ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4316

ในเวลานี้ว่านพั่วจวินมาหาเย่เฉินและกล่าวว่า "คุณเย่ ศพทั้งหมดบรรจุเรียบร้อยแล้ว ผมจะจัดการส่งพวกเขาออกจากนิวยอร์กก่อนทันที จากนั้นก็ให้คนส่งพวกเขาไปกำจัดยังทะเลหลวงโดยเร็วที่สุด ส่วนคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ผมจะส่งไปที่บ้านพักและล็อกเอาไว้ก่อน"

เย่เฉินพยักหน้า “ได้ ขอบคุณทุกคนแล้ว”

ว่านพั่วจวินเอ่ยถามว่า "จริงสิคุณเย่ มีผู้เก่งกาจวิชาบู๊สี่คนอยู่ข้างใน ไม่ทราบว่าพลังวิชาของพวกเขาเป็นอย่างไรหรือ ทำไมพวกเขาถึงได้ตายอย่างอนาถขนาดนั้นได้?"

เย่เฉินเอ่ยเรียบๆ “นักบู๊หกดาวหนึ่งคน นักบู๊เจ็ดดาวสองคน และนักบู๊แปดดาวหนึ่งคน”

“นักรบแปดดาว?!”

ว่านพั่วจวินตกตะลึงไป

ต้องรู้ว่า นักบู๊มีระดับสูงสุดเพียงแปดดาวเท่านั้น ซึ่งสอดคล้องกับเส้นลมปราณทั้งแปดของนักบู๊ ผู้ที่สามารถทะลวงเส้นลมปราณผ่านไปได้ ก็จะกลายเป็นนักบู๊แปดดาว

ว่านพั่วจวินในตอนนี้ ก็แค่อยู่ในแดนเล็กซึ่งสูงกว่านักบู๊แปดดาวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

การเสียชีวิตของนักบู๊แปดดาวที่น่าสังเวชขนาดนั้น ทำให้ว่านพั่วจวินคาดคิดไม่ถึงจริงๆ!

เมื่อเย่เฉินเห็นการแสดงออกของเขาแปลกไปก็ถามว่า "นายคิดไม่ถึงใช่ไหม ว่านักบู๊แปดดาวจะตายอย่างน่าสังเวช? แม้แต่กลางกระโหลกศีรษะก็ยังถูกทำลายไป"

เย่เฉินถามเขาอีกครั้งว่า “ถ้าจู่ๆ มีคนมากกว่า 20 คนปรากฏขึ้นและใช้ปืนสมัยใหม่ที่ทรงพลัง ภายในไม่กี่วินาทีสามารถยิงกระสุนได้ถึง 600 หรือ 700 นัด นายจะหยุดพวกเขาได้ไหม?”

“นี่...” ท่าทางของว่านคนคนนี้วินตกใจมากขึ้น หลังอึ้งไปนานเขาก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ถ้ากระสุน 600 หรือ 700 ถูกยิงภายในไม่กี่วินาที ผม...คงหยุดไม่ได้..."

เย่เฉินเอ่ยว่า “ไม่รู้ว่านายได้เห็นรายละเอียดของปืนที่พวกเขาใช้รึเปล่า แต่ละคนล้วนมีคลิปคาร์ทริดจ์อยู่ใต้ปืน อีกทั้งยังใช้เทปกาวผูกคลิปคาร์ทริดจ์ไว้ในทิศทางตรงกันข้ามด้วย หลังจากกระสุนถูกยิงออกไป ขอแต่ดึงคลิปคาร์ทริดจ์ออกมาแล้วเสียบในทิศทางตรงกันข้าม หลังจากผ่านไป 2-3 วินาที ก็จะสามารถยิงกระสุน 6-7 ร้อยนัดได้อีกรอบ พลังการยิงแบบนี้ และภายใต้ทางเดินที่ไม่มีที่ให้หลบซ่อนแบบนี้ อย่าว่าแต่นักบู๊แปดดาวเลย แม้กระทั่งนายที่เป็นนักบู๊แดนสว่างชั้นสูงสุดก็ไม่มีทางรับมือได้ไหว”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินก็พูดด้วยอารมณ์ "นี่เหมือนกับการล่าไฮยีน่าในแอฟริกัน แม้ว่ากลอุบายจะด้อยกว่า แต่ตราบใดที่พวกเขาร่วมมือกันโดยปริยาย อย่างนั้นก็จะสามารถไปได้ทุกที่บนทุ่งหญ้า ต่อให้เป็นราชาแห่งสัตว์ร้าย พวกมันก็ยังสามารถฆ่าลงได้”

“ครับ…” หลังของว่านพั่วจวินเย็นเฉียบและพูดว่า “ผมจะต้องจำบทเรียนนี้ให้ขึ้นใจ!”