ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4532
ทั้งครอบครัวไหว้พ่อเฉินเสร็จกลับมาถึงที่นี่ นายหญิงใหญ่ก็พูดกับเฉินจ้างโจงด้วยความละอายใจว่า：“ไอ้โจง ที่นี่เบียดเสียดกันไป คืนนี้ลูกก็ไปพักโรงแรมข้างๆ ก่อน เจ้าของโรงแรมเป็นเพื่อนเล่นลูกตอนเด็ก อาเฉิงคนดีหลายปีมานี้เขาก็มาช่วยที่บ้านบ่อยๆ คอยถามข่าวคราวขอลูก ลูกก็ไปนอนที่นั่นคืนหนึ่งก่อน พรุ่งนี้แม่จะให้ไอ้จู่ไปซื้อเตียงสองชั้น เปลี่ยนเตียงของห้องแม่ ถึงตอนนั้นลูกก็อยู่ห้องเดียวกับแม่！”
เฉินจ้างโจงรีบพูด：“แม่ แม่ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง สองสามวันนี้ผมจะอยู่กับแม่ช่วงกลางวัน แล้วตอนค่ำก็ไปอยู่ที่โรงแรม อีกสองสามวัน ผมจะไปทำงาน”
นายหญิงใหญ่พูดด้วยความสงสาร：“ตั้งหลายปีกว่าลูกจะกลับบ้านมาได้ ไม่ต้องรีบไปทำงานหรอก พักผ่อนเยอะๆ เถอะ！”
เฉินจ้างโจงอธิบาย：“แม่ คุณชายเย่ช่วยผมไว้ตั้งเยอะ ตอนที่ผมยังมีกำลัง ขอแค่เขาไม่รังเกียจ ผมก็ตั้งใจว่าต่อจากนี้ไปจะทุ่มเทแรงกายให้เขา ธุรกิจมากมายของเขาอยู่ที่เขตบริหารพิเศษ ถ้าต้องการผม ผมก็ไปทำงานที่เขตบริหารพิเศษได้”
พูดไป เฉินจ้างโจงหยิบเงินสดสามหมื่นดอลลาร์ ออกมาจากกระเป๋าเดินทางที่ติดตัวมา ยื่นไปที่มือของเฉินจ้างจู่ผู้เป็นน้องชาย แล้วพูดว่า：“ไอ้จู่ หลายปีมานี้พี่ก็เก็บเงินได้ไม่มากหรอก ก่อนไป ให้ร้านเฉียงไจ่ ซึ่งก็ได้เงินเก็บสามหมื่นดอลลาร์นี้กลับมา เงินนี้แกรับไว้เถอะ เอาไปดูแลครอบครัว”
เฉินจ้างจู่รีบปฏิเสธ：“พี่ นี่เป็นเงินที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของพี่ ผมจะรับไว้ได้ไงล่ะ อีกอย่างตอนนี้รายได้ผมก็คงที่แล้ว แม่หายดีแล้ว ต่อไปก็ไม่มีค่ารักษาพยาบาลแพงๆ อีก เงินนี้พี่เก็บไว้ใช้เถอะ！”
เฉินจ้างโจงยิ้ม：“เงินเท่านี้ อย่างมากก็ซื้อรถคันหนึ่งได้ที่เกาะฮ่องกาง พี่ไม่เก่งอะไร และก็มีความสามารถแค่นี้ แกเก็บไว้เถอะไม่ต้องห่วง ตอนนี้พี่กินอิ่มเลี้ยงดูครอบครัวได้ เก็บเงินไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ต่อไปถ้าคุณชายเย่ให้เกียรติพี่ ดูแลการกินที่พักให้พี่ก็พอใจแล้ว ถ้าคุณชายเย่ไม่ต้องการพี่ พี่ก็เปิดแผงลอยย่างห่านขายที่ซัมชุยโปเสียเลย ถึงตอนนั้นพี่ค่อยเอาเงินนี้กับแก ถือว่าฝากแกเก็บไว้ก่อนละกัน”
นายหญิงใหญ่พูดด้วยความประหลาดใจ：“โอ้ คุณฟาง！”
พูดไป ก็รีบเดินไปเปิดประตู
ฟางเจียซินคิดไม่ถึงว่าจะเป็นนายหญิงใหญ่ที่มาเปิดประตูเอง จึงพูดด้วยความประหลาดใจสุดๆ ว่า：“ร่างกายคุณป้าไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ？เมื่อกี๊ฉันไปโรงพยาบาลมา คนที่โรงพยาบาลบอกว่าคุณป้าหายตัวไป ไม่ได้ทำแม้แต่ขั้นตอนออกโรงพยาบาล ดังนั้นฉันก็เลยรีบมาหาที่นี่ ……”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...