ยิ่งไปกว่านั้น หากสามารถหาอุปกรณ์นั้นพบโดยตรงจากใครสักคน ก็จะยิ่งดีมากขึ้น นั่นเพราะแบบนี้ก็จะสามารถล็อกตัวตนของผู้ต้องสงสัยได้ทันที
หยวนจื่อซูเห็นว่าทุกคนต่างเอาสิ่งของของตัวเองออกมาจากนั้นก็ยืนอยู่ข้างหนึ่ง มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ก้มหน้าลงไม่ขยับ ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเคร่งขรึม “คุณผู้หญิงท่านนี้ โปรดให้ความร่วมมือในการนำของใช้ส่วนตัวของคุณออกมาด้วย”
เด็กหญิงอายุ 16 ปีที่อยู่ข้างๆ เธอรีบเอื้อมมือออกไปเขย่าแขนเธอแล้วพูดว่า "แม่ เหลือแค่แม่แล้ว เร็วเข้า"
ผู้หญิงคนนี้ เป็นน้าสะใภ้สามของเย่เฉิน และเป็นภรรยาของอานจาวหนาน
หญิงสาวที่เขย่าแขนของเธออยู่ข้างๆ เธอคือ อานจาวหนานและเสี่ยวหย่า ลูกสาวคนโตของเธอซึ่งอายุเพียง 16 ปี
ในเวลานี้ หยวนจื่อซูขมวดคิ้วอย่างกะทันหันราวกับว่าเขาจับสิ่งผิดปกติได้!
จากนั้น น้าสะใภ้สามของเย่เฉินก็ล้มลงบนโซฟาเนื่องจากการเขย่าของเสี่ยวหย่า
ในเวลานี้ ใบหน้าของเธอซีดเผือด ปากของเธอเป็นฟอง ดวงตาของเธอเบิกกว้างอย่างมาก ร่างกายของเธอเองก็เริ่มกระตุกแข็งจากนั้นก็หมดลมหายใจไป!
การเสียชีวิตอย่างกะทันหันของน้าสะใภ้สามของเย่เฉิน ทำให้หยวนจื่อซูและทุกคนในตระกูลอานไม่ทันได้ตั้งตัว
ลูกสาววัย 16 ปีของเธอแทบจะทรุดลงตรงนั้นทันที จากนั้นก็กอดร่างแม่ของเธอเขย่าไม่หยุดและร้องไห้ออกมาดังลั่น “แม่... แม่เป็นอะไรไป...แม่อย่าทำให้หนูตกใจ…”
อานจาวหนานเองก็แทบทรุดไปเช่นกัน เขาคิดจะรุดหน้าออกไปตรวจสอบ แต่กลับถูกอานข่ายเฟิงพี่ชายคนรองของเขาจับเอาไว้
อานจาวหนานหันกลับมา และมองไปที่อานข่ายเฟิงด้วยสีหน้าประหลาดใจและโพล่งออกมา "พี่รอง พี่ดึงผมไว้ทำไมกัน! ลี่ฉินเกิดเรื่องแล้ว!"
อานข่ายเฟิงตะคอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นายเห็นไหมว่าเธอตายยังไง! จำหัวหน้าโจรเมื่อกี้ที่กินยาพิษฆ่าตัวตายไปไม่ได้หรือไง?!”
พูดจบ หยวนจื่อซูก็พูดด้วยความหงุดหงิดอย่างมาก "ผมไม่รู้ว่าเธอกินยาพิษไปได้ยังไง...เห็นอยู่ชัดๆว่าผมจ้องไปที่มือของทุกคนอย่างแน่วแน่ อีกทั้งยังยืนยันได้ว่ามือของเธอไม่ได้ขยับเลย..."
เย่เฉินพูดอย่างจริงจังว่า “คุณหยวนไม่ต้องโทษตัวเอง นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ”
จากนั้นเขาก็เอื้อมมือออกไปบีบปากของหญิงวัยกลางคน จากนั้นก็พบฟันปลอมหักอยู่ในปากเธอ ในเวลาเดียวกัน เขาก็ยังพบว่ามีช่องว่างฟันที่หายไปอยู่ที่มุมซ้ายบนของเหงือกของเธอ
ทันใดนั้น เขาก็ส่งพลังทิพย์เข้าไปในร่างของอีกฝ่าย ก่อนจะพบว่าพิษได้แพร่กระจายผ่านการไหลเวียนของโลหิตไปทั่วร่างกายของเธอจนแม้กระทั่งสมอง
เห็นที คนผู้นี้ไม่รอดแล้ว
ในใจของเย่เฉินอดไม่ได้ที่จะตกใจ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...