ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4306

สภาพที่น่าอนาถของคนทั้งสอง ทำให้เย่เฉินรู้สึกโกรธขึ้นมา

นี่ไม่มีคุณธรรมในการต่อสู้ เลยจริงๆ!

มีคนบอกว่าการฆ่าคนก็แค่เป็นเรื่องใครตายเท่านั้น ไม่มีคุณธรรมในการต่อสู้ก็แล้วไป แต่การระดมโจมตีที่ดุดันขนาดนี้ แทบจะไม่เหลือแม้แต่ร่างกายให้กับอีกฝ่ายเลยสักนิด!

เนื่องจากประตูห้องของเย่เฉินเป็นแบบเปิดเข้าด้านใน อีกทั้งด้านในก็ไม่มีแสงไป ดังนั้นความสนใจของอีกฝ่ายจึงไม่ได้อยู่ที่ห้องของเย่เฉิน

ผู้นำคนนั้นด้านหนึ่งเดินมาจากระยะไกล ส่วนอีกด้านพูดอย่างเย้ยหยันว่า “นักบู๊แปดดาวบ้าบออะไร หมายังเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำ! คราวหน้าฉันจะเปลี่ยนเป็นกระสุนเจาะเกราะพิเศษ 7.62 ต่อให้ข้าเป็นนักบู๊แดนสว่างชั้นสูงสุดก็ต้องโดนทุบจนเละเป็นชิ้นๆ!"

ในเวลานี้ นักบู๊แปดดาวที่ร่างกายถูกยิงจนพรุนไปแล้วยังคงเหลือสติสุดท้ายอยู่

เขาใช้พลังเฮือกสุดท้ายที่มีเอื้อมมือออกไปและเปิดห้องที่ตระกูลอานอาศัยอยู่ จากนั้นตัวเขาก็หมดสติและล้มเข้าไปในห้องนั้น!

ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่เขาจะเสียชีวิต สิ่งที่เขาคิดก็คือเขาจะต้องแจ้งให้ผู้นำตระกูลรู้ แม้ว่าจะเป็นเวลาเพียงไม่กี่วินาทีล่วงหน้าแต่ก็ต้องให้ผู้นำได้เตรียมพร้อม

ไม่อย่างนั้น ด้วยผลจากฉนวนกันเสียงภายในห้องและความเป็นมืออาชีพของโจรเหล่านี้ คนในตระกูลอานอาจจะต้องตายทั้งที่ยังไม่ได้หันหลังกลับมามองเลยด้วยซ้ำ

ทันทีที่เขาเปิดประตู แสงสว่างก็พุ่งเข้ามาทันที คนตระกูลอานที่กำลังจดจ่ออยู่กับวิดีโอเปิดตัวเมื่อรู้สึกได้ถึงแสงที่ส่องมาจากด้านหลังก็หันหน้าไปมองทีละคน เมื่อหันไปมองทุกคนก็ต้องตกตะลึงสุดขีดไปในทันที อีกทั้งบรรดาญาติผู้หญิงและเด็กหลายคนต่างต้องกรี๊ดลั่น!

ในเวลานี้ ในวิดีโอเปิดตัว สงครามอวกาศที่ร้อนแรงก็ได้สงบลงแล้ว การระเบิดและเสียงคำรามหายไป และทหารหญิงในวิดีโอก็หนีไปที่รูหนอนเพียงลำพัง จากนั้นทั้งฉากก็เงียบลงไปไม่น้อย

ส่วนในเวลานี้ เสียงกรีดร้องของผู้หญิงหลายคนในตระกูลอานกำลังดังบาดหูขั้นมาอย่างเห็นได้ชัด

อย่างไรก็ตาม พื้นที่วีไอพีนั้นมีฉนวนกันเสียงที่ยอดเยี่ยม บวกกับภายนอกเองก็ยังไม่ได้เงียบสนิทลง ดังนั้นคนข้างนอกจึงไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องนี้แต่อย่างใด

ถ้าวันนี้อีกฝ่ายประสบความสำเร็จ อย่างนั้นเหล่าเด็กรุ่นหลานที่เหลืออยู่ที่โชคดีไม่ได้มาที่นี่ จะเอาตัวรอดจากการไล่ฆ่าของพวกเขาไปได้ยังไง?!

ในเวลานี้ ณ สุดทางเดินนอกประตู!

หัวหน้าโจรเมื่อเห็นว่าผู้เก่งกาจวิชาบู๊ทั้งสี่ตายลงทั้งหมดเมื่อเผชิญหน้ากัน เขาก็ถอดหมวกออกทันทีและตะโกนอย่างสนุกสนานตื่นเต้นที่ทางเดินว่า "อานฉีซาน ไม่ต้องดิ้นรนไปให้เสียเปล่าแล้ว คืนนี้พวกนายทุกคนล้วนต้องตาย!"

เมื่ออานฉีซานและคนอื่นๆ ได้ยินแบบนี้ ใบหน้าของพวกเขาก็ซีดเทาไปทันที

ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่การลักพาตัว ไม่ใช่แบล็กเมล์ แต่เป็นการวางแผนฆาตกรรมโดยไตร่ตรองเอาไว้ล่วงหน้า!

อานฉีซานน้ำตาไหลออกมาครู่หนึ่ง เขาเป็นวีรบุรุษมาตลอดชีวิต แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องพบกับหายนะเมื่อยามชรา