ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4531
เธอตั้งใจว่าจะยังไม่บอกใครเกี่ยวกับการตัดสินใจนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งให้เย่เฉินรู้ไม่ได้
ได้หนังสือตอบรับจากมหาวิทยาลัยจินหลิงอย่างราบรื่น จากนั้นก็บินไปเมืองจินหลิงอย่างไม่คิดถอยกลับหลัง เซอร์ไพรส์เย่เฉิน
ถึงเธอจะรู้แล้วว่าเย่เฉินเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว แต่เธอในตอนนี้ แค่อยากมีโอกาสเจอเย่เฉินมากขึ้นเท่านั้น และทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ ก็คือทำงานในเมืองจินหลิง
ตัดสินใจแล้ว หลิวม่านฉงก็ขับรถกลับบ้าน ด้วยความตื่นเต้น
ในเวลาเดียวกันนั้น เฟ่ยเข่อซินขับรถไป พูดกับเย่เฉินไปด้วยว่า：“คุณเย่ คุณมาเกาะฮ่องกางครั้งนี้ ยังมีเรื่องอะไรที่ค้างคาอยู่ไหม？”
เย่เฉินส่ายหน้าพูดว่า：“ไม่มีแล้ว แค่ครอบครัวลุงโจงขึ้นบ้านใหม่ ผมก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว”
เฟ่ยเข่อซินถามเขา：“คุณไม่คิดจะคุยเรื่องต่อจากนี้กับคุณเฉินหน่อยหรือ？คุณพยายามอย่างหนักเพื่อช่วยเขา จะต้องหวังว่าในอนาคตเขาจะทำงานให้คุณได้แน่ๆ ใช่ไหมล่ะ？”
เย่เฉินหัวเราะเบาๆ：“เมื่อก่อนผมคิดแบบนี้จริงๆ แต่ตอนนี้เปลี่ยนความคิดแล้ว ลุงโจงออกไปจากบ้านตั้งหลายปี ความรู้สึกเสียดายที่ขาดไปมีเยอะมากจริงๆ ไม่ง่ายเลยที่จะกลับมา ควรจะให้เขาได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว ส่วนอนาคต ก็ให้เป็นตามธรรมชาติเถอะ！”
เวลานี้เอง คฤหาสน์หลังเก่าตระกูลเฉิน
นี่คือบ้านหลังเก่าที่ตั้งอยู่ซัมชุยโปในเกาะฮ่องกาง พื้นที่ใช้สอยจริงๆ ก็แค่สามสิบกว่าตารางเมตร
น้องสาวสองคนของเฉินจ้างโจง ต่างแต่งงานกับคนงานต่างชาติที่เกาะฮ่องกางโดยไม่มีข้อยกเว้น ส่วนสาเหตุนั้น ก็เพราะว่าคนในท้องที่เกาะฮ่องกางต่างรู้ว่าพี่ชายของพวกเธอไปมีเรื่องกับหลิวเจียฮุย จึงไม่มีใครกล้าแต่งงานด้วย
และเฉินจ้างจู่น้องชายของเฉินจ้างโจงก็ยังโชคดี แฟนสาวที่รักกันมานานหลายปีคอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ ทั้งสองเอาชนะความยากลำบากทั้งหมด จึงประสบความสำเร็จ
ตอนนี้ บ้านเก่าหลังนี้ มีสามคนพ่อแม่ลูกของครอบครัวเฉินจ้างจู่กับนายหญิงใหญ่ ถึงแม้จะอยู่กันแน่นมากก็ตาม แต่เฉินจ้างจู่ก็ยังแยกห้องเดี่ยวต่างหากให้แม่ที่แก่แล้ว และยังติดแอร์เครื่องปรับอากาศให้แม่ด้วย เพื่อให้แม่อยู่อย่างสุขสบาย
แต่ว่า จู่ๆ เฉินจ้างโจงกลับมา บ้านที่คับแคบก็มีอุปสรรคมากมายทันที
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...