ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4471
หยางเทียนเซิงในตอนนี้ ดันแว่นของตัวเองแบบไม่กลัวอะไร จากนั้น ก็ก้าวออกไปอย่างไม่รู้ตัว
สำหรับเขาแล้ว ตราบใดที่ฮงหยวนซาน วันนี้เขาจะได้อยู่ยงคงกระพัน
ที่เหลือ ก็คือจะทรมานไอ้แซ่เย่นี้ยังไง เพื่อบรรเทาความเกลียดชังในใจของเขา
แต่ว่า เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เย่เฉินยังคงนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจ และดูไม่รู้สึกประหม่าเลย
และหลิวเจียฮุยที่อยู่ข้างๆ ตอนนี้ก็กลับไปนั่งบนโซฟาแล้ว
เขาอยากดึงหยางเทียงเซิงขึ้นมาจริงๆ แต่น่าเสียดายที่หยางเทียนเชิงกำลังจะตกหน้าผาโดยไม่รู้ตัว
ตนรีบจับมือข้างหนึ่งของเขา และดึงเขาขึ้นมาก่อน แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะหันมาฟันมือของเขา
นี้มันเป็นการบีบให้ตัวเองปล่อยวางแล้วจริง ๆ ตนก็ไม่มีวิธีแล้ว
ในไม่ช้า ฮงหยวนซานก็รีบพาอันธพาลยอดฝีมือสิบกว่าคน เข้ามาด้วยท่าทางดุดัน
ทันทีที่เปิดประตู ฮงหยวนซานที่สวมหน้ากากหนา ซึ่งทำให้หยางเทียนเซิงประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็จำหัวหน้าสำนักฮงเหมินได้อย่างรวดเร็ว
ดังนั้น เขาจึงรีบเข้าไปต้อนรับอย่างมีมารยาททันที พูดด้วยความเคารพว่า:"คุณฮง ในที่สุดคุณก็มาถึง!"
ฮงหยวนซานเหลือบมองเขา แล้วตะโกนเสียงดัง:"หมาตัวไหนที่มันไม่รู้ที่ตาย กล้าเสียมารยาทกับคุณเย่? ! "
หยางเทียนเซิงตื่นเต้นเกินไป ไม่รู้สึกตัวสักพัก ชี้ไปที่ด้านหลังศีรษะของเย่เฉินโดยไม่รู้ตัว และโพล่งออกมา:"คุณฮง เขา! นั่น! แหละ!"
หยางเทียนเซิงก็ไม่เคยคิดฝันว่า คนที่เรียกโทรเรียกมา จะลงมือกับเขาโดยที่ไม่ฟังคำอธิบายเลย
ดังนั้น เขาจึงกุมหน้าและโพล่งออกมาว่า:"คุณฮง คุณหมายความว่าอย่างไร? ฉันเรียกคุณมา คือขอให้คุณช่วยฉันจัดการกับไอ้แซ่เย่นั้น คุณมาตบฉันทำไม? !"
ฮงหยวนซานรีบเข้าไป ยกมือขึ้นตบเขาจนเขาถอยไปรัวๆ จากนั้นจึงใช้โอกาสที่เขายืนไม่อยู่ กระโดดเตะเขาล้มลงพื้น
หยางเทียนเซิงร้องด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด แต่ฮงหยวนซานกลับไม่สนใจเขา และกระทืบหน้าอกของเขา พูดอย่างเข้มงวดว่า:"หยางเทียนเซิง แกบังอาจเกินไปแล้วจริงๆ ! คุณเย่เป็นเหมือนผู้มีพระคุณสำหรับฉัน แกกลับให้ฉันมาจัดการเขา! แกกำลังรนหาที่ตายไม่ใช่รึไง? !"
หยางเทียนเซิงไม่สนใจความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทั่วร่างกาย และตกตะลึงไปเลยทันที
ให้หัวอีกแปดหัวกับเขา เขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องจะพัฒนามาถึงจุดนี้
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...