อเขาเปิดประตูห้องออกไปนั้นเอง ศพสองศพที่สภาพเละเทะก็ตกลงมาที่หน้าประตูพอดี!
พลังของกระสุนหัวระเบิดชนิดพิเศษนั้นน่าหวาดกลัวอย่างมาก หากถูกยิงโดนที่ข้อมือก็อาจทำให้ข้อมือทั้งหมดแตกได้ หากถูกยิงเข้าที่แขน แขนทั้งหมดก็จะถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ และหากถูกยิงเข้าที่หน้าอก ด้านหน้าที่เป็นรูเล็กๆ ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือกลับมีโพรงที่ใหญ่กว่าปากชามเกิดขึ้นอยู่ข้างหลัง เส้นลมปราณและอวัยวะภายในทั้งหมดก็จะขาดออกเป็นเสี่ยงๆ จนสภาพน่าอนาถอย่างมาก!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...